คำตอบจากฝ่ายที่ตกเป็นจำเลยนอกจากสายตาที่แสดงถึงความสับสนงุนงงฉายชัด
"๓3โ]0โ3๓ มันมึฤทธกล่อมประสาท ถ้าร่างกายได้รับในปริมาณมากมันก็เกิด อันตรายทำให้หัวใจวายได้ ซึ่งมันตรงกับอาการของคุณป้าตอนที่เสีย"
กาชะลองนิ่งอึ้ง สับสนงุนงงถึงที่สุด กา8โ]0โลกา น่ะหรือจะมีฤทธิรุนแรง ถึงเพียงนี้ คิดไปถึงดิสธร เป็นไปได้หรือที่เขาจะคิดมุ่งร้ายคุณยาย ในเมื่อเขา ไม่มีส่วนได้ส่วนเสียอะไรสักอย่าง หญิงสาวนั่งคว้างอยู่บนเตียง ความเจ็บปวด สับสนจากเหตุการณ์หลายอย่างทำให้ไม่สามารถที่จะพูดอะไรออกไปได้
แค'จำได้คลับคล้ายคลับคลาว่าเมื่อคืนหล่อนเผลอหลับไปในเวลาอันรวดเร็ว ผิดปกติวิสัย พร้อมกับได้กลิ่นดอกปีบกรุ่นกำจายรุนแรง หลังจากนั้นก็ไม่ รับรู้อะไรอีกเลย คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างใช้ความคิด พยายามรื้อฟืน... แว่นตากันแดด
คุณพันธ์รพีมองภาพตรงหน้าด้วยความหมั่นไส้สุดขีด แม่หลานสาวคน เดียวสมกับเป็นดาราเจ้าบทบาท ตีหน้าซื่อราวกับไม่รู้เรื่องอะไรทั้งๆ ที่ตัวมันเองแท้ๆ เป็นคนลงมือ
คิดไปถึงเรื่องพินัยกรรม เคยเตือนคุณพี่ไปแล้วแต่ก็ไม่เคยเชื่อ แล้วเห็นมั้ย ผลเป็นอย่างไร สุดท้ายก็ถูกหลานสุดที่รักสนองคุณ พิศมองดูใบหน้าเรียบเฉย ก็แอบเบ้ปากค่อนออกมาดังๆ ■เป็นนักวางแผนดีนี่ สมกับที่เล่นละครมาเยอะ ทำร้ายคุณพี่แล้วก็แกล้งทำเป็นกินยานอนหลับ ไม่รู้เรื่องอะไร*
"คุณยายเล็ก..." เสียงกาซะลองสั่นเครือ อยากจะบอกว่าสิงที่เกิดขึ้นก็ทำให้ หล่อนเจ็บปวดจนรับไม่ไหว กรุณาอย่าทำให้เจ็บปวดมากไปกว่านี้ แต่ก็พูดไม่ออก
"ผมว่าตอนนี้ให้คุณปีบพักผ่อนก่อนดีกว่านะครับ" ศกรแทรกขึ้น ยิ่งเห็น สีหน้าเผือดขาวของกาซะลองก็ยิ่งสงสารอย่างจับจิต เรื่องทั้งหมดหากหล่อนไม่ใชั ผู้กระทำก็น่าเห็นใจ...แต่หากว่าใช่... ผู้กองหนุ่มพูดต่อ "เรื่องทั้งหมดหากมี ข้อสงสัยหรือคิดว่าการตายของคุณปรียางค์ศรีจะเป็นการฆาตกรรม ทางเจ้าหน้าที่ ตำรวจจะเป็นฝ่ายจัดการเอง" แว่นกันแดด
"อย่านะนายศก!" นายแพทย์สฤษด์คุณเอ่ยขึ้น หน้าที่เคร่งเครียดอยู่แล้วยิ่ง ล่ออาการเครียดได้อย่างชัดเจน แต่ผู้เป็นแม่กลับมีสีหน้าสงสัย คุณพันธุรพีเอ่ย ถามลูกชายอย่างขัดใจ
"คุณยายเล็ก ทำไมถามปีบอย่างนี้คะ"
"ยังจะมาตีหน้าซื่อ ก็แกกับแฟนแกรวมหัวกันทำอะไรคุณพี่ล่ะ"
"อะไรคะน้าฤษด์ ปีบไม่เข้าใจ" หญิงสาวหันไปถามผู้มีศักดิ้เป็นน้า นายแพทย์สฤษด์คุณมีสีหน้าเครียด
"คุณป้าเสีย ผลการตรวจพบปริมาณของยากล่อมประสาทในเส้นเลือดมาก ผิดปกติ"
"คุณยายเสีย" เหมือนหัวใจจะหยุดเต้น ภาพความฝืนฉายชัด ในที่สุด ฝืนร้ายก็กลายเป็นจริง ราวกับทำนบนํ้าตามันพังทลาย หญิงสาวรํ่าไห้จนตัวโยน ศกรมองภาพตรงหน้าด้วยความอดสู ความเสียอกเสียใจที่อีกฝ่ายมีดูเหมือนเขา จะซึมซับได้ไม่ยาก ด้วยเขาเองก็เจ็บปวดไม่แพ้กันกับการสูญเสียประมุขของคุ้ม ภูคากาซะลอง
แต่เจ็บปวดยิ่งกว่าตรงที่หญิงสาวที่นอนสะอื้นปานจะขาดใจอยู่ตรงหน้า..-ถูกสงสัยว่าเป็นผู้กระทำ
กาซะลองปวดหนึบที่อก การสูญเสียคุณยายคือความสูญเสียอันยิ่งใหญ่ แต่ชํ้าร้ายกว่านั้น หล่อนกลับเป็นผู้ถูกกล่าวหาว่าทำร้ายคุณยาย
"ปีบ...ปีบ..:
''ไม่ต้องพูด เสียแรงที่คุณพี่ทั้งรักและไว้ใจ แต่แกกลับทำร้ายคุณพี่ แกกลัว นักใช่มั้ยว่าแกจะไม่ได้มรดก แม่ปีบ" คุณพันธุรพีแทบจะถลันเข้ามาหา ดีที่ ผู้เป็นลูกกระชากฉุดร่างไว้ กาซะลองหน้าซีดเผือด 'แาตาท่วมหน้า หญิงสาวเค้น คำพูดออกมาด้วยหัวใจที่ร้าวราน
"มรดก...นี่คุณยายเล็กคิดว่าปีบทำร้ายคุณยายจริงๆ หรือคะ" แว่นตา
"ก็ถ้าไม่ใช่แกแล้วจะเป็นใคร ในเมื่อผลการตรวจฤทธยากล่อมประสาท
มันมาจากชา ๓8โ]0โ8กา"
"๓3โ](วโ8๓...ชา ๓3โ]0โ8๓ มาเกี่ยวอะไรด้วยคะ"
"ยังจะมาตีหน้าซื่อ" คุณพันธุรพีกรีดร้องจนศกรต้องเป็นฝ่ายติงให้ใจเย็น
ทั้งสงสารและเห็นใจกาซะลอง แต่ ณ นาทีนี้ที่ความจริงยังเป็นเงื่อนงำปริศนา
เขาจำเป็นต้องนี่งสงบ
"นี่ไม่รู้จริงๆ หรือยัยปีบ" นายแพทย์สฤษด์คุณเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้น ไม่มี
แว่นตา
วันอังคารที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2558
โปรดบุรุษ ที่ชื่อศกรไม่น้อย
ดีนะ ตอนที่เรายังเด็ก เวลาฝนตกทีไรนายศกเป็นต้องป้นจักรยานจากโรงเรียน
มาส่งทู้กที พอโตขึ้นมาฝนตก นายศกก็ยังเป็นคนขี่มอเตอรIซค์มาส่งอีก หรือ ว่าเราจะต้องมีนายศกคอยดูแลไปตลอดนะแม่ปีบ"
ท้ายประโยคกาซะลองรู้ดีว่าคุณยายตั้งใจที่จะยั่วเย้าหล่อนโดยเฉพาะ อยากจะทำปากขมุบขมิบกัดฝายนั้นเสียหน่อยค่าที่สาระแนไม่เลิกตั้งแต่เด็กยันโต แต่ดูเหมือนคุณยายจะไม่สนใจ ท่านพูดต่อเป็นการบอกเล่ากลายๆ ว่าโปรดบุรุษ ที่ชื่อศกรไม่น้อย แว่นตากันแดด
"ยายกั๊ได้นายศกนี่แหละเป็นเพื่อน...อ้อ แล้วก็ยังมีนายฤษด์อีกคน" ท้ายประโยคมีอีกคนเพราะเกรงว่าฝ่ายที่นั่งสนทนาด้วยจะน้อยใจ คุณปรียางค์ศรี หันไปมองผู้มีสักดิ้เป็นน้อง คุณพันธุรพียิ้มอ่อนๆ
"ก็เรามีกันแค่นี้นี่คะคุณพี่ นายฤษด์ก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกล ลูกดิฉันก็หลาน
คุณพี่"
"แต่พูดจริงๆ นะ" นี้าเสียงเริ่มเจือแววเศร้าจนผู้เป็นหลานจับความรู้ถึก ได้ทันที "พี่ไม่อยากให้นายฤษด์มาหาเท่าไหร่ เพราะมาทีไรแปลว่าพี่ต้องเจ็บปวย ทุกที"
ภาพฝืนร้ายผุดขึ้นมาในมโนนึก...คมมีดวาววับ คุณปรียางค์ศรีเลือด ท่วมร่าง แว่นกันแดด
กาซะลองถามอย่างร้อนรน "คุณยาย...นี่คุณยายเป็นอะไรหรือเปล่าคะ"
เปิดประตูอย่างเงียบกริบเมื่อส่องผ่านฝ็ากระจกจากภายนอกแล้วเห็นผู้เป็น ยายนอนหลับสนิท หญิงสาวจรดฝืเท้าอย่างแผ่วเบาเคลื่อนกายไปหยุดยืนอยู่ ข้างเตียง
ร่างผอมเกร็งหายใจอย่างสมํ่าเสมอภายใต้ผ้าแพรเนื้อนุ่ม ใบหน้าซีดตอบ ปราศจากความมีชีวิตชีวาจนเห็นริ้วรอยของความเหนื่อยล้าได้อย่างชัดเจน เกิดความรู้สืกผิดขึ้นท่วมท้นใจ
นี่หล่อน1เล่อยให้คุณยายอยู่คนเดียวนานเกินไIเหรือเปล่า...นานจนมี เรื่อง■ราวบางอย่างเกิดขึ้นโดยที่หล่อนไม่รู้
กลับห้องตัวเองด้วยความหม่นเศร้าและนอนไม่หลับอีกเลย จวบจนรุ่งเช้า จึงเคลิ้มหลับไปครู่ มาสะดุ้งตื่นเมื่อรับสัมผัสอ่อนนุ่มที่หน้าผาก แว่นตา
แม้ไม่คุ้นเคยแต่ก็ปลุกให้ตื่นจากภวังค์หลับใหลได้ กาซะลองลืมตาขึ้นมอง ก็เห็นร่างของสตรีนางหนึ่งนั่งอยู่ หญิงสาวพนมมือไหว้แทบไม่ทัน
"คุณยายเล็ก!"
คุณพันธุรพียิ้มอ่อนหวานขณะรับไหว้หลานสาว ทรุดตัวลงนั่งริมขอบเตียง อย่างถือวิสาสะ
"เมื่อวานคุณพี่โทรไปบอกว่าปีบมาที่นี่แต่ไม่สบาย ยายเลยรีบมาเยี่ยม"
"คุณยายไม่น่าลำบากเลย ปีบแค่รถล้มนิดหน่อย นี่ก็ตั้งใจว่าจะอยู่เป็นเพื่อน คุณยายซักวันสองวัน แล้วจะแวะไปกราบคุณยายเล็กถึงที่บ้านเลยค่ะ"
"ไม่ต้องหรอกปีบ" คุณพันธุรพีโบกมือว่อน "ช่วงนี้คุณพี่ยิ่งไม่ค่อยสบาย อยู่ด้วย นายฤษด์ต้องแวะเวียนมาดูประจำ ปีบมาก็ดีแล้ว จะได้ช่วยกันดูแล"
"คุณยายเป็นอะไรคะ ไม่เห็นมีใครบอกปีบ"
"ก็ไม่มีอะไรมากหรอก...โรคคนแก่น่ะลูก"
"แต่ทีคุณยายเล็กยังดูแข็งแรงอยู่เลยนี่คะ"
คุณพันธุรพีโปรยยิ้ม คำชมนี้Iด้ยินอยู่บ่อยๆ เพราะแม้วัยจะห่างจากคุณ ปรียางค์ศรีไม่ถึงห้าปี แต่ผู้ที่มีสักดี้เป็นน้องกลับดูสดสาวอ่อนวัยกว่ามากมาย ร่าง ระหงบอบบางดูราวกับต้นสีสิบ ทั้งที่ความจริงอีกเพียงปีสองปีเท่านั้นเลขหกก็จะ มาเยือน
ใบหน้าเรียวรูปไข่ที่กาซะลองถอดแบบมาดูเต็มอิ่ม รอยยิ้มหวานกระจ่าง
แว่นกันแดด
มาส่งทู้กที พอโตขึ้นมาฝนตก นายศกก็ยังเป็นคนขี่มอเตอรIซค์มาส่งอีก หรือ ว่าเราจะต้องมีนายศกคอยดูแลไปตลอดนะแม่ปีบ"
ท้ายประโยคกาซะลองรู้ดีว่าคุณยายตั้งใจที่จะยั่วเย้าหล่อนโดยเฉพาะ อยากจะทำปากขมุบขมิบกัดฝายนั้นเสียหน่อยค่าที่สาระแนไม่เลิกตั้งแต่เด็กยันโต แต่ดูเหมือนคุณยายจะไม่สนใจ ท่านพูดต่อเป็นการบอกเล่ากลายๆ ว่าโปรดบุรุษ ที่ชื่อศกรไม่น้อย แว่นตากันแดด
"ยายกั๊ได้นายศกนี่แหละเป็นเพื่อน...อ้อ แล้วก็ยังมีนายฤษด์อีกคน" ท้ายประโยคมีอีกคนเพราะเกรงว่าฝ่ายที่นั่งสนทนาด้วยจะน้อยใจ คุณปรียางค์ศรี หันไปมองผู้มีสักดิ้เป็นน้อง คุณพันธุรพียิ้มอ่อนๆ
"ก็เรามีกันแค่นี้นี่คะคุณพี่ นายฤษด์ก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกล ลูกดิฉันก็หลาน
คุณพี่"
"แต่พูดจริงๆ นะ" นี้าเสียงเริ่มเจือแววเศร้าจนผู้เป็นหลานจับความรู้ถึก ได้ทันที "พี่ไม่อยากให้นายฤษด์มาหาเท่าไหร่ เพราะมาทีไรแปลว่าพี่ต้องเจ็บปวย ทุกที"
ภาพฝืนร้ายผุดขึ้นมาในมโนนึก...คมมีดวาววับ คุณปรียางค์ศรีเลือด ท่วมร่าง แว่นกันแดด
กาซะลองถามอย่างร้อนรน "คุณยาย...นี่คุณยายเป็นอะไรหรือเปล่าคะ"
เปิดประตูอย่างเงียบกริบเมื่อส่องผ่านฝ็ากระจกจากภายนอกแล้วเห็นผู้เป็น ยายนอนหลับสนิท หญิงสาวจรดฝืเท้าอย่างแผ่วเบาเคลื่อนกายไปหยุดยืนอยู่ ข้างเตียง
ร่างผอมเกร็งหายใจอย่างสมํ่าเสมอภายใต้ผ้าแพรเนื้อนุ่ม ใบหน้าซีดตอบ ปราศจากความมีชีวิตชีวาจนเห็นริ้วรอยของความเหนื่อยล้าได้อย่างชัดเจน เกิดความรู้สืกผิดขึ้นท่วมท้นใจ
นี่หล่อน1เล่อยให้คุณยายอยู่คนเดียวนานเกินไIเหรือเปล่า...นานจนมี เรื่อง■ราวบางอย่างเกิดขึ้นโดยที่หล่อนไม่รู้
กลับห้องตัวเองด้วยความหม่นเศร้าและนอนไม่หลับอีกเลย จวบจนรุ่งเช้า จึงเคลิ้มหลับไปครู่ มาสะดุ้งตื่นเมื่อรับสัมผัสอ่อนนุ่มที่หน้าผาก แว่นตา
แม้ไม่คุ้นเคยแต่ก็ปลุกให้ตื่นจากภวังค์หลับใหลได้ กาซะลองลืมตาขึ้นมอง ก็เห็นร่างของสตรีนางหนึ่งนั่งอยู่ หญิงสาวพนมมือไหว้แทบไม่ทัน
"คุณยายเล็ก!"
คุณพันธุรพียิ้มอ่อนหวานขณะรับไหว้หลานสาว ทรุดตัวลงนั่งริมขอบเตียง อย่างถือวิสาสะ
"เมื่อวานคุณพี่โทรไปบอกว่าปีบมาที่นี่แต่ไม่สบาย ยายเลยรีบมาเยี่ยม"
"คุณยายไม่น่าลำบากเลย ปีบแค่รถล้มนิดหน่อย นี่ก็ตั้งใจว่าจะอยู่เป็นเพื่อน คุณยายซักวันสองวัน แล้วจะแวะไปกราบคุณยายเล็กถึงที่บ้านเลยค่ะ"
"ไม่ต้องหรอกปีบ" คุณพันธุรพีโบกมือว่อน "ช่วงนี้คุณพี่ยิ่งไม่ค่อยสบาย อยู่ด้วย นายฤษด์ต้องแวะเวียนมาดูประจำ ปีบมาก็ดีแล้ว จะได้ช่วยกันดูแล"
"คุณยายเป็นอะไรคะ ไม่เห็นมีใครบอกปีบ"
"ก็ไม่มีอะไรมากหรอก...โรคคนแก่น่ะลูก"
"แต่ทีคุณยายเล็กยังดูแข็งแรงอยู่เลยนี่คะ"
คุณพันธุรพีโปรยยิ้ม คำชมนี้Iด้ยินอยู่บ่อยๆ เพราะแม้วัยจะห่างจากคุณ ปรียางค์ศรีไม่ถึงห้าปี แต่ผู้ที่มีสักดี้เป็นน้องกลับดูสดสาวอ่อนวัยกว่ามากมาย ร่าง ระหงบอบบางดูราวกับต้นสีสิบ ทั้งที่ความจริงอีกเพียงปีสองปีเท่านั้นเลขหกก็จะ มาเยือน
ใบหน้าเรียวรูปไข่ที่กาซะลองถอดแบบมาดูเต็มอิ่ม รอยยิ้มหวานกระจ่าง
แว่นกันแดด
ปีบเป็นห่วงคุณยายค่ะ
"เป็นอะไรไปลูก ถามซะน่ากลัว อย่างนี้เดี๋ยวคุณยายก็หัวใจวายตายเสีย ก่อนเท่านั้นเอง...นะคะคุณพี่"
คุณพันธุรพีติง ริมฝิปากแย้มยิ้มอย่างเอ็นดู แต่ดวงตาเฉียบคมมองมา อย่างตำหนิหน่อยๆ กาซะลองจึงได้สติ
มันเป็นแค่ความฝืน มันไม่ใช่ความจริง
"ปีบเป็นห่วงคุณยายค่ะ" แว่นตากันแดด
"ถ้าห่วงกั๊กลับมาอยู่นี่เลยดีมั้ยลูก กลับมาอยู่กับยาย"
หญิงสาวได้แต่นิ่งเงียบ มองผู้เป็นยายอย่างเกรงใจ คุณปรียางค์ศรีมอง หลานสาวอย่างแสนรัก
"ยายรู้ว่าปีบยังติดงานอยู่ เอาเถอะ ถ้าเบื่องานนักสดงนักแสดงอะไรนั่น เมื่อไหร่ค่อยกลับมา"
"แต่...ปีบรักและเป็นห่วงคุณยายมากนะคะ"
ผู้เป็นยายแย้มยิ้มอย่างพึงใจ 1ม่เสียแรงที่รักใคร่เลี้,ยงดูกันมา สำหรับ ผู้เป็นยาย กาซะลองยังเป็นหลานที่น่ารักเสมอ
ดวงหน้าเรียว ตาคม จมูกโด่งถอดแบบมาจากคุณบดินทร์ผู้เป็นพ่อที่มี
มักระบายอยู่บนสีหน้าเป็นนิจ ดูราวกับเจ้าตัวไม่เคยพานพบความทุกข1ศกใดๆ
"ปีบกั๊รู้ว่าพี่ใหญ่ไม่ชอบออกไปพบปะสังสรรค์กับผู้คน คนแก่นี่ลูก อยู่เฉยๆ ไม่ดีนักหรอก อย่างยายยังต้องคอยออกงานอยู่ปอยๆ" แว่นกันแดด
ข้อนี้กาซะลองพอรู้ เพราะข่าวต่างๆ ของคุณพันธุรพีปรากฎอยู่ตามหน้า นิตยสารบ่อยๆ บางงานยังเคยเจอะเจอกับหล่อนที่กรุงเทพฯ ด้วยซา
ผิดกับคุณปรียางค์ศรีที่ชอบใช้ชีวิตอยู่กับบ้าน 'คุ้มภูคากาซะลอง' ที่ แวดล้อมด้วยปาเขาลำเนาไพร ธรรมชาติที่ห่างไกลจากผู้คน ด้วยเหตุนี้เมื่อหล่อน เลือกที่จะประกอบอาชีพในแวดวงบันเทิงจึงดูห่างเหินจากผู้เป็นยายไปโดยปริยาย ทั้งๆ ที่หลังจากสินบุญผู้บังเกิดเกล้าจากอุบัติเหตุก็มีแต่ท่านเท่านั้นที่คอยดูแล แว่นตา
หญิงสาวออกมานั่งรับลมที่ระเบียง รอจนคุณปรียางค์ศรีตื่นจึงเข้าไปพบ พร้อมกับคุณพันธุรพี
"ปีบ...เป็นยังไงบ้างลูก" นี้าเสียงบอกถึงความห่วงใยไม่เคยห่างหาย พลอยทำให้คนฟังแทบจะนี้าตาปริ่ม ดูเอาเถิด ขนาดพัวท่านเองก็เจ็บปวยกาย ยังมีแก่ใจมาถามหล่อน
"ปีบคิดถึงคุณยายค่ะ"
คุณปรียางค์ศรียิ้มอ่อนหวาน อ้าแขนออกรับร่างบอบบางที่เข้ามาซุกใน อ้อมกอด ไม่ว่าจะเป็นเด็กหญิงกาซะลองหรีอกาซะลอง ดาราโด่งดังคับฟ้า...ดอกปีบ ก็ยังเป็นหลานรักของหล่อนดังเดิม
"จะมาก็ไม่บอก ยายจะได้ให้คนไปรับ"
"ปีบอยากมาเชอรั้ไพรส์คุณยายค่ะ"
"แล้วเป็นไงล่ะ เชอรIพรสัจนได้เรื่อง" นาเสียงสัพยอกเอ็นดูอย่างเห็นได้ชัด กาชะลองยิ้มแหย...แต่ต้องรีบหุบเมื่อท่านพูดต่อ "นี่ถ้าไม่ได้นายศกจะเป็นยังไงหือ แม่ปีบ"
คนที่ถูกถามได้แต่อึ้ง ถอนตัวออกจากอ้อมกอดมาตั้งหลัก แต่คุณพันธุรพี
ที่ยืนฟังอยู่นานกลับเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้น
"นายศก...ผู้กองศกรที่เป็นเพื่อนสมัยเรียนของหนูปีบหรือคะคุณพี่" "ก็จะมีใครเสียอีกล่ะ นอกจากผู้กองศกร ศุภเศรษฐ์ที่เฝ็าแวะเวียนมา
หายายบ่อยๆ นี่ถ้ายายยังสาวๆ อยู่ สงสัยได้เกิดความเข้าใจผิดเป็นแน่...แปลก
แว่นตากันแดด
คุณพันธุรพีติง ริมฝิปากแย้มยิ้มอย่างเอ็นดู แต่ดวงตาเฉียบคมมองมา อย่างตำหนิหน่อยๆ กาซะลองจึงได้สติ
มันเป็นแค่ความฝืน มันไม่ใช่ความจริง
"ปีบเป็นห่วงคุณยายค่ะ" แว่นตากันแดด
"ถ้าห่วงกั๊กลับมาอยู่นี่เลยดีมั้ยลูก กลับมาอยู่กับยาย"
หญิงสาวได้แต่นิ่งเงียบ มองผู้เป็นยายอย่างเกรงใจ คุณปรียางค์ศรีมอง หลานสาวอย่างแสนรัก
"ยายรู้ว่าปีบยังติดงานอยู่ เอาเถอะ ถ้าเบื่องานนักสดงนักแสดงอะไรนั่น เมื่อไหร่ค่อยกลับมา"
"แต่...ปีบรักและเป็นห่วงคุณยายมากนะคะ"
ผู้เป็นยายแย้มยิ้มอย่างพึงใจ 1ม่เสียแรงที่รักใคร่เลี้,ยงดูกันมา สำหรับ ผู้เป็นยาย กาซะลองยังเป็นหลานที่น่ารักเสมอ
ดวงหน้าเรียว ตาคม จมูกโด่งถอดแบบมาจากคุณบดินทร์ผู้เป็นพ่อที่มี
มักระบายอยู่บนสีหน้าเป็นนิจ ดูราวกับเจ้าตัวไม่เคยพานพบความทุกข1ศกใดๆ
"ปีบกั๊รู้ว่าพี่ใหญ่ไม่ชอบออกไปพบปะสังสรรค์กับผู้คน คนแก่นี่ลูก อยู่เฉยๆ ไม่ดีนักหรอก อย่างยายยังต้องคอยออกงานอยู่ปอยๆ" แว่นกันแดด
ข้อนี้กาซะลองพอรู้ เพราะข่าวต่างๆ ของคุณพันธุรพีปรากฎอยู่ตามหน้า นิตยสารบ่อยๆ บางงานยังเคยเจอะเจอกับหล่อนที่กรุงเทพฯ ด้วยซา
ผิดกับคุณปรียางค์ศรีที่ชอบใช้ชีวิตอยู่กับบ้าน 'คุ้มภูคากาซะลอง' ที่ แวดล้อมด้วยปาเขาลำเนาไพร ธรรมชาติที่ห่างไกลจากผู้คน ด้วยเหตุนี้เมื่อหล่อน เลือกที่จะประกอบอาชีพในแวดวงบันเทิงจึงดูห่างเหินจากผู้เป็นยายไปโดยปริยาย ทั้งๆ ที่หลังจากสินบุญผู้บังเกิดเกล้าจากอุบัติเหตุก็มีแต่ท่านเท่านั้นที่คอยดูแล แว่นตา
หญิงสาวออกมานั่งรับลมที่ระเบียง รอจนคุณปรียางค์ศรีตื่นจึงเข้าไปพบ พร้อมกับคุณพันธุรพี
"ปีบ...เป็นยังไงบ้างลูก" นี้าเสียงบอกถึงความห่วงใยไม่เคยห่างหาย พลอยทำให้คนฟังแทบจะนี้าตาปริ่ม ดูเอาเถิด ขนาดพัวท่านเองก็เจ็บปวยกาย ยังมีแก่ใจมาถามหล่อน
"ปีบคิดถึงคุณยายค่ะ"
คุณปรียางค์ศรียิ้มอ่อนหวาน อ้าแขนออกรับร่างบอบบางที่เข้ามาซุกใน อ้อมกอด ไม่ว่าจะเป็นเด็กหญิงกาซะลองหรีอกาซะลอง ดาราโด่งดังคับฟ้า...ดอกปีบ ก็ยังเป็นหลานรักของหล่อนดังเดิม
"จะมาก็ไม่บอก ยายจะได้ให้คนไปรับ"
"ปีบอยากมาเชอรั้ไพรส์คุณยายค่ะ"
"แล้วเป็นไงล่ะ เชอรIพรสัจนได้เรื่อง" นาเสียงสัพยอกเอ็นดูอย่างเห็นได้ชัด กาชะลองยิ้มแหย...แต่ต้องรีบหุบเมื่อท่านพูดต่อ "นี่ถ้าไม่ได้นายศกจะเป็นยังไงหือ แม่ปีบ"
คนที่ถูกถามได้แต่อึ้ง ถอนตัวออกจากอ้อมกอดมาตั้งหลัก แต่คุณพันธุรพี
ที่ยืนฟังอยู่นานกลับเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้น
"นายศก...ผู้กองศกรที่เป็นเพื่อนสมัยเรียนของหนูปีบหรือคะคุณพี่" "ก็จะมีใครเสียอีกล่ะ นอกจากผู้กองศกร ศุภเศรษฐ์ที่เฝ็าแวะเวียนมา
หายายบ่อยๆ นี่ถ้ายายยังสาวๆ อยู่ สงสัยได้เกิดความเข้าใจผิดเป็นแน่...แปลก
แว่นตากันแดด
วันพฤหัสบดีที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2558
ท้วมก้าวพ้นออกไปจึงพูดขึ้น
"คุณยายไม่ใช่ผีใช่สางค่ะ เอาเป็นว่าครบร้อยวัน เผาคุณยายเมื่อไร คุณยาย เล็กก็ดำเนินการขายได้เลย ปีบไม่มีป้ญหาค่ะ"
อีกครั้งที่คำสร้อยหน้าซีด ไม่อยากเชื่อว่าสันบุญคุณ1Iรึยางค์ศรีแล้วทุกอย่าง มันจะง่ายดายถึงเพียงนี้ การตัด3นใจของคุณปีบเป็น3งที่ไม่คาดคิดว่าจะได้ยิน มันง่ายเกินไป ทุกอย่างดูเหมือนจะง่ายเกินไป
กาซะลองผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ เห็นสีหน้าคนเก่าแก่ของคุณปรียางค์ค่รื หล่อนก็พอจะเดาความรู้สืกออก มันเป็นเรื่องที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อนแม้1แต่ตัว หล่อนเองว่าจะมีการขายคุ้มภูคากาชะลอง
"เสร็จงานศพคุณยายแล้ว ฉันจะรับแพรสาไปอยู่ด้วยกันที่กรุงเทพฯ ว่า จะส่งให้แกเรียนต่อที่นั่น ส่วนป้าคำสร้อยถ้าอยากจะไปอยู่ด้วยกันฉันก็ไม่ขัดข้อง แต่ถ้าไม่ ฉันจะให้เงินสักก้อน ไม่มากไม่มายอะไรหรอก แต่ถ้าไม่ใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่าย ป้าก็จะมีเงินไว้ดูแลตัวเองตลอดชีวิต"
คนเก่าแก'ของคุณปรียางค์ศรีได้แต่ทำตาปริบๆ ก่อนกระถดตัวและถอย ออกไป คุณพันธุรพีรอจนร่างท้วมก้าวพ้นออกไปจึงพูดขึ้น แว่นตากันแดด
"ปีบคงไม่ว่ายายนะที่ทำแบบนี้ ก็เพื่อเราทุกคน คุณพี่คงไม่พอใจนักหรอก ถ้าคุ้มจะต้องตกไปเป็นของนายดิสธร ปีบก็รู้ว่าบ้านนั้นถังแตกกันทั้งบ้าน"
กาซะลองยิ้มเย็น ไม่ได้มีทีท่าว่าโกรธเคืองกับคำพูดของผู้เป็นยายเล็ก หญิงสาวเพียงแต่กล่าวเนิบๆ "นั่นมันไม่ใช่สาระสำคัญหรอกค่ะ มันสำคัญตรง ที่สมบัติของบรรพบุรุษ คนรุ่นเรารักษาไวไม่ได้ต่างหาก"
เหมือนกับจะตอกยาความเจ็บปวด กั๊มันจริงมิใช่หรือ สมบัติของบรรพบุรุษ หลายชั่วอายุคนกลับต้องปล่อยให้หลุดหายไปในคนยุคนี้ มันเพราะอะไรหนอ ความโลภโมโทลัน กิเลสที่ไม่มีวันหมดของคนบางคน หรือเพราะความอ่อนแอ ของหล่อนเอง แว่นกันแดด
คุณพันธุรพีลากลับพร้อมกับความอิ่มเอมในใจ เรื่องที่คิดว่ายากจริงๆ แล้วกลับง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปาก ไม่เพียงแต่จะไม่คัดค้าน กาซะลองกลับ ไม่มีท่าทางยินดียินร้ายเสียด้วยซํ้า บางทีสฤษด์คุณอาจจะดูคนผิด เอาเข้าจริง แล้วหลานสาวก็ไม่ได้รักผูกพันผู้เป็นพี่สักเท่าไร
เคลื่อนรถมาถึงประตูและสายตาคมกริบก็เห็นร่างบอบบางของเด็กสาวที่
แม่กลับมาบ้านด้วยความชื่นมื่น มันเป็นความรื่นรมย์ที่เขาไม่เห็นมานาน แล้วนับตั้งแต่ฐานะทางการเงินของแม่ยอบแยบลงทุกรัน นัยนตาฝัามัรมี^ระก'1ย แจมใสเหมือนนัยน์ตาเด็กลาวที่เพื่'งเจอะเจอ^ก^ฬม่ ทุกอย่างมั^คือความ ตนเต้นงดงาม คือความหวัง คือความฝัน การขายคุ้มภูคากาซะลองดูเหมือนจะ เป็นความหวังเพียงสิงเดียวที่จะทำให้สลานะทางการเงินของแม่กลับมาเหมือนเสิม
"เสร็จงานคุณป้าแล้ว แม่ว่าจะไปอยู่ต่างประเทศซักพักนะฤบด์ 1 ใม่ไหว ปวดหัวมานานแล้ว ขอพักนานๆ หน่อยเถอะ" เหมือนแม่จะรู้ว่าขืนอยู่ที่นี่ต่อไปคง ไมแคล้วการเป็นขี้ปากชาวบ้าน 'พี่สาวเสียไม่ทันไรจัดการขายทรัพย์สินเลร็จสรรพ' แว่นตา
มนเป็นสิงที่ทุกคนคาดไม่ถึงในสิงที่'กาซะลองต้ดสิน^จ อาจจะรรมกึงสัว ชองแม่เอง
"แม่ไม่แปลกใจบ้างหรือครับ ว่าทำไมปีบถึงตัดสินใจขายคุ้มอย่างง่"1ยๆ" นับเป็นครั้งแรกที่คุณพันธุรพีฉุกคิดขึ้นมาลึงลารตัดสินใจของหล'1นลาว
สฤษด์คุณพูดถูก บางทีอาจจะมีบางสิงเคลือบแคลงไว้ก็ได้ กาซะลอง^ซ่คน
ฉาบฉวย ความคิดความอ่านของหลานต้องมีเหดุผลเลมอ "แล้วฤษด์คิดว่ายัยปีบกำลังทำอะไร"
แว่นตา
อีกครั้งที่คำสร้อยหน้าซีด ไม่อยากเชื่อว่าสันบุญคุณ1Iรึยางค์ศรีแล้วทุกอย่าง มันจะง่ายดายถึงเพียงนี้ การตัด3นใจของคุณปีบเป็น3งที่ไม่คาดคิดว่าจะได้ยิน มันง่ายเกินไป ทุกอย่างดูเหมือนจะง่ายเกินไป
กาซะลองผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ เห็นสีหน้าคนเก่าแก่ของคุณปรียางค์ค่รื หล่อนก็พอจะเดาความรู้สืกออก มันเป็นเรื่องที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อนแม้1แต่ตัว หล่อนเองว่าจะมีการขายคุ้มภูคากาชะลอง
"เสร็จงานศพคุณยายแล้ว ฉันจะรับแพรสาไปอยู่ด้วยกันที่กรุงเทพฯ ว่า จะส่งให้แกเรียนต่อที่นั่น ส่วนป้าคำสร้อยถ้าอยากจะไปอยู่ด้วยกันฉันก็ไม่ขัดข้อง แต่ถ้าไม่ ฉันจะให้เงินสักก้อน ไม่มากไม่มายอะไรหรอก แต่ถ้าไม่ใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่าย ป้าก็จะมีเงินไว้ดูแลตัวเองตลอดชีวิต"
คนเก่าแก'ของคุณปรียางค์ศรีได้แต่ทำตาปริบๆ ก่อนกระถดตัวและถอย ออกไป คุณพันธุรพีรอจนร่างท้วมก้าวพ้นออกไปจึงพูดขึ้น แว่นตากันแดด
"ปีบคงไม่ว่ายายนะที่ทำแบบนี้ ก็เพื่อเราทุกคน คุณพี่คงไม่พอใจนักหรอก ถ้าคุ้มจะต้องตกไปเป็นของนายดิสธร ปีบก็รู้ว่าบ้านนั้นถังแตกกันทั้งบ้าน"
กาซะลองยิ้มเย็น ไม่ได้มีทีท่าว่าโกรธเคืองกับคำพูดของผู้เป็นยายเล็ก หญิงสาวเพียงแต่กล่าวเนิบๆ "นั่นมันไม่ใช่สาระสำคัญหรอกค่ะ มันสำคัญตรง ที่สมบัติของบรรพบุรุษ คนรุ่นเรารักษาไวไม่ได้ต่างหาก"
เหมือนกับจะตอกยาความเจ็บปวด กั๊มันจริงมิใช่หรือ สมบัติของบรรพบุรุษ หลายชั่วอายุคนกลับต้องปล่อยให้หลุดหายไปในคนยุคนี้ มันเพราะอะไรหนอ ความโลภโมโทลัน กิเลสที่ไม่มีวันหมดของคนบางคน หรือเพราะความอ่อนแอ ของหล่อนเอง แว่นกันแดด
คุณพันธุรพีลากลับพร้อมกับความอิ่มเอมในใจ เรื่องที่คิดว่ายากจริงๆ แล้วกลับง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปาก ไม่เพียงแต่จะไม่คัดค้าน กาซะลองกลับ ไม่มีท่าทางยินดียินร้ายเสียด้วยซํ้า บางทีสฤษด์คุณอาจจะดูคนผิด เอาเข้าจริง แล้วหลานสาวก็ไม่ได้รักผูกพันผู้เป็นพี่สักเท่าไร
เคลื่อนรถมาถึงประตูและสายตาคมกริบก็เห็นร่างบอบบางของเด็กสาวที่
แม่กลับมาบ้านด้วยความชื่นมื่น มันเป็นความรื่นรมย์ที่เขาไม่เห็นมานาน แล้วนับตั้งแต่ฐานะทางการเงินของแม่ยอบแยบลงทุกรัน นัยนตาฝัามัรมี^ระก'1ย แจมใสเหมือนนัยน์ตาเด็กลาวที่เพื่'งเจอะเจอ^ก^ฬม่ ทุกอย่างมั^คือความ ตนเต้นงดงาม คือความหวัง คือความฝัน การขายคุ้มภูคากาซะลองดูเหมือนจะ เป็นความหวังเพียงสิงเดียวที่จะทำให้สลานะทางการเงินของแม่กลับมาเหมือนเสิม
"เสร็จงานคุณป้าแล้ว แม่ว่าจะไปอยู่ต่างประเทศซักพักนะฤบด์ 1 ใม่ไหว ปวดหัวมานานแล้ว ขอพักนานๆ หน่อยเถอะ" เหมือนแม่จะรู้ว่าขืนอยู่ที่นี่ต่อไปคง ไมแคล้วการเป็นขี้ปากชาวบ้าน 'พี่สาวเสียไม่ทันไรจัดการขายทรัพย์สินเลร็จสรรพ' แว่นตา
มนเป็นสิงที่ทุกคนคาดไม่ถึงในสิงที่'กาซะลองต้ดสิน^จ อาจจะรรมกึงสัว ชองแม่เอง
"แม่ไม่แปลกใจบ้างหรือครับ ว่าทำไมปีบถึงตัดสินใจขายคุ้มอย่างง่"1ยๆ" นับเป็นครั้งแรกที่คุณพันธุรพีฉุกคิดขึ้นมาลึงลารตัดสินใจของหล'1นลาว
สฤษด์คุณพูดถูก บางทีอาจจะมีบางสิงเคลือบแคลงไว้ก็ได้ กาซะลอง^ซ่คน
ฉาบฉวย ความคิดความอ่านของหลานต้องมีเหดุผลเลมอ "แล้วฤษด์คิดว่ายัยปีบกำลังทำอะไร"
แว่นตา
แพรสากับไอ้หน้าปลาจวดนั่น
"ไม'ทราบสิฮะ ช่วงนี้ผมไม่ค่อยได้คุยกับปีบ"
เป็นเหตุผลส่วนตัวที่ไม่ไดIปที่คุ้มนั้น เหตุการณ์ที่เกิดกับไอ้หน้าปลาจวด ยังเจ็บแค้นอยู่มิหาย ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น แพรสาไม่น่าทำอย่างนี้ จะมี3งใดบ้างที่ สามารถกำจัด 'มัน' ออกไปให้พ้นนอกเส้นทางได้ สิงที่ 'ลงทุน' ดูเหมือนจะไม่ เป็นดังที่หวัง ตัวเขาเองเสียอีกที่เกือบพลาดพลั้งเสียที
สายตาของเพื่อนเก่าดอกปีบบอกความฉงนสงสัยเมื่อมองดูหน้า 'ดิสธร1 เมื่อคืน แมIม่ปงบอกชัดเจนว่าจดจำได้แม่นยำแต่ก็แฝงความเคสือบแคสงอยู่ในที ยกมือขึ้นลูบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยฟกชํ้าดำเขียว และคุณพันธุรพีก็หันมาเห็นเข้า พอดี
"อ้าว! แล้วหน้าไปโดนอะไรมาล่ะนั่น"
เป็นคำถามที่ถามไปอย่างนั้น เป็นข้อดีอีกอย่างของแม่ที่ไม่มีความละเอียด รอบคอบ'ในลิ''ง'ใด แม่เพียงแต่พยักหน้าเมื่อเขาให้เหตุผลว่ามีอุบัติเหตุนิดหน่อย ไม่มีคำถามต่อ มีแต่เพียง 'ปัญหา' ที่ยังค้างคาใจแม่อยู่ตลอด
"ว่างๆ ก็แวะไปที่คุ้มบ้างสิ ไปเลียบๆ เคียงๆ ถามยยป็บด บอกตรงๆ พอแม่ได้ยินที่แกพูด แม่ก็คิดมากเหมือนกัน ปกติยัยปีบไม่น่าที่จะขายคุ้ม
อย่างง่ายๆ มีแผนอะไรรึเปล่าก็ไม่รู้!"
เป็นสิ่งที่ต้องกลับมาคิดหนัก เรื่องที่คิดว่าง่ายกลับย่อเค้าความยุ่งยากขึ้น มารางๆ เหลือบตามองดูลูกชายก็เห็นแววตาเขามีเรื่องครุ่นคิดอยู่ตลอด ก็ไม่ รู้ว่ามีเรื่องคิดอะไรกันมากมาย ในเมื่อปัญหาที่อยู่ตรงหน้าก็ยังขบคิดกันไม่ตก ตัดสินใจแหย่เรื่องนายดิสธรกับยัยเด็กนั่น บางทีอาจจะเป็นสิงช่วยกระตุ้นให้ ลูกชายอยากไปที่คุ้มภูคากาซะลองขึ้นมาบ้าง
แววตาของสฤษด์คุณเป็นประกายเมื่อได้ยินสิ่งที่แม่พูด สิงที่หวั่นเกรงเริ่ม มีเค้าความจริง
แพรสากับไอ้หน้าปลาจวดนั่น แว่นตากันแดด
"นี่แม่ก็ไม่รู้เหมือนกันนะว่ายัยปีบมันจะทำยังไง ถ้าคนรักไปป้นใจให้คน อื่นโดยเฉพาะกับเด็กในบ้าน แม่ว่าฤษด์แวะไปดูปีบหน่อยก็ดี ยังไงยัยปีบก็ เป็นหลาน" รู้ว่าลูกอาจจะเจ็บแสนเจ็บ แต่ ณ เวลานี้ใจของกาซะลองเป็นสิ่งที่ อยากรู้มากกว่า หลานสาวคิดจะทำอะไรจะได้มีทางแก้ทางออก
เป็นบาดแผลที่เพิ่งเกิดขึ้นสดๆ ร้อนๆ ร่างกำยำสูงใหญ่มีเค้าของความเหนื่อย อ่อน เหมือนคนปวยที่ยังไม่แข็งแรง ใจคิดไปถึงสิ่งที่กำลังสงสัยอยู่กับศกร คนที'กำลังตามหาอาจจะอยู่'ไม่ไกล
เหมือนอีกฝ่ายจะยังไม่รู้ตัวว่าถูกลอบมอง นายแพทย์สฤษด์คุณตะเบ็งเสียงลั่น "ปีบช่วยเอาคนของปีบไปไกลๆ หน่อยไดไหม ไม่รู้เป็นบ้าอะไรมาขวางทางอยู่ได้"
"น้าฤษด์ต้องการอะไรหรือคะ บอกให้ป้าคำสร้อยไปจัดการให้ก็ได้"
"น้าต้องการพบแพรสา" แว่นกันแดด
ชัดถ้อยชัดคำ คราวนี้ดูเหมือนนายแพทย์ใหญ่จะปิดบังความรู้สีกไวไม่ได้ ท่าทางเหมือนคนบ้า ดูก็รู้ว่ากำลังอยู่ในอาการหึงหวง อารมณ์อย่างนี้รังแต่จะทำให้ พังกับพัง
กาซะลองบุ้ยใบ้ไปทางคนเก่าแก่ "ไปตามแพรสามาพบน้าฤษด์" "น้าจะไปหาเอง"
นํ้าเสียงเด็ดเดี่ยวบอกให้รู้ว่า ณ เวลานี้เอาช้างมาฉุดก็คงไม่อยู่ เหลือบ มองไปทางป้าคำสร้อยก็เห็นทำหน้าจ๋อยพยายามบุ้ยใบ้บอกบางสิ่ง เพียงเห็น สายตาของฝ่ายนั้นกาซะลองก็เข้าใจ ก็คงมีอะไรบางอย่าง ป้าคำสร้อยถึงได้ ทัดทานไม่ให้เข้าไป
"อย่าลำบากเลยค่ะน้าฤษด์ ให้ป้าคำสร้อยไปตามแพรสามาดีกว่า น้าฤษด์ มาช่วยปีบดูเอกสารเถอะ คุณยายเล็กบอกว่าเผาคุณยายเมื่อไหร่จะเข้ามาจัดการ ขายทรัพย์สิน เราตรวจดูตอนนี้จะได้รู้ว่ามูลค่าทรัพย์สินมีเท่าไหร่" แว่นตา
อารมณ์หึงหวงมีมากกว่าสิ่งที่คุณพันธ์รพีบอกให้มาจัดการ มรดกทรัพย์สิน มันก็แค่ชองนอกกาย สิ่งที่เขาต้องการคือแพรสาต่างหาก นายแพทย์ใหญ่ตะเบ็ง เสียงลั่น
"จิตใจแกมันทำด้วยอะไรปีบ รู้บ้างมั้ยว่าตอนนี้ในบ้านมันเกิดอะไรขึ้น ไอ้ดิสธรมันกำลังจะนอกใจ แกยังจะมานั่งตรวจทรัพย์สินบ้าบออยู่ได้" "น้าฤษด์พูดอะไรคะ ปีบว่าตอนนี้น้าฤษด์ใจเย็นๆ ดีกว่า" "ไม่ยงไม่เย็นมันแล้ว น้าจะบอกแกนะ ถ้าแกไม่ไล่แฟนแกกลับกรุงเทพฯ น้าจะฆ่ามันเอง"
"น้าฤษด์!" ได้แต่ยืนครางมองร่างสูงใหญ่เดินตุ่มไปที่ครัว ป้าคำสร้อยยิ่ง
แว่นกันแดด
เป็นเหตุผลส่วนตัวที่ไม่ไดIปที่คุ้มนั้น เหตุการณ์ที่เกิดกับไอ้หน้าปลาจวด ยังเจ็บแค้นอยู่มิหาย ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น แพรสาไม่น่าทำอย่างนี้ จะมี3งใดบ้างที่ สามารถกำจัด 'มัน' ออกไปให้พ้นนอกเส้นทางได้ สิงที่ 'ลงทุน' ดูเหมือนจะไม่ เป็นดังที่หวัง ตัวเขาเองเสียอีกที่เกือบพลาดพลั้งเสียที
สายตาของเพื่อนเก่าดอกปีบบอกความฉงนสงสัยเมื่อมองดูหน้า 'ดิสธร1 เมื่อคืน แมIม่ปงบอกชัดเจนว่าจดจำได้แม่นยำแต่ก็แฝงความเคสือบแคสงอยู่ในที ยกมือขึ้นลูบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยฟกชํ้าดำเขียว และคุณพันธุรพีก็หันมาเห็นเข้า พอดี
"อ้าว! แล้วหน้าไปโดนอะไรมาล่ะนั่น"
เป็นคำถามที่ถามไปอย่างนั้น เป็นข้อดีอีกอย่างของแม่ที่ไม่มีความละเอียด รอบคอบ'ในลิ''ง'ใด แม่เพียงแต่พยักหน้าเมื่อเขาให้เหตุผลว่ามีอุบัติเหตุนิดหน่อย ไม่มีคำถามต่อ มีแต่เพียง 'ปัญหา' ที่ยังค้างคาใจแม่อยู่ตลอด
"ว่างๆ ก็แวะไปที่คุ้มบ้างสิ ไปเลียบๆ เคียงๆ ถามยยป็บด บอกตรงๆ พอแม่ได้ยินที่แกพูด แม่ก็คิดมากเหมือนกัน ปกติยัยปีบไม่น่าที่จะขายคุ้ม
อย่างง่ายๆ มีแผนอะไรรึเปล่าก็ไม่รู้!"
เป็นสิ่งที่ต้องกลับมาคิดหนัก เรื่องที่คิดว่าง่ายกลับย่อเค้าความยุ่งยากขึ้น มารางๆ เหลือบตามองดูลูกชายก็เห็นแววตาเขามีเรื่องครุ่นคิดอยู่ตลอด ก็ไม่ รู้ว่ามีเรื่องคิดอะไรกันมากมาย ในเมื่อปัญหาที่อยู่ตรงหน้าก็ยังขบคิดกันไม่ตก ตัดสินใจแหย่เรื่องนายดิสธรกับยัยเด็กนั่น บางทีอาจจะเป็นสิงช่วยกระตุ้นให้ ลูกชายอยากไปที่คุ้มภูคากาซะลองขึ้นมาบ้าง
แววตาของสฤษด์คุณเป็นประกายเมื่อได้ยินสิ่งที่แม่พูด สิงที่หวั่นเกรงเริ่ม มีเค้าความจริง
แพรสากับไอ้หน้าปลาจวดนั่น แว่นตากันแดด
"นี่แม่ก็ไม่รู้เหมือนกันนะว่ายัยปีบมันจะทำยังไง ถ้าคนรักไปป้นใจให้คน อื่นโดยเฉพาะกับเด็กในบ้าน แม่ว่าฤษด์แวะไปดูปีบหน่อยก็ดี ยังไงยัยปีบก็ เป็นหลาน" รู้ว่าลูกอาจจะเจ็บแสนเจ็บ แต่ ณ เวลานี้ใจของกาซะลองเป็นสิ่งที่ อยากรู้มากกว่า หลานสาวคิดจะทำอะไรจะได้มีทางแก้ทางออก
เป็นบาดแผลที่เพิ่งเกิดขึ้นสดๆ ร้อนๆ ร่างกำยำสูงใหญ่มีเค้าของความเหนื่อย อ่อน เหมือนคนปวยที่ยังไม่แข็งแรง ใจคิดไปถึงสิ่งที่กำลังสงสัยอยู่กับศกร คนที'กำลังตามหาอาจจะอยู่'ไม่ไกล
เหมือนอีกฝ่ายจะยังไม่รู้ตัวว่าถูกลอบมอง นายแพทย์สฤษด์คุณตะเบ็งเสียงลั่น "ปีบช่วยเอาคนของปีบไปไกลๆ หน่อยไดไหม ไม่รู้เป็นบ้าอะไรมาขวางทางอยู่ได้"
"น้าฤษด์ต้องการอะไรหรือคะ บอกให้ป้าคำสร้อยไปจัดการให้ก็ได้"
"น้าต้องการพบแพรสา" แว่นกันแดด
ชัดถ้อยชัดคำ คราวนี้ดูเหมือนนายแพทย์ใหญ่จะปิดบังความรู้สีกไวไม่ได้ ท่าทางเหมือนคนบ้า ดูก็รู้ว่ากำลังอยู่ในอาการหึงหวง อารมณ์อย่างนี้รังแต่จะทำให้ พังกับพัง
กาซะลองบุ้ยใบ้ไปทางคนเก่าแก่ "ไปตามแพรสามาพบน้าฤษด์" "น้าจะไปหาเอง"
นํ้าเสียงเด็ดเดี่ยวบอกให้รู้ว่า ณ เวลานี้เอาช้างมาฉุดก็คงไม่อยู่ เหลือบ มองไปทางป้าคำสร้อยก็เห็นทำหน้าจ๋อยพยายามบุ้ยใบ้บอกบางสิ่ง เพียงเห็น สายตาของฝ่ายนั้นกาซะลองก็เข้าใจ ก็คงมีอะไรบางอย่าง ป้าคำสร้อยถึงได้ ทัดทานไม่ให้เข้าไป
"อย่าลำบากเลยค่ะน้าฤษด์ ให้ป้าคำสร้อยไปตามแพรสามาดีกว่า น้าฤษด์ มาช่วยปีบดูเอกสารเถอะ คุณยายเล็กบอกว่าเผาคุณยายเมื่อไหร่จะเข้ามาจัดการ ขายทรัพย์สิน เราตรวจดูตอนนี้จะได้รู้ว่ามูลค่าทรัพย์สินมีเท่าไหร่" แว่นตา
อารมณ์หึงหวงมีมากกว่าสิ่งที่คุณพันธ์รพีบอกให้มาจัดการ มรดกทรัพย์สิน มันก็แค่ชองนอกกาย สิ่งที่เขาต้องการคือแพรสาต่างหาก นายแพทย์ใหญ่ตะเบ็ง เสียงลั่น
"จิตใจแกมันทำด้วยอะไรปีบ รู้บ้างมั้ยว่าตอนนี้ในบ้านมันเกิดอะไรขึ้น ไอ้ดิสธรมันกำลังจะนอกใจ แกยังจะมานั่งตรวจทรัพย์สินบ้าบออยู่ได้" "น้าฤษด์พูดอะไรคะ ปีบว่าตอนนี้น้าฤษด์ใจเย็นๆ ดีกว่า" "ไม่ยงไม่เย็นมันแล้ว น้าจะบอกแกนะ ถ้าแกไม่ไล่แฟนแกกลับกรุงเทพฯ น้าจะฆ่ามันเอง"
"น้าฤษด์!" ได้แต่ยืนครางมองร่างสูงใหญ่เดินตุ่มไปที่ครัว ป้าคำสร้อยยิ่ง
แว่นกันแดด
โวยวายจนคนที่อยู่ภายใน
ยิ้มละมุนฉายขึ้นที่ใบหน้าเมื่อเห็นลูกชายผลุนผลันขับรถออกจากบ้านไป ที่สุดมันก็ต้องเป็นอย่างนี้ อารมณ์ความรู้สักเป็นสิงที่ฉาบฉวย ฐานะความมั่นคง ต่างหากเป็นสิงที่จะยืนยงอยู่เป็นนิรันดร์เเละเมื่อถึงวันนั้นสฤษด์คุณอาจจะเจ็บไม'นาน
เป็นอารมณ์ขึ้งเคียดที่เขาก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะเป็นไปได้ขนาดนี้ เรื่องที่แม่บอก ไม่ใช่เรื่องใหม่แต่เป็นสิงที่ตอกยํ้าใจให้เจ็บปวด ไม่มีทางที่เขาจะปล่อยให้แพรสา เป็นของใคร ในเมื่อแพรสาเป็นของเขา หล่อนเป็นของเขา และต้องเป็นของเขา แต่เพียงผู้เดียว
เลี้ยวรถเข้าไปจอดในคุ้ม และป้าคำสร้อยที่กำลังงกๆ เงิ่นๆ เก็บดอกปีบ อยู่ก็แทบหัวใจวาย เมื่อนายแพทย์ใหญ่หยุดรถแทบจะชนกับตัวบ้าน ร่างสูงใหญ่ ก้าวลงมาจากรถในลักษณะหุนหัน ถามเสียงดัง
"แพรสาอยู่ไหน"
ได้แต่ตะกุกตะกัก พักหลังๆ ชักเห็นท่าทีแบบนี้บ่อย เริมแน่Iจแล้วกับ อาการหึงหวงของคุณหมอ นายแพทย์สฤษด์คุณตกหลุมรักเด็กแพรสาแน่นอน แต่จะบอก,!ค้อย่างโรว่าตอนนี้เด็กสาวที'คุณหมอหลงรักกำลังอยู่กันดามลำพังกับ ลูกชายท่านรัฐมนตรี
"ว่าไงป้า แพรสาอยู่ไหน"
ตะคอกถามซํ้า อาการของป้าคำสร้อยนั่นยิ่งทำให้เขาหวาดหวั่น คนเก่า คนแก่ของคุ้มเหมือนจะมีพิรุธ ท้ายสุดเมื่อปิดบังไม่ได้ก็จำต้องบอก "อยู่...อยู่ในครัวค่ะ"
เท่านั้นร่างสูงใหญ่ก็ทำท่าจะตรงดิ่งเข้าไปในครัว ป้าคำสร้อยรีบเข้าไปห้าม อย่างน้อยเป็นการถ่วงเวลาก็ยังดี ไม่อย่างนั้นคงไม่แคล้วเกิดเรื่องใหญ่ และนั่น ก็ยิ่งทำให้นายแพทย์สฤษด์คุณโมโห หนุ่มใหญ่เอะอะโวยวายจนคนที่อยู่ภายใน ต่างได้ยิน
กาซะลองสาวเท้าออกมาที่หน้าบ้าน เสียงเอะอะโวยวายทำให้ต้องละมือจาก การตรวจเอกสารบัญชีทรัพย์สินของคุณปรียางค์ศรี หญิงสาวเพียงแต่เก็บเข้า ลิ้นชักอย่างลวกๆ แล้วรีบออกมา ภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้าทำให้ดวงหน้าเรียวได้แต่ ขมวดคิ้ว เกิดอะไรขึ้นผู้เป็นน้าถึงได้ทำท่าเป็นหมาบ้าอย่างนี้
แต่สิ่งที่สะดุดตา ดวงหน้าขาวมีรอยฟกชํ้าดำเขียวอยู่ถ้วนทั่ว เหมือน
ลนลานบอกนายสาวเสียงสัน "เกิดเรื่องใหญ่แน่ค่ะคุณปีบ" แว่นตากันแดด
สินเสียงของผู้สูงวัยกว่า กาซะลองก็รีบสาวเท้าตามนายแพทย์สฤษด์คุณ ไปทันทีโดยมีป้าคำสร้อยวิ่งตามมาติดๆ
เหมือนใจจะเร็วกว่าเท้า แม้จะสาวเท้าเร็วเท่าไหร่ก็ช่างไม่ทันใจสักที ยิน เสียงร้องวี้ดว้ายของแพรสาดังลั่น และเมื่อไปถึงหญิงสาวก็เห็นบุรุษสองนายกำลัง ตะลุมบอนกันใหญ่ ร่างบางตรงเข้าไปห้าม แต่ดูเหมือนยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ บุรุษ ทั้งคู่ต่างแลกหมัดกันนัวเนีย
"หยุดนะ! แพรบอกให้หยุด" แว่นกันแดด
ยินเสียงของเด็กสาวเหมือนยิ่งทำให้ไฟในใจนายแพทย์สฤษด์คุณเดือด พล่าน คิดถูกแล้วที่ตามมาเห็นให้ชัดกับตา แพรสากับไอ้หน้าปลาจวดกำลังอิง แอบชิดใกล้ นี่ถ้าไม่ติดว่าเป็นโรงครัว ปานนี้คงเตลิดกันไปถึงไหนต่อไหน นี่ก็ คงจะห่วงชู้รักถึงได้มาตะเบ็งเสียงร้องกรี๊ดๆ
กำหมัด^ดเปรี้ยงดั่งแรงพญาช้างสาร นาทีนั้นที่ดิสธรรู้สืกว่าโลกหมุนติ้ว ชา ไปทั้งหน้า สัมผัสเหมือนนํ้าอุ่นๆ ไหลออกมาเต็มปากเต็มจมูก เอามือปาดดูก็ เห็นเลือดสดๆ สีแดงคลํ้าแตกพลั่ก เพียงเท่านั้นลูกชายท่านรัฐมนตรีก็คอพับ คออ่อนทำท่าเหมือนสติไม่สมประดี แต่ขนาดนั้นก็ยังชี้มือเร่าๆ ไปทางนายแพทย์ สฤษด์คุณอย่างโกรธจัด กล่าวอาฆาตมาดร้ายด้วยถ้อยคำรุนแรง ก่อนจะคอพับ คออ่อนไปจริงๆ
แพรสารีบวิ่งเข้าไปประคอง และนั่นก็เหมือนเป็นจุดที่ทำให้อารมณ์หึงหวง พุ่งขึ้นถึงขีดสุด
"ห่วงมันนักใช่มั้ยแพร" แว่นตา
นั้าเสียงร้าวรานบ่งบอกความร้าวลึก นาทีนั้นแพรสาไม่ได้สนใจ หล่อนรู้แต่ เพียงว่าคุณหมอเหมือนอันธพาลไIเหตุผลสันดี เด็กสาวจ้องหน้าสบดวงตาแข็งกร้าว ไม'หวาดหวั่น
"ใช่! แพรเกลียดคุณหมอ เกลียดที่สุด"
"แพร แพรพูดออกมาได้ยังไง แพรเป็นเมียฉันนะ ฉันรักแพร"
"แต่แพรเกลียดคุณหมอ ได้ยินมั้ย แพรเกลียดคุณหมอ แพรรักคุณดิสธร"
แว่นตากันแดด
เป็นอารมณ์ขึ้งเคียดที่เขาก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะเป็นไปได้ขนาดนี้ เรื่องที่แม่บอก ไม่ใช่เรื่องใหม่แต่เป็นสิงที่ตอกยํ้าใจให้เจ็บปวด ไม่มีทางที่เขาจะปล่อยให้แพรสา เป็นของใคร ในเมื่อแพรสาเป็นของเขา หล่อนเป็นของเขา และต้องเป็นของเขา แต่เพียงผู้เดียว
เลี้ยวรถเข้าไปจอดในคุ้ม และป้าคำสร้อยที่กำลังงกๆ เงิ่นๆ เก็บดอกปีบ อยู่ก็แทบหัวใจวาย เมื่อนายแพทย์ใหญ่หยุดรถแทบจะชนกับตัวบ้าน ร่างสูงใหญ่ ก้าวลงมาจากรถในลักษณะหุนหัน ถามเสียงดัง
"แพรสาอยู่ไหน"
ได้แต่ตะกุกตะกัก พักหลังๆ ชักเห็นท่าทีแบบนี้บ่อย เริมแน่Iจแล้วกับ อาการหึงหวงของคุณหมอ นายแพทย์สฤษด์คุณตกหลุมรักเด็กแพรสาแน่นอน แต่จะบอก,!ค้อย่างโรว่าตอนนี้เด็กสาวที'คุณหมอหลงรักกำลังอยู่กันดามลำพังกับ ลูกชายท่านรัฐมนตรี
"ว่าไงป้า แพรสาอยู่ไหน"
ตะคอกถามซํ้า อาการของป้าคำสร้อยนั่นยิ่งทำให้เขาหวาดหวั่น คนเก่า คนแก่ของคุ้มเหมือนจะมีพิรุธ ท้ายสุดเมื่อปิดบังไม่ได้ก็จำต้องบอก "อยู่...อยู่ในครัวค่ะ"
เท่านั้นร่างสูงใหญ่ก็ทำท่าจะตรงดิ่งเข้าไปในครัว ป้าคำสร้อยรีบเข้าไปห้าม อย่างน้อยเป็นการถ่วงเวลาก็ยังดี ไม่อย่างนั้นคงไม่แคล้วเกิดเรื่องใหญ่ และนั่น ก็ยิ่งทำให้นายแพทย์สฤษด์คุณโมโห หนุ่มใหญ่เอะอะโวยวายจนคนที่อยู่ภายใน ต่างได้ยิน
กาซะลองสาวเท้าออกมาที่หน้าบ้าน เสียงเอะอะโวยวายทำให้ต้องละมือจาก การตรวจเอกสารบัญชีทรัพย์สินของคุณปรียางค์ศรี หญิงสาวเพียงแต่เก็บเข้า ลิ้นชักอย่างลวกๆ แล้วรีบออกมา ภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้าทำให้ดวงหน้าเรียวได้แต่ ขมวดคิ้ว เกิดอะไรขึ้นผู้เป็นน้าถึงได้ทำท่าเป็นหมาบ้าอย่างนี้
แต่สิ่งที่สะดุดตา ดวงหน้าขาวมีรอยฟกชํ้าดำเขียวอยู่ถ้วนทั่ว เหมือน
ลนลานบอกนายสาวเสียงสัน "เกิดเรื่องใหญ่แน่ค่ะคุณปีบ" แว่นตากันแดด
สินเสียงของผู้สูงวัยกว่า กาซะลองก็รีบสาวเท้าตามนายแพทย์สฤษด์คุณ ไปทันทีโดยมีป้าคำสร้อยวิ่งตามมาติดๆ
เหมือนใจจะเร็วกว่าเท้า แม้จะสาวเท้าเร็วเท่าไหร่ก็ช่างไม่ทันใจสักที ยิน เสียงร้องวี้ดว้ายของแพรสาดังลั่น และเมื่อไปถึงหญิงสาวก็เห็นบุรุษสองนายกำลัง ตะลุมบอนกันใหญ่ ร่างบางตรงเข้าไปห้าม แต่ดูเหมือนยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ บุรุษ ทั้งคู่ต่างแลกหมัดกันนัวเนีย
"หยุดนะ! แพรบอกให้หยุด" แว่นกันแดด
ยินเสียงของเด็กสาวเหมือนยิ่งทำให้ไฟในใจนายแพทย์สฤษด์คุณเดือด พล่าน คิดถูกแล้วที่ตามมาเห็นให้ชัดกับตา แพรสากับไอ้หน้าปลาจวดกำลังอิง แอบชิดใกล้ นี่ถ้าไม่ติดว่าเป็นโรงครัว ปานนี้คงเตลิดกันไปถึงไหนต่อไหน นี่ก็ คงจะห่วงชู้รักถึงได้มาตะเบ็งเสียงร้องกรี๊ดๆ
กำหมัด^ดเปรี้ยงดั่งแรงพญาช้างสาร นาทีนั้นที่ดิสธรรู้สืกว่าโลกหมุนติ้ว ชา ไปทั้งหน้า สัมผัสเหมือนนํ้าอุ่นๆ ไหลออกมาเต็มปากเต็มจมูก เอามือปาดดูก็ เห็นเลือดสดๆ สีแดงคลํ้าแตกพลั่ก เพียงเท่านั้นลูกชายท่านรัฐมนตรีก็คอพับ คออ่อนทำท่าเหมือนสติไม่สมประดี แต่ขนาดนั้นก็ยังชี้มือเร่าๆ ไปทางนายแพทย์ สฤษด์คุณอย่างโกรธจัด กล่าวอาฆาตมาดร้ายด้วยถ้อยคำรุนแรง ก่อนจะคอพับ คออ่อนไปจริงๆ
แพรสารีบวิ่งเข้าไปประคอง และนั่นก็เหมือนเป็นจุดที่ทำให้อารมณ์หึงหวง พุ่งขึ้นถึงขีดสุด
"ห่วงมันนักใช่มั้ยแพร" แว่นตา
นั้าเสียงร้าวรานบ่งบอกความร้าวลึก นาทีนั้นแพรสาไม่ได้สนใจ หล่อนรู้แต่ เพียงว่าคุณหมอเหมือนอันธพาลไIเหตุผลสันดี เด็กสาวจ้องหน้าสบดวงตาแข็งกร้าว ไม'หวาดหวั่น
"ใช่! แพรเกลียดคุณหมอ เกลียดที่สุด"
"แพร แพรพูดออกมาได้ยังไง แพรเป็นเมียฉันนะ ฉันรักแพร"
"แต่แพรเกลียดคุณหมอ ได้ยินมั้ย แพรเกลียดคุณหมอ แพรรักคุณดิสธร"
แว่นตากันแดด
วันพุธที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2558
หวาดหวั่น แว่นตากันแดด
และเขา...ต้องช่วยหล่อน
ผู้กองหนุ่มอดแปลกใจไม่ได้ที่มีโทรสัพท์จากคุ้มภูคากาซะลองมาตอนกลางดึก ปลายสายที่โทรมาหาไฝใช่คุณปรียางค์ศรีหรือหลานสาวคนโปรดที่ชื่อกาซะลอง แต่กลับกลายเป็นเด็กสาวแพรสา คนที่มองเขาด้วยสายตาแห่งความรักภักดีคนนั้น
หล่อนบอกว่ามีเรื่องสำคัญที่จะปรึกษา รบกวนขอร้องให้ไปพบที่หลังคุ้ม ภูคากาซะลองคํ่าพรุ่งนี้ เดินวนเวียนคิดหนักเพราะยังไม'รู้ถึงเจตนาของอีกฝ่ายและ คำนึงไปถึงความเหมาะสม แต่คำพูดสุดท้ายที่แพรสาบอกยังก้องอยู่ในหู
'คุณศกต้องมานะคะ คุณศกเป็นคนเดียวเท่านั้นที่จะช่วยแพรได้1 เสียง ของหล่อนสันเครือบอกถึงความหวาดหวั่น แว่นตากันแดด
แพรสามีปัญหาอย่างหนัก เด็กสาวกำลังเดือดร้อนเรื่องอะไร
ตัดสินใจที่จะไปพบตามนัด แต่วันรุ่งขึ้นเมื่อไปถึงสถานีตำรวจ ศรานตา ก็โทรมาหา
"แย่แล้วล่ะค่ะศก...จ่าเมฆ...จ่าเมฆเสียแล้ว ศกต้องมาที่โรงพยาบาลเดี๋ยว นี้นะคะ" พยาบาลสาวละลํ่าละลักบอก แม้จะเห็นความเป็นความตายเป็นเรื่อง ธรรมดา แต่ก็อดใจหายไม่ได้เพราะก่อนหน้านี้จ่าเมฆมีอาการกระเตื้องขึ้น แต่แล้วจู่ๆ ก็กลับทรุดหนักอย่างไม่รู้สาเหตุ
หญิงสาวเดินวนเวียนรอผู้กองหนุ่มอยู่ที่หน้าห้องคนปวยระยะวิกฤต ร้อนใจ เป็นที่สุดเพราะผู้กองหนุ่มเพิ่งบอกว่ามีเรื่องสำคัญจะคุยกับจ่าเมฆ
แม้ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องอะไร แต่ด้วยหน้าที่และด้วยความรับผิดชอบ รู้สีกเหมือน ตัวเองกำลังทำงานบกพร่อง เหมือนนานแสนนานกว่าศกรจะมาถึง แต่ทันทีที่ ผู้กองหนุ่มมาที่โรงพยาบาลก็ได้รับคำตอบ
"ศกคะ เจ้าหน้าที่เพิ่งเอาศพจ่าเมฆไปเก็บแล้วค่ะ เมื่อกี้นี้เอง"
ศรานตาแลเห็นดวงตาเข้มมีความเคร่งเครียดอย่างเด่นชัด ศกรขบกราม แน่นเหมือนกำลังใช้ความคิด ชั่วครู่จึงได้บอก แว่นกันแดด
"ผมขอดูศพจ่าเมฆ"
"ค่ะ อุ๊จะพาไป พี่คะ" หันไปพูดกับพยาบาลรุ่นพี่ที่เข้าเวร "อุ๊ขออนุญาต พาผู้กองศกรไปดูศพจ่าเมฆนะคะ"
"ไม่ได้นะคะคุณอุ๊ คุณหมอลังไว้ว่าจ่าเมฆเกิดติดเชื้ออย่างรุนแรง ไม่ควร
จะเร่งให้เขาเกิดความถวิลหา หนุ่มหน้าตี๋กระซิบเสียงแผ่ว
"ปล่อยทำไม ฉันไม่ได้ทำอะไรเธอเลย ก็แค่...ขอจับมือเท่านั้น" บอกพลาง ยกมือนุ่มนิ่มนั้นขึ้นหมายจะจรดริมฝืปากลงไป แต่ต้องหยุดแค่นั้นเมื่อปรากฏ มีบุคคลที่สาม
"ปล่อยแพรสาเดี๋ยวนี้!" เสียงแข็งเฉียบขาดที่ดังขึ้นมีผลให้แขกผู้มาเยือน ของคุ้มภูคากาซะลองหน้าซีดเผือด ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าเป็นเสียงใคร แพรสารีบ ฉวยโอกาสนั้นก้าวเดินหนี นึกสมนั้าหน้าหนุ่มชาวกรุงในใจ
ดี...ให้คุณปีบเอาเลือดชั่วออณ3ยบ้าง จะไดไม่ทำรุ่มร่ามอีก
"ปีบ....ผม..."
"ไม'ต้องพูดอะไร คุณไม่สมควรที่จะทำกิริยาแบบนี้กับเด็กของปีบ ใน บ้านของปีบ"
"ผม...ไม่ได้ตั้งใจ...แพรสา..."
"อย่ามาโทษเด็กของปีบ ปีบรู้นิสัยคุณดี" กาซะลองเน้นเสียง โกรธจน เลือดขึ้นหน้า นี่หรือคนที่เรียกตัวเองว่าชนชั้นสูง ยกตัวเองว่าอยู่เหนือกว่าคน
อื่น ที่'แท้จิตใจกลับตกตาชนิดที่ทำเรื่องน่าอดสูนั้Iด้
"พรุ่งนี้คุณต้องกลับกรุงเทพฯ!" "ปีบ...ผม"
"โดยไม่มีข้อแม้...พรุ่งนี้!" แว่นตา
ได้แต่ยืนเหงื่อกาฬแตกพลั่กพูดอะไรไม่ถูก กาซะลองเป็นคนเฉียบขาด แต่ไหนแต่ไรเขาย่อมรู้ดี หากไม่ขออ้อนวอนยืนกรานในความเป็นเพื่อน หล่อนก็ คงไม่สานสัมพันธ์ต่อ คราวนี้คงหมดโอกาสที่จะเริ่มใหม่ในเมื่อดวงตากลมโตมอง เขาอย่างอดสูใจ สีหน้าบ่งบอกถึงความผิดหวังอย่างชัดเจน ร่างระหงเดินหันหลัง กลับโดยไม่มีแม้แต่จะชายตามอง
ดิสธรยืนคอตก ใจคอเหี่ยวแห้ง ไม่เคยนึกว่าเรื่องเล็กน้อยแค่นี้จะทำให้ เขากับกาซะลองต้องขาดจากกัน ชายหนุ่มเดินหน้าแห้งกลับที่พักโดยมีสายตา ของคนคนหนึ่งมองตาม
ทันทีที่ร่างสูงโปร่งลับตา คำสร้อยก็ทิ้งมือที่เลิกม่านหน้าต่างลง หญิงวัย กลางคนหันมาบอกเด็กสาวที่เดินถือหมอนใบหนึ่งเข้ามา
แว่นกันแดด
ผู้กองหนุ่มอดแปลกใจไม่ได้ที่มีโทรสัพท์จากคุ้มภูคากาซะลองมาตอนกลางดึก ปลายสายที่โทรมาหาไฝใช่คุณปรียางค์ศรีหรือหลานสาวคนโปรดที่ชื่อกาซะลอง แต่กลับกลายเป็นเด็กสาวแพรสา คนที่มองเขาด้วยสายตาแห่งความรักภักดีคนนั้น
หล่อนบอกว่ามีเรื่องสำคัญที่จะปรึกษา รบกวนขอร้องให้ไปพบที่หลังคุ้ม ภูคากาซะลองคํ่าพรุ่งนี้ เดินวนเวียนคิดหนักเพราะยังไม'รู้ถึงเจตนาของอีกฝ่ายและ คำนึงไปถึงความเหมาะสม แต่คำพูดสุดท้ายที่แพรสาบอกยังก้องอยู่ในหู
'คุณศกต้องมานะคะ คุณศกเป็นคนเดียวเท่านั้นที่จะช่วยแพรได้1 เสียง ของหล่อนสันเครือบอกถึงความหวาดหวั่น แว่นตากันแดด
แพรสามีปัญหาอย่างหนัก เด็กสาวกำลังเดือดร้อนเรื่องอะไร
ตัดสินใจที่จะไปพบตามนัด แต่วันรุ่งขึ้นเมื่อไปถึงสถานีตำรวจ ศรานตา ก็โทรมาหา
"แย่แล้วล่ะค่ะศก...จ่าเมฆ...จ่าเมฆเสียแล้ว ศกต้องมาที่โรงพยาบาลเดี๋ยว นี้นะคะ" พยาบาลสาวละลํ่าละลักบอก แม้จะเห็นความเป็นความตายเป็นเรื่อง ธรรมดา แต่ก็อดใจหายไม่ได้เพราะก่อนหน้านี้จ่าเมฆมีอาการกระเตื้องขึ้น แต่แล้วจู่ๆ ก็กลับทรุดหนักอย่างไม่รู้สาเหตุ
หญิงสาวเดินวนเวียนรอผู้กองหนุ่มอยู่ที่หน้าห้องคนปวยระยะวิกฤต ร้อนใจ เป็นที่สุดเพราะผู้กองหนุ่มเพิ่งบอกว่ามีเรื่องสำคัญจะคุยกับจ่าเมฆ
แม้ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องอะไร แต่ด้วยหน้าที่และด้วยความรับผิดชอบ รู้สีกเหมือน ตัวเองกำลังทำงานบกพร่อง เหมือนนานแสนนานกว่าศกรจะมาถึง แต่ทันทีที่ ผู้กองหนุ่มมาที่โรงพยาบาลก็ได้รับคำตอบ
"ศกคะ เจ้าหน้าที่เพิ่งเอาศพจ่าเมฆไปเก็บแล้วค่ะ เมื่อกี้นี้เอง"
ศรานตาแลเห็นดวงตาเข้มมีความเคร่งเครียดอย่างเด่นชัด ศกรขบกราม แน่นเหมือนกำลังใช้ความคิด ชั่วครู่จึงได้บอก แว่นกันแดด
"ผมขอดูศพจ่าเมฆ"
"ค่ะ อุ๊จะพาไป พี่คะ" หันไปพูดกับพยาบาลรุ่นพี่ที่เข้าเวร "อุ๊ขออนุญาต พาผู้กองศกรไปดูศพจ่าเมฆนะคะ"
"ไม่ได้นะคะคุณอุ๊ คุณหมอลังไว้ว่าจ่าเมฆเกิดติดเชื้ออย่างรุนแรง ไม่ควร
จะเร่งให้เขาเกิดความถวิลหา หนุ่มหน้าตี๋กระซิบเสียงแผ่ว
"ปล่อยทำไม ฉันไม่ได้ทำอะไรเธอเลย ก็แค่...ขอจับมือเท่านั้น" บอกพลาง ยกมือนุ่มนิ่มนั้นขึ้นหมายจะจรดริมฝืปากลงไป แต่ต้องหยุดแค่นั้นเมื่อปรากฏ มีบุคคลที่สาม
"ปล่อยแพรสาเดี๋ยวนี้!" เสียงแข็งเฉียบขาดที่ดังขึ้นมีผลให้แขกผู้มาเยือน ของคุ้มภูคากาซะลองหน้าซีดเผือด ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าเป็นเสียงใคร แพรสารีบ ฉวยโอกาสนั้นก้าวเดินหนี นึกสมนั้าหน้าหนุ่มชาวกรุงในใจ
ดี...ให้คุณปีบเอาเลือดชั่วออณ3ยบ้าง จะไดไม่ทำรุ่มร่ามอีก
"ปีบ....ผม..."
"ไม'ต้องพูดอะไร คุณไม่สมควรที่จะทำกิริยาแบบนี้กับเด็กของปีบ ใน บ้านของปีบ"
"ผม...ไม่ได้ตั้งใจ...แพรสา..."
"อย่ามาโทษเด็กของปีบ ปีบรู้นิสัยคุณดี" กาซะลองเน้นเสียง โกรธจน เลือดขึ้นหน้า นี่หรือคนที่เรียกตัวเองว่าชนชั้นสูง ยกตัวเองว่าอยู่เหนือกว่าคน
อื่น ที่'แท้จิตใจกลับตกตาชนิดที่ทำเรื่องน่าอดสูนั้Iด้
"พรุ่งนี้คุณต้องกลับกรุงเทพฯ!" "ปีบ...ผม"
"โดยไม่มีข้อแม้...พรุ่งนี้!" แว่นตา
ได้แต่ยืนเหงื่อกาฬแตกพลั่กพูดอะไรไม่ถูก กาซะลองเป็นคนเฉียบขาด แต่ไหนแต่ไรเขาย่อมรู้ดี หากไม่ขออ้อนวอนยืนกรานในความเป็นเพื่อน หล่อนก็ คงไม่สานสัมพันธ์ต่อ คราวนี้คงหมดโอกาสที่จะเริ่มใหม่ในเมื่อดวงตากลมโตมอง เขาอย่างอดสูใจ สีหน้าบ่งบอกถึงความผิดหวังอย่างชัดเจน ร่างระหงเดินหันหลัง กลับโดยไม่มีแม้แต่จะชายตามอง
ดิสธรยืนคอตก ใจคอเหี่ยวแห้ง ไม่เคยนึกว่าเรื่องเล็กน้อยแค่นี้จะทำให้ เขากับกาซะลองต้องขาดจากกัน ชายหนุ่มเดินหน้าแห้งกลับที่พักโดยมีสายตา ของคนคนหนึ่งมองตาม
ทันทีที่ร่างสูงโปร่งลับตา คำสร้อยก็ทิ้งมือที่เลิกม่านหน้าต่างลง หญิงวัย กลางคนหันมาบอกเด็กสาวที่เดินถือหมอนใบหนึ่งเข้ามา
แว่นกันแดด
ไม่ได้ยินหรอก แต่ท่าทางคุณปีบโกรธน่าดู
"คุณปีบกับคุณดิสธรอะไรนั่นทะเลาะกันใหญ่เลยแพรสา"
"ป้าได้ยินบ้างมั้ยว่าคุณปีบพูดอะไรบ้าง" ถามด้วยความอยากรู้ ใ2คออด เต้นระทึกไม่ได้ แม้จะรู้ว่าการกระทำของดิสธรผิดเต็มประตู แต่ก็ไม'อยากให้ หนุ่มหน้าตี๋กับนายสาวต้องแตกหัก อย่างน้อยกาชะลองก็เป็นนาย
"ไม่ได้ยินหรอก แต่ท่าทางคุณปีบโกรธน่าดู มันก็น่าจะโกรธอยู่หรอก แฟนทั้งคนกลับมาทำๅเมร่ามกับเด็กในบ้าน ดีไม่ดีข้าว่าอาจจะพานเลิกกันไปเลย ก็ได้ คุณปีบเธอไม่ง้อใครง่ายๆ หรอก คุณสมบัติออกครบถ้วนขนาดนั้น หรือ ไม่ก็...บางที..." คราวนี้คำสร้อยหันมามองหน้าเด็กสาว "ถ้าเขาไม่เลิกกันก็อาจเป็น แกก็ได้ที่โดนไล่ออก ไม่มีใครพอใจหรอกใช่มั้ยที่จะให้คู่รักไปสนใจผู้หญิงอื่น หูตาคุณดิสธรแกก็แพรวพราวเหลือเกิน มองแกแต่ละทีตางี้หวานฉํ่า ขนาดข้าไม่ ใช่คุณปีบเห็นแล้วยังอดหมั่นไส้ไม่ได้ แล้วตัวคุณปีบเองจะเหลือเรอะ" หญิงวัย กลางคนทำท่าหวาดหวั่น แต่พอมองไปเห็นเด็กสาวนั่งหน้าซีดก็ยิ้มแหย รีบตบ ที่นอนพลางบอก "ไม่มีอะไรหรอก ข้าก็พูดไปยังงั้นแหละ คีนนี้เอ็งนอนที่นี่ก็ แล้วกันแพรสา จะได้หมดห่วง อย่างน้อยจะได้ไม่มีใครย่องเข้าหา" แว่นตากันแดด
แพรสาล้มตัวลงนอนข้างป้าคำสร้อย ไฟทุกดวงดับสนิทแต่เด็กสาวยังลืม ตาโพลง คุณดิสธรก็คงอยู่ที่นี่ให้ใจหายใจควํ่าอีกไม่นาน แต่นายแพทย์สฤษด์คุณ นั่นต่างหากที่เด็กสาวยังนึกกังวลอยู่ แววตาที่เต็มไปด้วยความรุ่มร้อนมุ่งมาด นั่นแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าผู้เป็นนายคงไม่ยอมรามืออย่างง่ายๆ
ก็ยังดีที่เรื่องราวอันน่าอับอายที่นายแพทย์สฤษด์คุณกระทำไม่มีใครล่วงรู้ ไม่งั้นคงต้องทุกข์ใจมากกว่านี้
นํ้าตาไหลอาบแก้ม พยายามกลั้นสะอื้นไม่ให้เสียงได้ยินไปถึงคนที่นอน ข้างๆ คิดถึงพ่อขึ้นมาจับจิต ขาดพ่อก็เหมือนขาดร่มโพธิ๋ร่มไทรไร้ที่ซึ่งจะปกป้อง พักพิง ชีวิตหล่อนต้องตกอยู่ท่ามกลางอันตรายแบบนี้อีกนานแค่ไหน แล้วจะมี ใครคอยดูแลปกป้อง วูบนั้นที่คิดถึงศกรขึ้นมา คุณศกจะว่าอย่าง1รบ้างหนอ หาก1ดรบรู้ชะตากรรมที่แสนเลวร้ายของหล่อน เหลือบสายตาหันไปมองคนข้างๆ ก็เห็นป้าคำสร้อยหลับสนิท ลมหายใจผ่อนออกมาเป็นช่วงๆ แพรสาตัดสินใจเลิก ผ้าห่มขึ้นค่อยๆ ย่องออกไปโทรสัพท์หาศกร
ผู้ชายคนเดียวโน[ลกที่หล่อนจะรักและไว แว่นกันแดด
พอมองตา แพรสาก็รีบหลบ
"ไม่ใช่ใบชานี้จ้ะ ชา ฌลโ]0โล๓ ที่คุณดิสธรเอามาฝาก"
"อ๋อ ป้าคำสร้อยแกเห็นเป็นของพิเศษน่ะค่ะ เลยเก็บไว้ในตู้อีกใบ เดี๋ยว แพรเดินไปหยิบให้นะคะ"
กาซะลองมองตามร่างของเด็กสาวที่รีบสาวเท้าเดินไป นึกสังหรณ์ใจ บางอย่าง เพราะจากท่าทางที่เห็น แพรสาดูตื่นตระหนกผิดปกติ ด้วยความเป็น ห่วงเมื่อแพรสาเดินกลับมาอีกทีจึงถาม "แน่ใจนะว่าไม่มีอะไร'
เด็กสาวนิ่งเงียบไปแต่แล้วก็รีบปฏิเสธ บอกไ11แล้วคุณปีบจะเชื่อหรือ
ในเมื่อนายแพทย์สฤษ4คุณก็มีศกดิเป็นญาติ ส่วนหล่อนเป็นใคร ก็แค่เด็กใน บ้าน อย่างนี้แล้วใครจะเห็นขี้ดีกว่าไส้ จึงได้แต่ถือห่อใบชาในมือบอกผู้เป็นนายว่า "คุณปีบรอเดี๋ยวนะคะ เดี๋ยวแพรจะชงชาให้"
"ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันจัดการเอง แพรรีบไปเปลี่ยนเสือผ้าเถอะ อากาศเย็น อย่างนี้เดี๋ยวจะไม่สบาย"
ลังเลอยู่ครู่ก่อนยกมือไหว้ขอบคุณแล้วรีบเดินเลี่ยงออกไปโดยเร็ว หวัง เพียงอย่างยิ่งว่าจะไม่เจอนายแพทย์สฤษด์คุณดักรออยู่ แพรสาถอนหายใจ อย่างโล่งอกเมื่อผ่านบริเวณพุ่มไม้นั้นแล้วไม่เห็นร่างท้วมใหญ่ของผู้เป็นนาย แต่ แล้วก็ต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อปรากฏร่างผอมสูงของใครคนหนึ่งยืนอยู่
"คุณดิสธร!" แว่นตา
"ไปอาบนํ้าเสียดึก ระวังจะไม่สบายนะจ๊ะ" แววตากรุ้มกริ่มกวาดมองไป ทั่วร่างผอมบางกลมกลึง ขนาดมีผืนผ้าปกปีดเด็กสาววัยละอ่อนยังงดงามขนาดนี้ แล้วหากปราศจากเลือผ้าล่ะ หล่อนจะงดงามขนาดไหน
แพรสาสะบัดหน้าหนีจากสายตาแทะโลมนั้น เด็กสาวบอกเสียงแข็ง "คุณปีบ อยู่ในโรงครัวค่ะ"
"ฉันไม่ได้ต้องการพบปีบ ฉัน...ต้องการพบเธอต่างหาก"
"แพรไม่ว่างค่ะ ขอตัว" รีบเดินหนี แต่กลับถูกมือแข็งแรงคว้าไว้ก่อน "ปล่อยค่ะ" แพรสาสะบัด ครั้งนี้โกรธเป็นร้อยเป็นพันเท่า นี่หรือคู่รักของคุณฮบ หยาบคายตํ่าช้าเหลือเกิน
ดิสธรก้มหน้าลงไปจนเกือบชิดแก้มนวล ความนุ่มของมือนิ่มยิ่งดูเหมือน
แว่นกันแดด
"ป้าได้ยินบ้างมั้ยว่าคุณปีบพูดอะไรบ้าง" ถามด้วยความอยากรู้ ใ2คออด เต้นระทึกไม่ได้ แม้จะรู้ว่าการกระทำของดิสธรผิดเต็มประตู แต่ก็ไม'อยากให้ หนุ่มหน้าตี๋กับนายสาวต้องแตกหัก อย่างน้อยกาชะลองก็เป็นนาย
"ไม่ได้ยินหรอก แต่ท่าทางคุณปีบโกรธน่าดู มันก็น่าจะโกรธอยู่หรอก แฟนทั้งคนกลับมาทำๅเมร่ามกับเด็กในบ้าน ดีไม่ดีข้าว่าอาจจะพานเลิกกันไปเลย ก็ได้ คุณปีบเธอไม่ง้อใครง่ายๆ หรอก คุณสมบัติออกครบถ้วนขนาดนั้น หรือ ไม่ก็...บางที..." คราวนี้คำสร้อยหันมามองหน้าเด็กสาว "ถ้าเขาไม่เลิกกันก็อาจเป็น แกก็ได้ที่โดนไล่ออก ไม่มีใครพอใจหรอกใช่มั้ยที่จะให้คู่รักไปสนใจผู้หญิงอื่น หูตาคุณดิสธรแกก็แพรวพราวเหลือเกิน มองแกแต่ละทีตางี้หวานฉํ่า ขนาดข้าไม่ ใช่คุณปีบเห็นแล้วยังอดหมั่นไส้ไม่ได้ แล้วตัวคุณปีบเองจะเหลือเรอะ" หญิงวัย กลางคนทำท่าหวาดหวั่น แต่พอมองไปเห็นเด็กสาวนั่งหน้าซีดก็ยิ้มแหย รีบตบ ที่นอนพลางบอก "ไม่มีอะไรหรอก ข้าก็พูดไปยังงั้นแหละ คีนนี้เอ็งนอนที่นี่ก็ แล้วกันแพรสา จะได้หมดห่วง อย่างน้อยจะได้ไม่มีใครย่องเข้าหา" แว่นตากันแดด
แพรสาล้มตัวลงนอนข้างป้าคำสร้อย ไฟทุกดวงดับสนิทแต่เด็กสาวยังลืม ตาโพลง คุณดิสธรก็คงอยู่ที่นี่ให้ใจหายใจควํ่าอีกไม่นาน แต่นายแพทย์สฤษด์คุณ นั่นต่างหากที่เด็กสาวยังนึกกังวลอยู่ แววตาที่เต็มไปด้วยความรุ่มร้อนมุ่งมาด นั่นแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าผู้เป็นนายคงไม่ยอมรามืออย่างง่ายๆ
ก็ยังดีที่เรื่องราวอันน่าอับอายที่นายแพทย์สฤษด์คุณกระทำไม่มีใครล่วงรู้ ไม่งั้นคงต้องทุกข์ใจมากกว่านี้
นํ้าตาไหลอาบแก้ม พยายามกลั้นสะอื้นไม่ให้เสียงได้ยินไปถึงคนที่นอน ข้างๆ คิดถึงพ่อขึ้นมาจับจิต ขาดพ่อก็เหมือนขาดร่มโพธิ๋ร่มไทรไร้ที่ซึ่งจะปกป้อง พักพิง ชีวิตหล่อนต้องตกอยู่ท่ามกลางอันตรายแบบนี้อีกนานแค่ไหน แล้วจะมี ใครคอยดูแลปกป้อง วูบนั้นที่คิดถึงศกรขึ้นมา คุณศกจะว่าอย่าง1รบ้างหนอ หาก1ดรบรู้ชะตากรรมที่แสนเลวร้ายของหล่อน เหลือบสายตาหันไปมองคนข้างๆ ก็เห็นป้าคำสร้อยหลับสนิท ลมหายใจผ่อนออกมาเป็นช่วงๆ แพรสาตัดสินใจเลิก ผ้าห่มขึ้นค่อยๆ ย่องออกไปโทรสัพท์หาศกร
ผู้ชายคนเดียวโน[ลกที่หล่อนจะรักและไว แว่นกันแดด
พอมองตา แพรสาก็รีบหลบ
"ไม่ใช่ใบชานี้จ้ะ ชา ฌลโ]0โล๓ ที่คุณดิสธรเอามาฝาก"
"อ๋อ ป้าคำสร้อยแกเห็นเป็นของพิเศษน่ะค่ะ เลยเก็บไว้ในตู้อีกใบ เดี๋ยว แพรเดินไปหยิบให้นะคะ"
กาซะลองมองตามร่างของเด็กสาวที่รีบสาวเท้าเดินไป นึกสังหรณ์ใจ บางอย่าง เพราะจากท่าทางที่เห็น แพรสาดูตื่นตระหนกผิดปกติ ด้วยความเป็น ห่วงเมื่อแพรสาเดินกลับมาอีกทีจึงถาม "แน่ใจนะว่าไม่มีอะไร'
เด็กสาวนิ่งเงียบไปแต่แล้วก็รีบปฏิเสธ บอกไ11แล้วคุณปีบจะเชื่อหรือ
ในเมื่อนายแพทย์สฤษ4คุณก็มีศกดิเป็นญาติ ส่วนหล่อนเป็นใคร ก็แค่เด็กใน บ้าน อย่างนี้แล้วใครจะเห็นขี้ดีกว่าไส้ จึงได้แต่ถือห่อใบชาในมือบอกผู้เป็นนายว่า "คุณปีบรอเดี๋ยวนะคะ เดี๋ยวแพรจะชงชาให้"
"ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันจัดการเอง แพรรีบไปเปลี่ยนเสือผ้าเถอะ อากาศเย็น อย่างนี้เดี๋ยวจะไม่สบาย"
ลังเลอยู่ครู่ก่อนยกมือไหว้ขอบคุณแล้วรีบเดินเลี่ยงออกไปโดยเร็ว หวัง เพียงอย่างยิ่งว่าจะไม่เจอนายแพทย์สฤษด์คุณดักรออยู่ แพรสาถอนหายใจ อย่างโล่งอกเมื่อผ่านบริเวณพุ่มไม้นั้นแล้วไม่เห็นร่างท้วมใหญ่ของผู้เป็นนาย แต่ แล้วก็ต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อปรากฏร่างผอมสูงของใครคนหนึ่งยืนอยู่
"คุณดิสธร!" แว่นตา
"ไปอาบนํ้าเสียดึก ระวังจะไม่สบายนะจ๊ะ" แววตากรุ้มกริ่มกวาดมองไป ทั่วร่างผอมบางกลมกลึง ขนาดมีผืนผ้าปกปีดเด็กสาววัยละอ่อนยังงดงามขนาดนี้ แล้วหากปราศจากเลือผ้าล่ะ หล่อนจะงดงามขนาดไหน
แพรสาสะบัดหน้าหนีจากสายตาแทะโลมนั้น เด็กสาวบอกเสียงแข็ง "คุณปีบ อยู่ในโรงครัวค่ะ"
"ฉันไม่ได้ต้องการพบปีบ ฉัน...ต้องการพบเธอต่างหาก"
"แพรไม่ว่างค่ะ ขอตัว" รีบเดินหนี แต่กลับถูกมือแข็งแรงคว้าไว้ก่อน "ปล่อยค่ะ" แพรสาสะบัด ครั้งนี้โกรธเป็นร้อยเป็นพันเท่า นี่หรือคู่รักของคุณฮบ หยาบคายตํ่าช้าเหลือเกิน
ดิสธรก้มหน้าลงไปจนเกือบชิดแก้มนวล ความนุ่มของมือนิ่มยิ่งดูเหมือน
แว่นกันแดด
วันอังคารที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2558
ปานนี้หล่อนก็คงจะเข้ากรุงเทเฉิดฉายเป็นดาว
ซ้วยสวย ไม่น่าเชื่อเลยนะคะว่าตอนเด็กๆ ยังถูกล้ออยู่เลยว่าเป็นลูกเป็ดขี้เหร่" ป้าเสียงขบขัน เพราะตอนยังเด็กแม่ลูกเป็ดขี้เหร่ช่างขี้เหร่สมชื่อ ตัวผอมแห้งแขนขา ยาวเก้งก้าง หากเทียบกับหล่อนที่เป็นดาวโรงเรียนก็ไม่^™สามารถเทียบได้ สักนิด นี่ถ้าหากว่าพ่อไม่บังคับไเรียนพยาบาลเพื่อมาช่วยดู"ล^คหัวโจของท่าน แว่นตากันแดด
ปานนี้หล่อนก็คงจะเข้ากรุงเทเฉิดฉายเป็นดาว8งคมข่มแม่นั่นไบ่แส้ว
ศรานตาช้อนสายตามองดูผู้กองหนุ่มอย่างแอบจับสังเกต เขาจะรู้สืก
อย่างไรกับกาซะลอง เขาจะเสียดายมั้ยที่แม่ลูกเป็ดขี้เหร่คนนั้นตอนนี้กลายเป็น
หญิงสาวแสนสวยชื่อเสียงโด่งดัง เพราะเคยได้ยินมาบ้างว่าตอนเด็กๆ ทั้งคู่ถูกจับคู่กัน แต่ก็ใจชิ้นขึ้นมาหน่อยเมื่อศกรยังคงตอบราบ1■รียบ "ก็...ตอนเด็กๆ เป็นยังไง ตอนนี้ก็เป็นอย่างนั้นครับ" "งั้น...นัดทานข้าวกันหน่อยดีมั้ยคะ จะได้คุยกันให้ชุ่มปอด อุ๊เองก็คิดถึงปีบ
อยู่เหมือนกัน" อดเสนอไม่ได้ อย่างน้อยหล่อนเองน่าจะได้เห็นถับ®า ไม่งั้นศกรจะ
แวะไปหาคุณปรียางค์?1รีทำไมบ่อยๆ นอกจากไปถามข่าวคราวของ™ปี®ง 1 "เอางั้นหรือครับ" ผู้กองหนุ่มลังเล มันจะดีหรือ เพราะไม่มีครั้ง1หนที่แม่
ลูกเป็ดขีไหร่คนนั้นจะยอมพูดจาดีๆ กับเขา ดี1มดคราวนี้อาจจะIดนหนักหาก พ่วงใครไปอีกคน
"ดีมั้ยคะ" เอ่ยเสียงหวานด้วยท่าทางกระตือรีอร้นที่จะไปเจอ ศกรหันมา มองใบหน้าหวาน ความอ่อนเชื่อมในสายตาท่าให้คร้านที่จะปป็เสธ ศรานตามี คุณสมบัติพิเศษอยู่อย่างคือหล่อนมักไม่ยอมแพ้อ^รโดย^าย หากไม่ท่าตามก็ คงต้องมองตาหวานๆ อีกนาน แว่นตา
ตัดสินใจท่าตาม แต่ชักไม่มั่นใจเหมือนกันว่าที่ตอบตกลงเป็นเพราะ ศรานตาหรือเพราะ...อยากไปเจอลูกเป็ดขี้เหร่ศนนั้นกัน1-เน่1
กาซะลองอดนึกแปลกใจไม่ได้เมื่อศรานตาโทรมาหา ฝ่ายนั้นทักทายตาม มารยาทก่อนบอก
"ทานข้าวกันหน่อยนะปีบ จะได้คุยกัน" แว่นกันแดด
"ได้สิ เมื่อไหร่ล่ะอุ๊" เอ่ยปากถามทั้งที่ใจจริงยังนึกสงสัย มานัดทานข้าวทำ1ม ในเมื่อปกติสมัยเรียนก็ไ&ได้สนิทถัน ศรานตาหัวเราะร่วนมากับสายเสียงหวานเชื่อม
คนที่คลีนิกไม่ค่อยมี" สฤษด์คุณอธิบายต่อ ดวงตาฉายแววเหนื่อยหน่าย
"แล้วงานที่บริษัทฤษด์ล่ะ" พันธุรพีเอ่ยถาม ยังพอมีความหวังอยู่บ้างเพราะ กิจการส่งออกของเด็กเล่นปีหนึ่งๆ ทำเงินให้บุตรชายไม่น้อย สฤษด์คุณมี พรสวรรค์ในการออกแบบและประดิษฐ์ของเล่นแปลกๆ ให้โดนใจเด็ก เพราะ ไปดูงานต่างประเทศบ่อยเลยมีไอเดียไม่ชํ้าแบบใคร คิดอย่างง่ายๆ เงินไม่กี่แสน ยังไงก็น่าจะมี
"เศรษฐกิจยังฟุบฮะ แล้วยังอยู่ในช่วงเปิดเทอมอีก ยอดขายตกลงไปมาก ผมต้องเอาเงินที่เหลือไปหมุน"
คุณพันธุรพีหน้าซีดด้วยไม่คิดว่าจะได้ยินคำตอบนี้จากลูกชาย นายแพทย์ สฤษด์คุณพยายามไม่มองหน้ามารดา นึกเหนื่อยหน่าย...แม่น่าจะรู้ว่าอะไรเป็น
อะไร การทำตัวหรูหราฟุมเVเอยมันไม่ต่างอะไรกับการค่อยๆ กัดแทะเนื้อตัวเอง ชายหนุ่มขอตัวขึ้นห้องเปลี่ยนเสือผ้าไปรับเวรต่อที่โรงพยาบาล พอไปถึงกั๊เจอ ศรานตายีนหน้าแฉล้ม
"วันนี้มาเร็วจังค่ะคุณหมอ"
เร็วที่ว่าก็เกือบเที่ยงคืน หล่อนยิ้มหวานทักด้วยนี้าเสียงใสกังวาน ผู้หญิง คนนี้สวย ดูอย่างไรก็สวยหวานไปทั้งตัว ไม่เหมือนทนายดำรงที่เป็นพ่อสักนิด ฝ่ายนั้น ดูดุเขี้ยวไม่น่าคบหา แตกต่างกับศรานตาที่พร้อมจะเป็นมิตรกับทุกคน หากไม่เลือก มาสวมหมวกขาว หล่อนอาจเข้าวงการบันเทิงเป็นดารานางแบบได้สบาย
"อยากรีบมาดูจ่าเมฆน่ะ อาการเป็นยังไงบ้าง" เขาเอ่ยถามพลางหยิบ เสือคลุมกันเชื้อมาสวม ศรานตารีบกุลีกุจอยื่นแฟ้มรายงานให้พลางบอก
"ดีขึ้นค่ะ รู้สีกตัวเป็นช่วงๆ แต่ยังหายใจเองไม่ได้ ต้องให้ออกซิเจนช่วยอยู่ นี่ผู้กองศกรก็แวะมาดูนะคะ อุ๊อนุญาตเป็นพิเศษ เพราะตอนกลางวันเห็นผู้กองไม,ว่าง" บอกอย่างสนิมสนม แววตาฉายประกายแห่งความพึงใจเปิดเผย ซึ่งไม่แปลกเพราะ เท่าที่รู้ ศกรและศรานตารู้จักกันตั้งแต่เด็ก อาจจะมากกว่าที่กาซะลองรู้จักด้วยซํ้า อย่างน้อยตอนนี้ทั้งคู่ก็อยู่ในจังหวัดเดียวกัน ไม่เหมือนกับหลานสาว กาซะลอง ใช้ชีวิตอยู่ที่เมืองกรุงจนเพื่อนฝูงแทบจะลืมหน้าหากไม่ใช่ดารานักแสดงชื่อดัง
สาวเท้ายาวๆ ไปที่ห้องคนปวยขั้นวิกฤตโดยมีศรานตาเดินตาม พอไปถึง ก็เห็นผู้กองหนุ่มกำลังพยายามพูดคุยกับคนไข้
แว่นตา
ปานนี้หล่อนก็คงจะเข้ากรุงเทเฉิดฉายเป็นดาว8งคมข่มแม่นั่นไบ่แส้ว
ศรานตาช้อนสายตามองดูผู้กองหนุ่มอย่างแอบจับสังเกต เขาจะรู้สืก
อย่างไรกับกาซะลอง เขาจะเสียดายมั้ยที่แม่ลูกเป็ดขี้เหร่คนนั้นตอนนี้กลายเป็น
หญิงสาวแสนสวยชื่อเสียงโด่งดัง เพราะเคยได้ยินมาบ้างว่าตอนเด็กๆ ทั้งคู่ถูกจับคู่กัน แต่ก็ใจชิ้นขึ้นมาหน่อยเมื่อศกรยังคงตอบราบ1■รียบ "ก็...ตอนเด็กๆ เป็นยังไง ตอนนี้ก็เป็นอย่างนั้นครับ" "งั้น...นัดทานข้าวกันหน่อยดีมั้ยคะ จะได้คุยกันให้ชุ่มปอด อุ๊เองก็คิดถึงปีบ
อยู่เหมือนกัน" อดเสนอไม่ได้ อย่างน้อยหล่อนเองน่าจะได้เห็นถับ®า ไม่งั้นศกรจะ
แวะไปหาคุณปรียางค์?1รีทำไมบ่อยๆ นอกจากไปถามข่าวคราวของ™ปี®ง 1 "เอางั้นหรือครับ" ผู้กองหนุ่มลังเล มันจะดีหรือ เพราะไม่มีครั้ง1หนที่แม่
ลูกเป็ดขีไหร่คนนั้นจะยอมพูดจาดีๆ กับเขา ดี1มดคราวนี้อาจจะIดนหนักหาก พ่วงใครไปอีกคน
"ดีมั้ยคะ" เอ่ยเสียงหวานด้วยท่าทางกระตือรีอร้นที่จะไปเจอ ศกรหันมา มองใบหน้าหวาน ความอ่อนเชื่อมในสายตาท่าให้คร้านที่จะปป็เสธ ศรานตามี คุณสมบัติพิเศษอยู่อย่างคือหล่อนมักไม่ยอมแพ้อ^รโดย^าย หากไม่ท่าตามก็ คงต้องมองตาหวานๆ อีกนาน แว่นตา
ตัดสินใจท่าตาม แต่ชักไม่มั่นใจเหมือนกันว่าที่ตอบตกลงเป็นเพราะ ศรานตาหรือเพราะ...อยากไปเจอลูกเป็ดขี้เหร่ศนนั้นกัน1-เน่1
กาซะลองอดนึกแปลกใจไม่ได้เมื่อศรานตาโทรมาหา ฝ่ายนั้นทักทายตาม มารยาทก่อนบอก
"ทานข้าวกันหน่อยนะปีบ จะได้คุยกัน" แว่นกันแดด
"ได้สิ เมื่อไหร่ล่ะอุ๊" เอ่ยปากถามทั้งที่ใจจริงยังนึกสงสัย มานัดทานข้าวทำ1ม ในเมื่อปกติสมัยเรียนก็ไ&ได้สนิทถัน ศรานตาหัวเราะร่วนมากับสายเสียงหวานเชื่อม
คนที่คลีนิกไม่ค่อยมี" สฤษด์คุณอธิบายต่อ ดวงตาฉายแววเหนื่อยหน่าย
"แล้วงานที่บริษัทฤษด์ล่ะ" พันธุรพีเอ่ยถาม ยังพอมีความหวังอยู่บ้างเพราะ กิจการส่งออกของเด็กเล่นปีหนึ่งๆ ทำเงินให้บุตรชายไม่น้อย สฤษด์คุณมี พรสวรรค์ในการออกแบบและประดิษฐ์ของเล่นแปลกๆ ให้โดนใจเด็ก เพราะ ไปดูงานต่างประเทศบ่อยเลยมีไอเดียไม่ชํ้าแบบใคร คิดอย่างง่ายๆ เงินไม่กี่แสน ยังไงก็น่าจะมี
"เศรษฐกิจยังฟุบฮะ แล้วยังอยู่ในช่วงเปิดเทอมอีก ยอดขายตกลงไปมาก ผมต้องเอาเงินที่เหลือไปหมุน"
คุณพันธุรพีหน้าซีดด้วยไม่คิดว่าจะได้ยินคำตอบนี้จากลูกชาย นายแพทย์ สฤษด์คุณพยายามไม่มองหน้ามารดา นึกเหนื่อยหน่าย...แม่น่าจะรู้ว่าอะไรเป็น
อะไร การทำตัวหรูหราฟุมเVเอยมันไม่ต่างอะไรกับการค่อยๆ กัดแทะเนื้อตัวเอง ชายหนุ่มขอตัวขึ้นห้องเปลี่ยนเสือผ้าไปรับเวรต่อที่โรงพยาบาล พอไปถึงกั๊เจอ ศรานตายีนหน้าแฉล้ม
"วันนี้มาเร็วจังค่ะคุณหมอ"
เร็วที่ว่าก็เกือบเที่ยงคืน หล่อนยิ้มหวานทักด้วยนี้าเสียงใสกังวาน ผู้หญิง คนนี้สวย ดูอย่างไรก็สวยหวานไปทั้งตัว ไม่เหมือนทนายดำรงที่เป็นพ่อสักนิด ฝ่ายนั้น ดูดุเขี้ยวไม่น่าคบหา แตกต่างกับศรานตาที่พร้อมจะเป็นมิตรกับทุกคน หากไม่เลือก มาสวมหมวกขาว หล่อนอาจเข้าวงการบันเทิงเป็นดารานางแบบได้สบาย
"อยากรีบมาดูจ่าเมฆน่ะ อาการเป็นยังไงบ้าง" เขาเอ่ยถามพลางหยิบ เสือคลุมกันเชื้อมาสวม ศรานตารีบกุลีกุจอยื่นแฟ้มรายงานให้พลางบอก
"ดีขึ้นค่ะ รู้สีกตัวเป็นช่วงๆ แต่ยังหายใจเองไม่ได้ ต้องให้ออกซิเจนช่วยอยู่ นี่ผู้กองศกรก็แวะมาดูนะคะ อุ๊อนุญาตเป็นพิเศษ เพราะตอนกลางวันเห็นผู้กองไม,ว่าง" บอกอย่างสนิมสนม แววตาฉายประกายแห่งความพึงใจเปิดเผย ซึ่งไม่แปลกเพราะ เท่าที่รู้ ศกรและศรานตารู้จักกันตั้งแต่เด็ก อาจจะมากกว่าที่กาซะลองรู้จักด้วยซํ้า อย่างน้อยตอนนี้ทั้งคู่ก็อยู่ในจังหวัดเดียวกัน ไม่เหมือนกับหลานสาว กาซะลอง ใช้ชีวิตอยู่ที่เมืองกรุงจนเพื่อนฝูงแทบจะลืมหน้าหากไม่ใช่ดารานักแสดงชื่อดัง
สาวเท้ายาวๆ ไปที่ห้องคนปวยขั้นวิกฤตโดยมีศรานตาเดินตาม พอไปถึง ก็เห็นผู้กองหนุ่มกำลังพยายามพูดคุยกับคนไข้
แว่นตา
'นอนหลับฝืนดี แล้วคิดถึงกันในฝืนนะคะ...อุ๊'
"วันนี้เลยเป็นไง แต่ขอเป็นตอนเย็นแล้วกัน ตอนนี้ขอนอนก่อน เราเพิ่ง ออกเวร"
"ได้ งั้นเดี๋ยวเจอกัน"
"เดี๋ยวสิปีบ" รีบบอกเมื่อกาซะลองทำท่าเหมือนจะวางสาย รอยยิ้มเยื้อน ผุดขึ้นที่ริมสปากได้รูปสวย ตัดบัวทั้งทีมันต้องไม่ให้\เหลือใยทั้งกาซะลองและศกร "ศกจะมากับเราด้วยนะ"
คำบอกเล่าสันๆ แต่มผลทำให้คนที่กำลังฟังอยู่หัวใจชาวาบ หมอนใบสวย ที่เห็นในรถแวบเข้ามาในความคิด
'นอนหลับฝืนดี แล้วคิดถึงกันในฝืนนะคะ...อุ๊' แว่นกันแดด
มันจะลือความหมายใดได้อีก หากเขาทั้งคู่ไม่ใช่... พยายามสลัดความคิด ออก ใครจะมากับใครก็ช่างเขาปะไร หล่อนไม่ได้เกี่ยวอะไรด้วยสักนิด พยายาม ไม่คิด แต่เหมือนคนที่อยู่ปลายสายจะยา
"ปีบก็รู้นี่ ว่าเราไปไหนศกก็ต้องไปด้วย มันก็แปลกแปลกนะ ตามมาตั้ง แต่เด็กจนโตไม่ยักเบื่อ" เหมือนคนพูดจะพูดด้วยความชุ่มชื่นหัวจิตหัวใจเป็น ล้นพ้น กาซะลองทาทางตัดบทวางสาย ไม่อยากฟงนานๆ มันแสนหวานจนเลี่ยน... แต่อีกใจหนึ๋งก็ไม่อยากหลอกตัวเอง...หล่อนเจ็บทุกครั้งที่เห็นเขาคู่กัน...
วางสายจากศรานตาพร้อมใจที่รับรู้ อีกไม่นานเขาทั้งคู่ก็จะควงกันมา อีกครั้ง...เหมือนเคย
คุณปรียางค์ศรีกระเถิบตัวออกให้เหลือที่ว่างมากขึ้น เมื่อผู้เป็นหลานสาว เดินเข้ามานั่งด้วยที่โซฟาหวายตัวยาว สีหน้าของกาชะลองดูซีดเซียวหม่นหมอง แต่เจ้าตัวยังฟืนยิ้มให้กับนายแพทย์สฤษด์คุณและลูกชายรัฐมนตรีชื่อดิสธรที่นั่ง ร่วมโต๊ะอยู่ด้วย แว่นตากันแดด
ประมุขของคุ้มลูบเนึ้อลูบตัวหลานสาวอย่างแสนรัก "ใครโทรมาหรือปีบ มีอะไรหรือเปล่า"
กาซะลองมองผู้เป็นยาย นึกแปลกใจในคำถาม นี่หล่อนมีพิรุธอะ,1ร "คุณยายถามแปลกๆ ทำไมคะ ปีบดูเหมือนมีเรื่องไม่สบายใจหรือคะ" "ถามได้ ก็เราหน้าซีดเซียวเหี่ยวแห้งเหลือเกินน่ะสิยัยปีบ คุณป้าเขาถึง ได้ถาม เป็นอะไร ไม่สบายหรือเปล่า" แว่นตา
ทัศนียภาพของสองฝีงแม่นํ้ากกดูร่มรื่นด้วยตลอดแนวเป็นปาเขาที่ชุ่มชื่น เขียวขจี พื้นนํ้าสีเขียวใสจนมองเห็นเงาสะท้อนของสิงที่อฝูเหนือกว่า ซึ่งมองเห็น เป็นเรือลำเล็กที่บรรทุกนักท่องเที่ยวเกือบเต็มลำ แต่กระนั้นก็ยังมีที่ว่างพอที่จะ จัดสรรเป็นมุมอาหารขันโตกให้บรรดานักท่องเที่ยวได้ดื่มกินอาหารแกล้มกับการ ดื่มดํ่ากับธรรมชาติอันงดงาม
กาซะลองถอยตัวออกห่างจากกราบเรือเมื่ออาหารถูกลำเลียงมาจนเต็มโตก กลิ่นนาพริกหนุ่มหอมยั่วกระเพาะจนต้องหยิบแคบหมูมาจิ้มพอบรรเทาความหิว
สีส้มแกมเหลืองเป็นมันย่องของแกงฮังเลดูข้นคลั่กน่ากินจนอดไม่ได้ที่จะ ตักมาลองลิ้มชิมรส แต่อาการเจริญอาหารพลันสะดุดเมื่อเสียงหวานเชื่อมเอ่ยถาม
"ไม่นึกว่าปีบจะกล้ากินของมันๆ เลี่ยนๆ แบบนี้ เพราะปกติเห็นดาราเขา ชอบรักษาหุ่นกัน ขนาดอุ๊เองยังไม่ค่อยกล้ากิน"
ไม่มีเสียงตอบจากกาซะลองเพราะเผอิญมีเสียงคนอื่นตอบแทน 'คนอื่น' ที่ทำให้กาซะลองค้อนตาแทบกลับ
"อย่างคุณอุ๊น่ะกินได้อีกเยอะครับ ผอมบางออกอย่างนี้กินเท่าไหร่กั๊ไม่อ้วน ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก"
แว่นกันแดด
"ได้ งั้นเดี๋ยวเจอกัน"
"เดี๋ยวสิปีบ" รีบบอกเมื่อกาซะลองทำท่าเหมือนจะวางสาย รอยยิ้มเยื้อน ผุดขึ้นที่ริมสปากได้รูปสวย ตัดบัวทั้งทีมันต้องไม่ให้\เหลือใยทั้งกาซะลองและศกร "ศกจะมากับเราด้วยนะ"
คำบอกเล่าสันๆ แต่มผลทำให้คนที่กำลังฟังอยู่หัวใจชาวาบ หมอนใบสวย ที่เห็นในรถแวบเข้ามาในความคิด
'นอนหลับฝืนดี แล้วคิดถึงกันในฝืนนะคะ...อุ๊' แว่นกันแดด
มันจะลือความหมายใดได้อีก หากเขาทั้งคู่ไม่ใช่... พยายามสลัดความคิด ออก ใครจะมากับใครก็ช่างเขาปะไร หล่อนไม่ได้เกี่ยวอะไรด้วยสักนิด พยายาม ไม่คิด แต่เหมือนคนที่อยู่ปลายสายจะยา
"ปีบก็รู้นี่ ว่าเราไปไหนศกก็ต้องไปด้วย มันก็แปลกแปลกนะ ตามมาตั้ง แต่เด็กจนโตไม่ยักเบื่อ" เหมือนคนพูดจะพูดด้วยความชุ่มชื่นหัวจิตหัวใจเป็น ล้นพ้น กาซะลองทาทางตัดบทวางสาย ไม่อยากฟงนานๆ มันแสนหวานจนเลี่ยน... แต่อีกใจหนึ๋งก็ไม่อยากหลอกตัวเอง...หล่อนเจ็บทุกครั้งที่เห็นเขาคู่กัน...
วางสายจากศรานตาพร้อมใจที่รับรู้ อีกไม่นานเขาทั้งคู่ก็จะควงกันมา อีกครั้ง...เหมือนเคย
คุณปรียางค์ศรีกระเถิบตัวออกให้เหลือที่ว่างมากขึ้น เมื่อผู้เป็นหลานสาว เดินเข้ามานั่งด้วยที่โซฟาหวายตัวยาว สีหน้าของกาชะลองดูซีดเซียวหม่นหมอง แต่เจ้าตัวยังฟืนยิ้มให้กับนายแพทย์สฤษด์คุณและลูกชายรัฐมนตรีชื่อดิสธรที่นั่ง ร่วมโต๊ะอยู่ด้วย แว่นตากันแดด
ประมุขของคุ้มลูบเนึ้อลูบตัวหลานสาวอย่างแสนรัก "ใครโทรมาหรือปีบ มีอะไรหรือเปล่า"
กาซะลองมองผู้เป็นยาย นึกแปลกใจในคำถาม นี่หล่อนมีพิรุธอะ,1ร "คุณยายถามแปลกๆ ทำไมคะ ปีบดูเหมือนมีเรื่องไม่สบายใจหรือคะ" "ถามได้ ก็เราหน้าซีดเซียวเหี่ยวแห้งเหลือเกินน่ะสิยัยปีบ คุณป้าเขาถึง ได้ถาม เป็นอะไร ไม่สบายหรือเปล่า" แว่นตา
ทัศนียภาพของสองฝีงแม่นํ้ากกดูร่มรื่นด้วยตลอดแนวเป็นปาเขาที่ชุ่มชื่น เขียวขจี พื้นนํ้าสีเขียวใสจนมองเห็นเงาสะท้อนของสิงที่อฝูเหนือกว่า ซึ่งมองเห็น เป็นเรือลำเล็กที่บรรทุกนักท่องเที่ยวเกือบเต็มลำ แต่กระนั้นก็ยังมีที่ว่างพอที่จะ จัดสรรเป็นมุมอาหารขันโตกให้บรรดานักท่องเที่ยวได้ดื่มกินอาหารแกล้มกับการ ดื่มดํ่ากับธรรมชาติอันงดงาม
กาซะลองถอยตัวออกห่างจากกราบเรือเมื่ออาหารถูกลำเลียงมาจนเต็มโตก กลิ่นนาพริกหนุ่มหอมยั่วกระเพาะจนต้องหยิบแคบหมูมาจิ้มพอบรรเทาความหิว
สีส้มแกมเหลืองเป็นมันย่องของแกงฮังเลดูข้นคลั่กน่ากินจนอดไม่ได้ที่จะ ตักมาลองลิ้มชิมรส แต่อาการเจริญอาหารพลันสะดุดเมื่อเสียงหวานเชื่อมเอ่ยถาม
"ไม่นึกว่าปีบจะกล้ากินของมันๆ เลี่ยนๆ แบบนี้ เพราะปกติเห็นดาราเขา ชอบรักษาหุ่นกัน ขนาดอุ๊เองยังไม่ค่อยกล้ากิน"
ไม่มีเสียงตอบจากกาซะลองเพราะเผอิญมีเสียงคนอื่นตอบแทน 'คนอื่น' ที่ทำให้กาซะลองค้อนตาแทบกลับ
"อย่างคุณอุ๊น่ะกินได้อีกเยอะครับ ผอมบางออกอย่างนี้กินเท่าไหร่กั๊ไม่อ้วน ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก"
แว่นกันแดด
กาซะลองเผลอยกมือลูบหน้าลูบตาตัวเอง
กาซะลองเผลอยกมือลูบหน้าลูบตาตัวเอง ยิ้มซีดเซียว "สงสัยเมื่อคืนนอน ไม่ค่อยหลับ ไม่ได้เป็นอะไรหรอกค่ะน้าฤษด์ เออ คุณยายคะ เย็นนื้อุ๊เขาชวนปีบ ไปทานข้าวค่ะ" รีบบอก แต่ผู้เป็นยายกลับตั้งคำถาม
"อุIหน"
กาซะลองทำหน้าเหลอหลา ทำไมคุณยายไม่รู้จัก^ ในเมื่อศรานตาบอก
ว่าทุกครั้งที่ไปไหนศกรจะต้องไปด้วย อีกทั้งบิดาของฝายนั้นก็เป็นกึ^น^ย ประจำคุ้ม
"ลูกสาวทนายดำรงไงครับคุณป้า ที่เป็นเพื่อนสมัยเด็กกับยัยปีบ" สฤษด์คุณ ตอบแทน เขาเองก็พอจะรู้จักมักคุ้นกับศรานตาเพราะเข้าเวรด้วยกันบ่อย^ โรงพยาบาล แต่ไม่คิดว่าฝ่ายนั้นจะสนิทสนมกับหลานสาวด้วย แว่นกันแดด
"เมื่อคืนนายศกกับอุ๊เขาเจอกัน คงชวนกันมาเยี่ยมเรามั้ง" ผู้เป็นน้าพูดต่อ สีหน้าแสดงความราบเรียบ หนุ่มใหญ่กวาดสายตามองไปทางเรือนครัวบ่อยๆ แต่ก็ไม่เห็นร่างเล็กบอบบางของแพรสา
กาซะลองยิ้มเจื่อน รีบเปลี่ยนเรื่องเพราะไม่อยากฟังเรื่องของคนคู่นั้นอีก หญิงสาวหันไปชวนดิสธรคุย อย่างน้อยลูกชายรัฐมนตรีคนนี้ก็เป็นเพื่อน ที่สำคัญหล่อนรู้สีกว่าชักทิ้งเขาให้อยู่นอกวงสนทนามากเกันใป แค่นายศกจะ มาทานข้าวที่บ้านใจคอไม่น่าจะเลื่อนลอยถึงเพียงนี้ เลื่อนถ้วยชาให้ผู้เป็นยาย ทำให้ดิสธรสบโอกาสรีบบอก
"ชา ๓3ฤ0โอ๓ ครับ คุณแม่เอามาจากโรมาเนีย เห็นว่าเป็นสมุนไพรที่ ดีมากเลย ช่วยคลายเครียด ผมเลยเอามาฝากคุณยาย" แว่นตากันแดด
"ชื่อแปลกดีนะ" คุณปรียางค์ศรีพูดแค่นั้นก็ก้มลงจิบ กลิ่นชาที่หอมคล้าย มิ้นท์ทำให้ต้องจิบอีกครั้งอย่างชื่นใจ ดิสธรยิ้มกับกาซะลองอย่างปลาบปลี้ม อย่างน้อยเรื่องที่กังวลก็ไม่มึป้ญหา ท่าทางคุณปรียางค์ศรีก็ออกจะต้อนรับเขาด 1 นายแพทย์หนุ่มขอตัวไปเดินเล่น ไม่มีใครจับสังเกตนอกจากกาชะลองที่ พอจะรู้ว่าน้าชายออกไปเดินเล่นเพื่อวัตฤประสงค์ใด
หญิงสาวชวนแขกผู้มาเยือนไปเที่ยวนอกคุ้ม กว่าจะกลับเข้ามาก็จวนเจียน ถึงเวลานัดเต็มที เก็บของลงจากรถยังไม่ทันเสร็จ แพรสาก็เข้ามารายงาน
"ผู้กองมาหาค่ะ มากับผู้หญิงคนหนึ่ง เธอให้เรียนคุณปีบว่าชื่อศรานตา"
"ศกก็พูดเกินไป ถึงอุ๊ไม่ใช่ดารานางแบบอย่างปีบ แต่ขึ้นชื่อว่าผู้หญิงยังไง ก็ต้องดูแลตัวเองหน่อยค่ะ ขืนปล่อยตัวกั๊กลายเป็นหมูพะโล้กันพอดี ต้องอย่าง ศกสิ กินได้อีกเยอะ" ตาหวานเชื่อมช้อนขึ้นสบตาผู้กองหนุ่ม ในขณะที่มือเรียว งามก็ตักแกงฮังเลให้คนที่บอกว่ายังกินได้อีกเยอะ
แต่สำหรับกาซะลอง อาหารบนโต๊ะดูจะฝืดคอไปในทันทีเมื่อเห็นภาพ สวีทหวานแหววที่อยู่ตรงหน้า หญิงสาวพยายามเมินไม่มองภาพที่พยาบาลสาว คนสวยคอยเอาอกเอาใจดูแลผู้กองหนุ่มอย่างเปิดเผย หากป้อนกันถึงปากได้ก็คง จะไม่ลังเลเป็นแน่แท้ ชิ.' อย่างนี้คุณยายน่าจะมาเห็น จะไดโม่เข้าใจผิดคิดว่า เขามาหลง ใหลได้ปลื้มหล่อน แว่นตา
เอื้อมมือไปตักอาหารใส่จานให้ดิสธรบ้าง อย่างน้อยเขาก็เป็น 'แขก' คนที่หล่อนควรดูแล
ศกรมองคนตรงหน้าอย่างนึกขวาง หากอยากหานข้าวกัฆคู่รักกันสองคน ทำไมต้องนัดเขากับศรานตามาวันนี้ด้วย...ถ้ารู้'ล่วงหน้าว่าต้องมาเจอไอ้ลูกชาย รัฐมนตรีคนนี้คงไม่มา!
"เป็นอะไรกันคะ เงํ่ยบเงียบ นานๆ เจอกันทีไม่เห็นจะพูดคุยอะไรกัน เลย" ศรานตาเอ่ยขึ้น หญิงสาวยิ้มหวานมองหน้าคนนั้นทีคนนี้ทีอย่างไร้เดียงสา เป็นอย่างที่คาดไ7'ชัดๆ ศกรต้องคิดอะไรกับแม่ลูกเป็ดขี้เหร่นี่ ไม่งั้นคงไม่นั่งตา ขวางกับหนุ่มคนนั้นหรอก พิศมองหน้าแม่ดาราชื่อดังชัดๆ ก็ยังเห็นเค้าโครงเดิม ไม่เปลี่ยนแปลง อาจจะขาวขึ้น สูงขึ้น และหุ่นที่เคยผอมเก้งก้างก็มีเนื้อมีหนัง ขึ้น ผมสีนํ้าตาลอ่อนที่เคยยาวสลวยถูกดัดเป็นคลื่นเล็กๆ น่ามอง มันช่างรับ กับจมูกโด่งปลายรั้นที่เมื่อก่อนหล่อนแอบค่อน เพราะมันทำให้แม่ลูกเป็ดขี้เหร่ คนนี้หน้างายิ่งกว่าเก่า
สรป...ก็ดูดีขึ้น แต่อย่างไรก็สวยหวานสู้หล่อนไม่ได้อยู่ดี...วงการบันเทิง นี่ก็แปลก ชอบพิสมัยของแปลกประหลาด
"ว่าไง คุยกันหน่อยสิ"
"ปกติเราก็คุยไม่เก่งอยู่แล้ว ฟังอุ๊คุยดีกว่า เพลินดี" ออกตัวไปอย่างนั้น ทำเอาพยาบาลสาวหัวเราะเสียงใส
"อุ๊ก็ไม่รู้จะคุยอะไร เพราะปกติก็คุยกับศกทุกวันอยู่แล้ว คุยเรื่องของ
แว่นตากันแดด
"อุIหน"
กาซะลองทำหน้าเหลอหลา ทำไมคุณยายไม่รู้จัก^ ในเมื่อศรานตาบอก
ว่าทุกครั้งที่ไปไหนศกรจะต้องไปด้วย อีกทั้งบิดาของฝายนั้นก็เป็นกึ^น^ย ประจำคุ้ม
"ลูกสาวทนายดำรงไงครับคุณป้า ที่เป็นเพื่อนสมัยเด็กกับยัยปีบ" สฤษด์คุณ ตอบแทน เขาเองก็พอจะรู้จักมักคุ้นกับศรานตาเพราะเข้าเวรด้วยกันบ่อย^ โรงพยาบาล แต่ไม่คิดว่าฝ่ายนั้นจะสนิทสนมกับหลานสาวด้วย แว่นกันแดด
"เมื่อคืนนายศกกับอุ๊เขาเจอกัน คงชวนกันมาเยี่ยมเรามั้ง" ผู้เป็นน้าพูดต่อ สีหน้าแสดงความราบเรียบ หนุ่มใหญ่กวาดสายตามองไปทางเรือนครัวบ่อยๆ แต่ก็ไม่เห็นร่างเล็กบอบบางของแพรสา
กาซะลองยิ้มเจื่อน รีบเปลี่ยนเรื่องเพราะไม่อยากฟังเรื่องของคนคู่นั้นอีก หญิงสาวหันไปชวนดิสธรคุย อย่างน้อยลูกชายรัฐมนตรีคนนี้ก็เป็นเพื่อน ที่สำคัญหล่อนรู้สีกว่าชักทิ้งเขาให้อยู่นอกวงสนทนามากเกันใป แค่นายศกจะ มาทานข้าวที่บ้านใจคอไม่น่าจะเลื่อนลอยถึงเพียงนี้ เลื่อนถ้วยชาให้ผู้เป็นยาย ทำให้ดิสธรสบโอกาสรีบบอก
"ชา ๓3ฤ0โอ๓ ครับ คุณแม่เอามาจากโรมาเนีย เห็นว่าเป็นสมุนไพรที่ ดีมากเลย ช่วยคลายเครียด ผมเลยเอามาฝากคุณยาย" แว่นตากันแดด
"ชื่อแปลกดีนะ" คุณปรียางค์ศรีพูดแค่นั้นก็ก้มลงจิบ กลิ่นชาที่หอมคล้าย มิ้นท์ทำให้ต้องจิบอีกครั้งอย่างชื่นใจ ดิสธรยิ้มกับกาซะลองอย่างปลาบปลี้ม อย่างน้อยเรื่องที่กังวลก็ไม่มึป้ญหา ท่าทางคุณปรียางค์ศรีก็ออกจะต้อนรับเขาด 1 นายแพทย์หนุ่มขอตัวไปเดินเล่น ไม่มีใครจับสังเกตนอกจากกาชะลองที่ พอจะรู้ว่าน้าชายออกไปเดินเล่นเพื่อวัตฤประสงค์ใด
หญิงสาวชวนแขกผู้มาเยือนไปเที่ยวนอกคุ้ม กว่าจะกลับเข้ามาก็จวนเจียน ถึงเวลานัดเต็มที เก็บของลงจากรถยังไม่ทันเสร็จ แพรสาก็เข้ามารายงาน
"ผู้กองมาหาค่ะ มากับผู้หญิงคนหนึ่ง เธอให้เรียนคุณปีบว่าชื่อศรานตา"
"ศกก็พูดเกินไป ถึงอุ๊ไม่ใช่ดารานางแบบอย่างปีบ แต่ขึ้นชื่อว่าผู้หญิงยังไง ก็ต้องดูแลตัวเองหน่อยค่ะ ขืนปล่อยตัวกั๊กลายเป็นหมูพะโล้กันพอดี ต้องอย่าง ศกสิ กินได้อีกเยอะ" ตาหวานเชื่อมช้อนขึ้นสบตาผู้กองหนุ่ม ในขณะที่มือเรียว งามก็ตักแกงฮังเลให้คนที่บอกว่ายังกินได้อีกเยอะ
แต่สำหรับกาซะลอง อาหารบนโต๊ะดูจะฝืดคอไปในทันทีเมื่อเห็นภาพ สวีทหวานแหววที่อยู่ตรงหน้า หญิงสาวพยายามเมินไม่มองภาพที่พยาบาลสาว คนสวยคอยเอาอกเอาใจดูแลผู้กองหนุ่มอย่างเปิดเผย หากป้อนกันถึงปากได้ก็คง จะไม่ลังเลเป็นแน่แท้ ชิ.' อย่างนี้คุณยายน่าจะมาเห็น จะไดโม่เข้าใจผิดคิดว่า เขามาหลง ใหลได้ปลื้มหล่อน แว่นตา
เอื้อมมือไปตักอาหารใส่จานให้ดิสธรบ้าง อย่างน้อยเขาก็เป็น 'แขก' คนที่หล่อนควรดูแล
ศกรมองคนตรงหน้าอย่างนึกขวาง หากอยากหานข้าวกัฆคู่รักกันสองคน ทำไมต้องนัดเขากับศรานตามาวันนี้ด้วย...ถ้ารู้'ล่วงหน้าว่าต้องมาเจอไอ้ลูกชาย รัฐมนตรีคนนี้คงไม่มา!
"เป็นอะไรกันคะ เงํ่ยบเงียบ นานๆ เจอกันทีไม่เห็นจะพูดคุยอะไรกัน เลย" ศรานตาเอ่ยขึ้น หญิงสาวยิ้มหวานมองหน้าคนนั้นทีคนนี้ทีอย่างไร้เดียงสา เป็นอย่างที่คาดไ7'ชัดๆ ศกรต้องคิดอะไรกับแม่ลูกเป็ดขี้เหร่นี่ ไม่งั้นคงไม่นั่งตา ขวางกับหนุ่มคนนั้นหรอก พิศมองหน้าแม่ดาราชื่อดังชัดๆ ก็ยังเห็นเค้าโครงเดิม ไม่เปลี่ยนแปลง อาจจะขาวขึ้น สูงขึ้น และหุ่นที่เคยผอมเก้งก้างก็มีเนื้อมีหนัง ขึ้น ผมสีนํ้าตาลอ่อนที่เคยยาวสลวยถูกดัดเป็นคลื่นเล็กๆ น่ามอง มันช่างรับ กับจมูกโด่งปลายรั้นที่เมื่อก่อนหล่อนแอบค่อน เพราะมันทำให้แม่ลูกเป็ดขี้เหร่ คนนี้หน้างายิ่งกว่าเก่า
สรป...ก็ดูดีขึ้น แต่อย่างไรก็สวยหวานสู้หล่อนไม่ได้อยู่ดี...วงการบันเทิง นี่ก็แปลก ชอบพิสมัยของแปลกประหลาด
"ว่าไง คุยกันหน่อยสิ"
"ปกติเราก็คุยไม่เก่งอยู่แล้ว ฟังอุ๊คุยดีกว่า เพลินดี" ออกตัวไปอย่างนั้น ทำเอาพยาบาลสาวหัวเราะเสียงใส
"อุ๊ก็ไม่รู้จะคุยอะไร เพราะปกติก็คุยกับศกทุกวันอยู่แล้ว คุยเรื่องของ
แว่นตากันแดด
วันเสาร์ที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2558
เป็นอันว่าสามสูตรนี้พูดดีไต้หมด
ปรากฏการณ์อย่างเดียวกัน มองได้สองอย่าง มองดีก็ได้ มองร้ายก็ได้ครับ ขึ้นอยู่กับจิตใจของคนมองเป็นสำคัญ
เพื่อนเรามีลูกสองคน เป็นชายหญิงเพศละคน เราบอกว่า "แหม....พอดีเลย มีลูกสองคนกำลังเหมาะได้ทั้งชายทั้งหญิงเลยนะ"
ถ้าเขามีลูกสองคน แต่เป็นชายทั้งคู่ เราก็บอกว่า "มนต้องได้ อย่างนี้ซิ เด็กผู้ชายกับผู้ชาย ความสนใจมันเหมือนกัน เป็นเพื่อนเล่น กันได้ ยิ่งได้ผู้ชายทั้งคู่ยิ่งดี จะได้สืบสกุลต่อไป"
ถ้าเขาเกิดได้ผู้หญิงทั้งคู่ เราก็บอกว่า "เหมาะมาก กำไรรูไหม จะได้ลูกเขยตั้งสองคน ไม่ต้องเสียสินสอดทองหมั้นอะไร" แว่นกันแดด
เป็นอันว่าสามสูตรนี้พูดดีไต้หมด ทีนี้ลองมาฟังใหม่
เพื่อนไต้ลูกชายคนหญิงคน เราก็บอกว่า "มันน่าจะไต้ลูกชาย ทั้งคู่ถึงจะดี ไม่น่ามีหรอกลูกผู้หญิงสมัยนี้น่ะ"
ถ้าเขาไต้ชายทั้งคู่ เราบอกว่า "เสียดายนะ ไต้ลูกผู้หญิงสกคน ก็ดีซิไม่น่าทำหมันเลย"
เกิดไต้ผู้หญิงทั้งคู่ เราก็บอกว่า "นี่คุณไม่รู้เรอะ โบราณเขาว่า มีลูกผู้หญิงเหมือนมีส้วมอยู่หน้าบานน่ะ"
เป็นอันว่าสามสูตรนี้พูดให้ดีก็ไต้พูดให้เลวก็ไต้ทั้ง ๆ ที่ปรากฏ-การณ์ก็ไม่มีอะไรต่างกันเลยครับ
วิเชียรเป็นพนักงานขับรถของบริษัทแห่งหนึ่ง เจ้านายถามว่า
"วิเชียร ว่างไหม ช่วยขับรถไปนครปฐมหน่อย" แว่นตากันแดด
วิเชียรว่า"ว่างครับ"
"พรุ่งนี้ล่ะ ไปอยุธยาไหวมั้ย"
"ไหวครับ"
ไม่ว่าจะเป็นเวลา เช้า สาย ม่าย เย็น คํ่า หรือแม้แต่วนหยุด วิเชียรจะมีคำตอบว่า "ว่างครับ ยินดีครับ พร้อมครับ ไต้ครับ"
เป็นคนที่ไม่รู้จักมีปัญหาเอาเสียเลย ไม่ว่าในสถานการณ์ แบบไหน
คนประเภทนี้บางทีถูกหาว่าเป็นคนเซ่อไม่รู้จักเอาตัวรอด บาง
ก็ถูกหาว่าเป็นคนสอพลอเจ้านายเพื่อเอาหน้าก็มี แว่นตา
มีคนบางคนที่คิดว่าการทำงานมาก ทำให้เสี่ยงต่อการผิดพลาด บางก็บอกว่า ทำงานมากไป ทำให้เสียเปรียบนายจ้าง บางคนว่า ทำงานมากทำให้เป็นตัวของตัวเองน้อยลง ใครจะว่าอย่างไรก็ตาม วิเชียรไม่สนใจ วิเชียรตั้งใจทำหน้าที่
ของตนให้ดีที่สุด
แล้ววิเชียรก็พบว่า ความเจริญรุ่งเรืองนั้นจะมาพร้อมกับ
การทำงานมากขึ้นเท่านั้น จันตรายที่สำคัญต่อความสำเร็จก็คือความ
เกียจคร้าน
แว่นตากันแดด
เพื่อนเรามีลูกสองคน เป็นชายหญิงเพศละคน เราบอกว่า "แหม....พอดีเลย มีลูกสองคนกำลังเหมาะได้ทั้งชายทั้งหญิงเลยนะ"
ถ้าเขามีลูกสองคน แต่เป็นชายทั้งคู่ เราก็บอกว่า "มนต้องได้ อย่างนี้ซิ เด็กผู้ชายกับผู้ชาย ความสนใจมันเหมือนกัน เป็นเพื่อนเล่น กันได้ ยิ่งได้ผู้ชายทั้งคู่ยิ่งดี จะได้สืบสกุลต่อไป"
ถ้าเขาเกิดได้ผู้หญิงทั้งคู่ เราก็บอกว่า "เหมาะมาก กำไรรูไหม จะได้ลูกเขยตั้งสองคน ไม่ต้องเสียสินสอดทองหมั้นอะไร" แว่นกันแดด
เป็นอันว่าสามสูตรนี้พูดดีไต้หมด ทีนี้ลองมาฟังใหม่
เพื่อนไต้ลูกชายคนหญิงคน เราก็บอกว่า "มันน่าจะไต้ลูกชาย ทั้งคู่ถึงจะดี ไม่น่ามีหรอกลูกผู้หญิงสมัยนี้น่ะ"
ถ้าเขาไต้ชายทั้งคู่ เราบอกว่า "เสียดายนะ ไต้ลูกผู้หญิงสกคน ก็ดีซิไม่น่าทำหมันเลย"
เกิดไต้ผู้หญิงทั้งคู่ เราก็บอกว่า "นี่คุณไม่รู้เรอะ โบราณเขาว่า มีลูกผู้หญิงเหมือนมีส้วมอยู่หน้าบานน่ะ"
เป็นอันว่าสามสูตรนี้พูดให้ดีก็ไต้พูดให้เลวก็ไต้ทั้ง ๆ ที่ปรากฏ-การณ์ก็ไม่มีอะไรต่างกันเลยครับ
วิเชียรเป็นพนักงานขับรถของบริษัทแห่งหนึ่ง เจ้านายถามว่า
"วิเชียร ว่างไหม ช่วยขับรถไปนครปฐมหน่อย" แว่นตากันแดด
วิเชียรว่า"ว่างครับ"
"พรุ่งนี้ล่ะ ไปอยุธยาไหวมั้ย"
"ไหวครับ"
ไม่ว่าจะเป็นเวลา เช้า สาย ม่าย เย็น คํ่า หรือแม้แต่วนหยุด วิเชียรจะมีคำตอบว่า "ว่างครับ ยินดีครับ พร้อมครับ ไต้ครับ"
เป็นคนที่ไม่รู้จักมีปัญหาเอาเสียเลย ไม่ว่าในสถานการณ์ แบบไหน
คนประเภทนี้บางทีถูกหาว่าเป็นคนเซ่อไม่รู้จักเอาตัวรอด บาง
ก็ถูกหาว่าเป็นคนสอพลอเจ้านายเพื่อเอาหน้าก็มี แว่นตา
มีคนบางคนที่คิดว่าการทำงานมาก ทำให้เสี่ยงต่อการผิดพลาด บางก็บอกว่า ทำงานมากไป ทำให้เสียเปรียบนายจ้าง บางคนว่า ทำงานมากทำให้เป็นตัวของตัวเองน้อยลง ใครจะว่าอย่างไรก็ตาม วิเชียรไม่สนใจ วิเชียรตั้งใจทำหน้าที่
ของตนให้ดีที่สุด
แล้ววิเชียรก็พบว่า ความเจริญรุ่งเรืองนั้นจะมาพร้อมกับ
การทำงานมากขึ้นเท่านั้น จันตรายที่สำคัญต่อความสำเร็จก็คือความ
เกียจคร้าน
แว่นตากันแดด
มันเป็นความผิดของวิศิษฐ์
เวลามีปัญหาผิดพลาดในการทำงานขึ้นมา สิ่งที่มักได้ยิน ตามหลังจากคนทำงานก็คือ
"ไม่ไหวครับ วัตถุดิบมาไม่ทน จะผลิตทันได้ยังไง"
หรือว่า "จำเป็นจริง ๆ ครับ ลูกน้องผมท้องเสียทั้งแผนก ลา หยุดกันเกือบหมด ผมไม่มีปัญญาทำเองคนเดียวหรอก"
หรือว่า "มันเป็นความผิดของวิศิษฐ์ เลินเล่อไปหน่อย วัสดุ สูญเสียจึงมีมาก"
ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นคำแก้ตัวทั้งนั้นครับ แว่นกันแดด
จะแก้ตัวยังไงก็ตาม ความผิดพลาดก็ได้เกิดขึ้นแล้ว เรียกคืน ก็ไม่ได้บางคนไม่หยุดอยู่เพียงวงแคบ กลับพูดคำแก้ตัวนึ้ใปถึงคนอื่นๆ ที่ไม่เกี่ยวข้องด้วยเพื่อดึงตัวเองออกมาจากความผิดพลาด
ทางที่ดีกว่าคือการมุ่งหน้าแกไข ไม่ใช่มุ่งแก้ตัว
ความผิดพลาดบางอย่าง ก่อนที่จะปรากฏผลผิดพลาด มักจะมี การตั้งเค้ามาก่อนให้สามารถคาดคะเนได้
เช่นลูกค้าที่จ่ายเช็คคืนม่อย ๆ อย่างนี้ก็ด้องรีบหาทางตัดเครดิต ไม่ส่งของให้จนกว่าจะชำระเงินที่ค้างเรียบร้อยเสียก่อนเรียกว่าตัดไฟเสีย แต่ตันลม ไม่ใช่เห็นเค้าอย่างนี้แล้ว ก็ยังยอมตามใจลูกค้าไปหมดทั้งๆ ที่มีลางบอกเหตุไม่ดีอย่างที่ว่า แว่นตากันแดด
ผมได้พบได้ร่วมงานก้บคนมามากพอสมควร ทั้งงานธุรกิจและ งานทางสังคม
ในชีวิตได้พบคนบางคนครับที่มีความเชื่อมั่นตนเองสูงมาก สูง ชนิดที่ไม่ยอมฟังใคร หรือแม้จะฟังแต่ก็ยืนกรานความเห็นของตนอย่าง เด็ดขาด บางครั้งความเห็นก็ถูกต้อง บางครั้งความเห็นก็ไม่ถูกต้อง ข้อพิสูจน์ความถูกต้องหรือไม่ก็คือผลแห่งการปฏิบัติครับ แว่นตา
คนที่ยืนกรานความเห็นของตน จึงต้องมีวิธีปฎิบตต่อเขาครับ ถ้าหากพบว่าความเห็นนั้นไม่ถูกต้อง วิธีพูด วิธีแนะนำอย่างเดียว บางที ยังมองไม่เห็นภาพ ยังรู้สึกเลื่อนลอยอยู่
ถ้าเป็นเรื่องที่จะนำผลเสียหายใหญ่หลวงมาให้ ก็คงต้อง ใช้อำนาจบังตับกัน ถ้าหากเขาไม่ยอมเชื่อฟัง แต่ถ้าเป็นความเห็นที่ ไม่ก่อผลเสียหายมากนก ก็ลองปล่อยให้เขาทำไป ให้เขาชนข้างฝา ด้วยตัวของเขาเอง การที่ต้องชนข้างฝาย่อมต้องเจ็บตัว ซึ่งจะเป็น บทเรียนที่ดีกว่าอะไรอื่น
เพราะยังไม่ชนข้างฝา ก็ยังไม่รู้สึกตัว
คนโดยทั่วไปเป็นคนมีเหตุปีผล ถ้ามีวิธีการแนะนำชี้แจงในทาง สร้างสรรค์และด้วยจิตใจถนอมรัก
วิธีนี้จึงใชไต้กับคนบางคนเท่านั้นครับ และไม่ใช่จะใช้ไต้ม่อย ๆ นาน ๆ ใช้ครั้งหนึ่ง ใช้ม่อยเข้าจะเสียเวลา เสียกำลังคนอื่นที่จะต้อง
แว่นตา
"ไม่ไหวครับ วัตถุดิบมาไม่ทน จะผลิตทันได้ยังไง"
หรือว่า "จำเป็นจริง ๆ ครับ ลูกน้องผมท้องเสียทั้งแผนก ลา หยุดกันเกือบหมด ผมไม่มีปัญญาทำเองคนเดียวหรอก"
หรือว่า "มันเป็นความผิดของวิศิษฐ์ เลินเล่อไปหน่อย วัสดุ สูญเสียจึงมีมาก"
ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นคำแก้ตัวทั้งนั้นครับ แว่นกันแดด
จะแก้ตัวยังไงก็ตาม ความผิดพลาดก็ได้เกิดขึ้นแล้ว เรียกคืน ก็ไม่ได้บางคนไม่หยุดอยู่เพียงวงแคบ กลับพูดคำแก้ตัวนึ้ใปถึงคนอื่นๆ ที่ไม่เกี่ยวข้องด้วยเพื่อดึงตัวเองออกมาจากความผิดพลาด
ทางที่ดีกว่าคือการมุ่งหน้าแกไข ไม่ใช่มุ่งแก้ตัว
ความผิดพลาดบางอย่าง ก่อนที่จะปรากฏผลผิดพลาด มักจะมี การตั้งเค้ามาก่อนให้สามารถคาดคะเนได้
เช่นลูกค้าที่จ่ายเช็คคืนม่อย ๆ อย่างนี้ก็ด้องรีบหาทางตัดเครดิต ไม่ส่งของให้จนกว่าจะชำระเงินที่ค้างเรียบร้อยเสียก่อนเรียกว่าตัดไฟเสีย แต่ตันลม ไม่ใช่เห็นเค้าอย่างนี้แล้ว ก็ยังยอมตามใจลูกค้าไปหมดทั้งๆ ที่มีลางบอกเหตุไม่ดีอย่างที่ว่า แว่นตากันแดด
ผมได้พบได้ร่วมงานก้บคนมามากพอสมควร ทั้งงานธุรกิจและ งานทางสังคม
ในชีวิตได้พบคนบางคนครับที่มีความเชื่อมั่นตนเองสูงมาก สูง ชนิดที่ไม่ยอมฟังใคร หรือแม้จะฟังแต่ก็ยืนกรานความเห็นของตนอย่าง เด็ดขาด บางครั้งความเห็นก็ถูกต้อง บางครั้งความเห็นก็ไม่ถูกต้อง ข้อพิสูจน์ความถูกต้องหรือไม่ก็คือผลแห่งการปฏิบัติครับ แว่นตา
คนที่ยืนกรานความเห็นของตน จึงต้องมีวิธีปฎิบตต่อเขาครับ ถ้าหากพบว่าความเห็นนั้นไม่ถูกต้อง วิธีพูด วิธีแนะนำอย่างเดียว บางที ยังมองไม่เห็นภาพ ยังรู้สึกเลื่อนลอยอยู่
ถ้าเป็นเรื่องที่จะนำผลเสียหายใหญ่หลวงมาให้ ก็คงต้อง ใช้อำนาจบังตับกัน ถ้าหากเขาไม่ยอมเชื่อฟัง แต่ถ้าเป็นความเห็นที่ ไม่ก่อผลเสียหายมากนก ก็ลองปล่อยให้เขาทำไป ให้เขาชนข้างฝา ด้วยตัวของเขาเอง การที่ต้องชนข้างฝาย่อมต้องเจ็บตัว ซึ่งจะเป็น บทเรียนที่ดีกว่าอะไรอื่น
เพราะยังไม่ชนข้างฝา ก็ยังไม่รู้สึกตัว
คนโดยทั่วไปเป็นคนมีเหตุปีผล ถ้ามีวิธีการแนะนำชี้แจงในทาง สร้างสรรค์และด้วยจิตใจถนอมรัก
วิธีนี้จึงใชไต้กับคนบางคนเท่านั้นครับ และไม่ใช่จะใช้ไต้ม่อย ๆ นาน ๆ ใช้ครั้งหนึ่ง ใช้ม่อยเข้าจะเสียเวลา เสียกำลังคนอื่นที่จะต้อง
แว่นตา
เสร็จก็ไม่ยอมหยุดพัก
ดูจะเป็นที่ยอมรบกันนะครับว่า ทุกคนมีข้อดีและข้อด้อยด้วยกัน ทั้งนั้นไม่ว่าใคร
คนที่ทำงานเก่ง แต่เจ้าโทสะ คนที่เข้ากับใครได้ดี แต่ทำงานเช้าชามเปีนชาม คนที่แต่งตัวดีมาก แต่ใจแคบเหลือเกิน คนที่หยุดอยู่กับที่ ไม่อาจก้าวไปข้างหน้าได้คือคนที่ปราศจาก ความมุ่งมั่นในการแกไขปรบปรุงตนเอง แว่นกันแดด
ผมได้พบเพื่อนบางคนที่ทำงานไม่เก่งนัก แต่ได้ด้นคว้าอ่าน หนังสือ หาวิธีการทำงานที่เป็นระบบ วางแผนการทำงานให้กับ ตนเองอย่างเป็นขั้นตอน จนเดี๋ยวนี้ผ่านมา ๑๐ กว่าปี เขาก้าวหน้าขึ้น มากครับ เก่งขึ้น คล่องขึ้น และคนยอมรับในเ]มือมากขึ้น
ผมได้พบคนขึ้โมโหโทโสที่ยอมรับตนเองตามที่คนอื่นมองแล้ว เขาก็ไปหาหนังสือของพลตรี หลวงวิจิตรวาทการมาอ่านIIกกำลงใจ ให้รู้จักอดทน รู้จักเอาใจเขามาใส่ใจเรา กลายเป็นคนมีอารมณ์ เยือกเย็นไปได้ครับในเวลาประ มาณ ๓ ปีที่เขาแก่ไขปรับปรุงตัวเอง
พรรคพวกคนหนึ่ง แต่งตัวแสนจะไม่เข้าท่าเข้าทาง ด้วยความ เป็นศิลปินอิสระพอมาทำธุรกิจเพื่อนๆก็พากันขอร้องให้ตัดผมสั้นหน่อย เสื้อผ้าก็รีดเสีย ผูกเนคไทให้เป็น นี่เป็นบุคลิกภายนอกที่จำเป็น
มีผู้จัดการคนหนึ่งครับ เป็นคนตั้งใจทำงานดีเหลือเกิน ขยัน ขันแข็ง ทำงานชนิดหามรุ่งหามคํ่า งานไม่เสร็จก็ไม่ยอมหยุดพัก แว่นตากันแดด
เป็นที่ยอมรับของคนทั่วไปที่รู้จัก
ปัญหาก็คือ ผู้จัดการคนนี้ได้ชักชวนคนอื่นไห'ขยนขันแข็ง ตามตัวเองไปด้วยโดยที่ขาดความเข้าใจอารมณ์ความรู้สึกผู้อื่น แว่นตา
ลูกน้องออกไปทำงานข้างนอก พอกลบเข้ามาถึงสำน้กงาน ตอนสองทุ่มแล้วก็ยังเรียกประชุมต่อไป เลิกประชุมเอาเลยเที่ยงคืน ไปแล้วก็หลายหน
เวลาประชุมก็ดำเนินการประชุมไม่เป็นใข้เวลายืดเยื้อยาวนาน ผู้เข้าประชุมเพลียมาจากงานนอภแล้ว จึงไม่มีแก่ใจจะนั่งประชุมด้วย กลายเป็นว่าผู้จัดการพูดอยู่คนเดียวเป็นส่วนใหญ่
หลายครั้ง อยู่ ๆ ก็สั่งให้ลูกน้องออกต่างจังหจัดโดยกะทันหัน ไม่มีการบอกกล่าวล่วงหน้ากันไว้ก่อน
โดยถือว่าตนเองก็นาอดนํ้าทนมากกว่า มีความสมบุกสมบนกว่า เอาตัวเองเป็นบรรทัดฐานว่าคนอื่นจะต้องสามารถทำได้อย่างที่ตนเองทำ จึงสั่งการไปทั้งที่แนความรูสึกของลูกน้อง
บรรยากาศการทำงานจึงน่าเบื่อครับ ลูกน้องพอรู้ว่าต้องประชุม ก็พากันเหนื่อยหน่ายแล้ว ลูกน้องที่ออกต่างจังหจัดแทบไม่มีเวลาเตรียม เสื้อผ้า
แว่นตากันแดด
คนที่ทำงานเก่ง แต่เจ้าโทสะ คนที่เข้ากับใครได้ดี แต่ทำงานเช้าชามเปีนชาม คนที่แต่งตัวดีมาก แต่ใจแคบเหลือเกิน คนที่หยุดอยู่กับที่ ไม่อาจก้าวไปข้างหน้าได้คือคนที่ปราศจาก ความมุ่งมั่นในการแกไขปรบปรุงตนเอง แว่นกันแดด
ผมได้พบเพื่อนบางคนที่ทำงานไม่เก่งนัก แต่ได้ด้นคว้าอ่าน หนังสือ หาวิธีการทำงานที่เป็นระบบ วางแผนการทำงานให้กับ ตนเองอย่างเป็นขั้นตอน จนเดี๋ยวนี้ผ่านมา ๑๐ กว่าปี เขาก้าวหน้าขึ้น มากครับ เก่งขึ้น คล่องขึ้น และคนยอมรับในเ]มือมากขึ้น
ผมได้พบคนขึ้โมโหโทโสที่ยอมรับตนเองตามที่คนอื่นมองแล้ว เขาก็ไปหาหนังสือของพลตรี หลวงวิจิตรวาทการมาอ่านIIกกำลงใจ ให้รู้จักอดทน รู้จักเอาใจเขามาใส่ใจเรา กลายเป็นคนมีอารมณ์ เยือกเย็นไปได้ครับในเวลาประ มาณ ๓ ปีที่เขาแก่ไขปรับปรุงตัวเอง
พรรคพวกคนหนึ่ง แต่งตัวแสนจะไม่เข้าท่าเข้าทาง ด้วยความ เป็นศิลปินอิสระพอมาทำธุรกิจเพื่อนๆก็พากันขอร้องให้ตัดผมสั้นหน่อย เสื้อผ้าก็รีดเสีย ผูกเนคไทให้เป็น นี่เป็นบุคลิกภายนอกที่จำเป็น
มีผู้จัดการคนหนึ่งครับ เป็นคนตั้งใจทำงานดีเหลือเกิน ขยัน ขันแข็ง ทำงานชนิดหามรุ่งหามคํ่า งานไม่เสร็จก็ไม่ยอมหยุดพัก แว่นตากันแดด
เป็นที่ยอมรับของคนทั่วไปที่รู้จัก
ปัญหาก็คือ ผู้จัดการคนนี้ได้ชักชวนคนอื่นไห'ขยนขันแข็ง ตามตัวเองไปด้วยโดยที่ขาดความเข้าใจอารมณ์ความรู้สึกผู้อื่น แว่นตา
ลูกน้องออกไปทำงานข้างนอก พอกลบเข้ามาถึงสำน้กงาน ตอนสองทุ่มแล้วก็ยังเรียกประชุมต่อไป เลิกประชุมเอาเลยเที่ยงคืน ไปแล้วก็หลายหน
เวลาประชุมก็ดำเนินการประชุมไม่เป็นใข้เวลายืดเยื้อยาวนาน ผู้เข้าประชุมเพลียมาจากงานนอภแล้ว จึงไม่มีแก่ใจจะนั่งประชุมด้วย กลายเป็นว่าผู้จัดการพูดอยู่คนเดียวเป็นส่วนใหญ่
หลายครั้ง อยู่ ๆ ก็สั่งให้ลูกน้องออกต่างจังหจัดโดยกะทันหัน ไม่มีการบอกกล่าวล่วงหน้ากันไว้ก่อน
โดยถือว่าตนเองก็นาอดนํ้าทนมากกว่า มีความสมบุกสมบนกว่า เอาตัวเองเป็นบรรทัดฐานว่าคนอื่นจะต้องสามารถทำได้อย่างที่ตนเองทำ จึงสั่งการไปทั้งที่แนความรูสึกของลูกน้อง
บรรยากาศการทำงานจึงน่าเบื่อครับ ลูกน้องพอรู้ว่าต้องประชุม ก็พากันเหนื่อยหน่ายแล้ว ลูกน้องที่ออกต่างจังหจัดแทบไม่มีเวลาเตรียม เสื้อผ้า
แว่นตากันแดด
หัวหน้าสายงานเครื่องยนต์ของเครื่องบิน
ในหนังสือ"อินเซิร์จ ออฟ เอกเซลเลนซ์" หรือชื่อภาษาไทยว่า ดั้นด้น สู่ความเป็นเลิศ ได้พูดถึงบริษัทดีเด่นในอเมริกาไว้ว่าเป็นบริษัท ที่ผู้บริหารมักจะออกไปสัมผสกับการปฎิบตงานที่เป็นจริงของพนักงาน อย่างใกล้ชิด ด้วยความเชื่อที่ว่าด้วยวิธีนี้เท่านั้นที่จะทำให้ทราบ ข้อเท็จจริงและเข้าใจปัญหาอย่างถ่องแท้ แว่นกันแดด
นายฮาร์รี เกรย์ หัวหน้าสายงานเครื่องยนต์ของเครื่องบิน ของบริษัทยูไนเด็ด เทคโนโลยี จะไปเยี่ยมเยียนลูกค้าที่สำนักงานลูกค้า อย่างใกล้ชิด ในขณะที่คู่แข่งข้นไม่เคยทำเช่นนั้นเลย
นายเดวิด โอกิลวี เคยกล่าวว่า อย่าเรียกพนักงานมาที่ห้อง ทำงาน เพราะจะทำให้เขาตื่นตกใจ จงออกไปหาพนักงาน จะทำให้ สามารถสัมผัสเนี้อหาที่แท้จริงของงาน และเป็นโอกาสที่พนักงานจะได้ รู้จักกับผู้บริหาร แว่นตากันแดด
นายเอ็ด คาร์ลสัน แห่งบริษัทยูไนเด็ดแอรไลน์ เรียกวิธีเช่นนี้ว่า การบริหารงานแบบมองเห็นความเป็นจริง ด้วยการเดินทางเป็นระยะ ๒๐๐,๐๐๐ ไมล์ต่อปี เขาจะสัมผัสมือพนักงานทุกคนที่พบ ทำให้เกิด ความคุ้นเคย พนักงานก็กล้าที่จะแสดงความคิดเห็นจริง ๆ ออกมาให้เขา ริบรู้ข้อสำค้ญด้องแสดงความจริงใจว่านั่นไม่ใช่วิธีการจับผิดหากแต่เป็น ความปรารถนาของเขาจริง ๆ ที่จะได้พบได้คุ้นเคยและได้รับรู้ปัญหา
มีหัวหน้าประเภทหนึ่งครับที่ชอบทำร้ายคนอื่นทางวาจา วันไหน ไม่ได้ด่าลูกน้อง วันนั้นท้องขึ้นครับ
ลูกน้องทำงานไม่เสร็จตามกำหนด ยงไม่ทันไต่ถามสาเหตุ หัวหน้าเล่นงานก่อนแล้วว่า "ทำงานชุ่ยอย่างนี้ จะเอาต้วรอดไต้ยังไง"
ลูกน้องมีป้ญหาเกิดขึ้นในระหว่างการปฏิบดงานหัวหน้าบอกว่า "คุณสร้างปัญหาขึ้นมาเอง คุณก็ต้องแก้เอง อย่ามายุ่งกับผม" แว่นกันแดด
ลูกน้องมีเรื่องขัดแย้งกับหน่วยงานอื่น หัวหน้าว่า "มีกันอยู่ไม่ กี่คนแค่นี้ทะเลาะกันด้วยหรือ"
หลายครั้งหลายหนปัญหาที่เกิดขึ้นด้นตอของปัญหาคือหัวหน้า คนนั้นนั่นแหละครับ อนุมัติงานไปแล้ว ผลออกมาไม่ดีก็โยนความผิด ให้ลูกน้องก่อน เพราะวิธีเช่นนี้ทำให้ดูเหมือนว่าตนเองไม่ต้องรับผิดชอบ ต้วย ลูกน้องที่หัวอ่อนอาจจะยอมตามไต้แต่ถ้าหากลูกน้องที่เป็นคนจริง หัวหน้าก็อาจต้องหงายหลังเอาบ้างเหมือนกัน
นี่คือปัญหาวิธีการปฏิบตต่อลูกน้องครับ
ถ้าเป็นหัวหน้าที่มุ่งความสะใจตนเองในการไต้ด่าลูกน้อง ก็ต้อง พบเหตุการณ์แบบนี้ม่อย ๆ ใครเป็นลูกน้องหัวหน้าแบบนี้ก็รับกรรมไป
หัวหน้าที่ดี เมื่อเกิดปิญหาขึ้น เขาจะมุ่งไปสู่ตัวงานเป็นลำดับ แรกครับ
ปัญหานั้นเกิดจากอะไร ถ้าเกิดจากเหตุสุดวิสัย เขาจะมองข้าม
แว่นตากันแดด
นายฮาร์รี เกรย์ หัวหน้าสายงานเครื่องยนต์ของเครื่องบิน ของบริษัทยูไนเด็ด เทคโนโลยี จะไปเยี่ยมเยียนลูกค้าที่สำนักงานลูกค้า อย่างใกล้ชิด ในขณะที่คู่แข่งข้นไม่เคยทำเช่นนั้นเลย
นายเดวิด โอกิลวี เคยกล่าวว่า อย่าเรียกพนักงานมาที่ห้อง ทำงาน เพราะจะทำให้เขาตื่นตกใจ จงออกไปหาพนักงาน จะทำให้ สามารถสัมผัสเนี้อหาที่แท้จริงของงาน และเป็นโอกาสที่พนักงานจะได้ รู้จักกับผู้บริหาร แว่นตากันแดด
นายเอ็ด คาร์ลสัน แห่งบริษัทยูไนเด็ดแอรไลน์ เรียกวิธีเช่นนี้ว่า การบริหารงานแบบมองเห็นความเป็นจริง ด้วยการเดินทางเป็นระยะ ๒๐๐,๐๐๐ ไมล์ต่อปี เขาจะสัมผัสมือพนักงานทุกคนที่พบ ทำให้เกิด ความคุ้นเคย พนักงานก็กล้าที่จะแสดงความคิดเห็นจริง ๆ ออกมาให้เขา ริบรู้ข้อสำค้ญด้องแสดงความจริงใจว่านั่นไม่ใช่วิธีการจับผิดหากแต่เป็น ความปรารถนาของเขาจริง ๆ ที่จะได้พบได้คุ้นเคยและได้รับรู้ปัญหา
มีหัวหน้าประเภทหนึ่งครับที่ชอบทำร้ายคนอื่นทางวาจา วันไหน ไม่ได้ด่าลูกน้อง วันนั้นท้องขึ้นครับ
ลูกน้องทำงานไม่เสร็จตามกำหนด ยงไม่ทันไต่ถามสาเหตุ หัวหน้าเล่นงานก่อนแล้วว่า "ทำงานชุ่ยอย่างนี้ จะเอาต้วรอดไต้ยังไง"
ลูกน้องมีป้ญหาเกิดขึ้นในระหว่างการปฏิบดงานหัวหน้าบอกว่า "คุณสร้างปัญหาขึ้นมาเอง คุณก็ต้องแก้เอง อย่ามายุ่งกับผม" แว่นกันแดด
ลูกน้องมีเรื่องขัดแย้งกับหน่วยงานอื่น หัวหน้าว่า "มีกันอยู่ไม่ กี่คนแค่นี้ทะเลาะกันด้วยหรือ"
หลายครั้งหลายหนปัญหาที่เกิดขึ้นด้นตอของปัญหาคือหัวหน้า คนนั้นนั่นแหละครับ อนุมัติงานไปแล้ว ผลออกมาไม่ดีก็โยนความผิด ให้ลูกน้องก่อน เพราะวิธีเช่นนี้ทำให้ดูเหมือนว่าตนเองไม่ต้องรับผิดชอบ ต้วย ลูกน้องที่หัวอ่อนอาจจะยอมตามไต้แต่ถ้าหากลูกน้องที่เป็นคนจริง หัวหน้าก็อาจต้องหงายหลังเอาบ้างเหมือนกัน
นี่คือปัญหาวิธีการปฏิบตต่อลูกน้องครับ
ถ้าเป็นหัวหน้าที่มุ่งความสะใจตนเองในการไต้ด่าลูกน้อง ก็ต้อง พบเหตุการณ์แบบนี้ม่อย ๆ ใครเป็นลูกน้องหัวหน้าแบบนี้ก็รับกรรมไป
หัวหน้าที่ดี เมื่อเกิดปิญหาขึ้น เขาจะมุ่งไปสู่ตัวงานเป็นลำดับ แรกครับ
ปัญหานั้นเกิดจากอะไร ถ้าเกิดจากเหตุสุดวิสัย เขาจะมองข้าม
แว่นตากันแดด
วันศุกร์ที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2558
เลี้ยงชีพไม่ต้องห่วงอะไร
นอกเหนือจากการทำงานเพื่อให้ได้เงินมาเป็นปัจจัยในการ ดำรงชีวิตอยู่ ความต้องการอีกอย่างหนึ่งของคนก็คือ ต้องการความ มั่นคงในการทำงาน
ความมั่นคงในที่นี้คือการมองออกจากต้วเอง คือมองไป ที่องค์การที่สังก้ดหลายคนจึงอยากทำราชการ เพราะราชการให้ ความรูสึกที่มั่นคงดี เข้าทำราชการไต้ก็เท่ากับฝากชีวิตไวไต้ปลดเกษียณ ก็มีบำนาญเลี้ยงชีพไม่ต้องห่วงอะไร แว่นกันแดด
ถ้าไม่ไต้เข้าราชการ ก็ขอให้ไต้อยู่รัฐวิสาหกิจที่ดี ๆ เช่น การไฟฟ้าฝ่ายผลิต หรือการปิโตรเลียมแห่งประเทศไทย หรือมิฉะนั้น ก็ขออยู่บริษัทใหญ่ๆ ที่มีหล'กฐานมั่นคง เช่น ปูนชีเมนดํไทย ธนาคาร กรุงเทพ การบินไทย เป็นต้น เพราะบริษัทเหล่านี้แลดูมั่นคงดี
นี่คือทัศนะที่คนเราฝากความมั่นคงไว้กับองค์การ
เรามามองความมั่นคงกันในแง่มุมใหม่ คือความมั่นคงที่เกิดขึ้น ในจิตใจของเราเอง
แม้จะอยู่บริษัทเล็กที่สุดก็สามารถมีความมั่นคงไต้ แว่นตากันแดด
ความมั่นคงที่ว่านี้ ประกอบด้วย ๒ อย่างที่สำคัญคือความ สามารถกับคุณธรรม
ใครก็ตามที่สามารถสั่งสมความสามารถในการทำงานไว้มากๆ และสั่งสมคุณธรรมไว้กำกับการดำเนินชีวิตของตนเอง ย่อมเท่ากับ
บนเส้นทางสู่ความสำเร็จที่กำลงก้าวเดินอยู่นั้น ย่อมมีโอกาส พลาดพลั้งกันไต้ทุกคนนะครับ ในเมื่อ "สี่เท้ายังรู้พลาด นักปราชญ์ ยังรู้พลั้ง สองขาโด่เด่ก็ต้องเซไปบ้าง" เป็นธรรมดา
แต่ทุกครั้งที่ล้มลง หรือชนกำแพงเข้าก็จะให้บทเรียนใหม่ที่ ทำให้ต้องปรับตัว และหาวิธีการใหม่มาใช้เพื่อเบิกทางไปสู่ที่หมาย เบี้องหน้า
การกระทำที่ถูกต้อง จะถูกบนทึกลงไปในสมองครั้งใหม่ เพราะ ว่าการเรียนรูไต้เกิดขึ้นและการจัดรูปแบบของการทำงานใหม่ก็จะเกิด ตามมาแว่นตา
ในหนังสือ กฎทองแห่งความสำเร็จ ไต้แนะนำไว้ว่า
๑. จงมีภาพที่แน่นอนแจ่มชด ไม่ใช่เพียงความปรารถนาที่สลัว รางของสิ่งที่ท่านลัองการ
๒. ตั้งเปีาหมายและกระทำสนองมันไปทีละข้อ
๓. เรียนรู้จากความล้มเหลว
๔. เคลื่อนไหวเสมอ อย่าหยุดนิ่งเป็นอนขาด
๕. จงทำในสิ่งที่ใหญ่ขึ้นและดีขึ้นอีกเล็กน้อยเสมอ
๖. อย่าดกเป็นเหยื่อของการนินทาว่าร้ายหรือการกล่าว ถ้อยคำที่ทำให้ท่านรู้สึกตํ่าต้อยลงไป
๗. จำไว้ว่า ความสำเร็จมิไต้เกิดขึ้นชั่วข้ามคืนแว่นกันแดด
ซึ่งควรเสนอสู่ประชาชน
คนเรามีปากเพื่อทำหน้าที่สองอย่าง หนึ่งคือกิน ล'องคือพูด นี่เป็นหน้าที่หลักครับ
เรื่องกินนั้นแน่นอน ถึงเวลาหิวเมื่อไร ก็ต้องกินเมือนั้น บางที ไม่หิวก็ยังกินเพราะความอยากกิน
ส่วนเรื่องพูดนั้น แล้วแต่บุคคลครับ บางคนพูดมากไม่ยอมหยุด บางคนพูดน้อย บางคนไม่ยอมพูดเอาเสียเลย แว่นตากันแดด
เร็ว ๆ นี้ ผมร่วมกับเพื่อนตั้งบริษัทขายบริการในการสรัาง ภาพลักษณให้กับบริษัท ให้กับองค์การที่ต้องการพ้ฒนาภาพลักษณ์ ตนเองให้เห็นว่าสินค้า บริการ หรือแม่'แต่บริษัทหรือองค์การนั้นๆ มีคุณ ค่าที่น่าสนใจ ซึ่งควรเสนอสู่ประชาชน แว่นตา
พบกับเพื่อนนักธุรกิจ ผมก็คุยให้ฟังว่า ผมมีบริการอย่างนี้ธุรกิจ ของเขาถ้าหากไต้สร้างภาพลักษณ์ไปในแนวไหนต้วยสื่อประชาสมพันธ์ อย่างไร ก็จะทำให้เกิดคุณค่าทางลังคมขึ้นมา
ในที่สุด เพื่อนคนนี้ก็กลายเป็นลูกค้าของบริษัทผมไป เพราะเขา เห็นว่าเขาจะไต้รับผลประโยชน์คุ้มค่า
พูดอย่างนี้ขึ้นมาไม่ใช่ต้องการคุยว่าผมเก่งกาจอะไรครับ ผม อยากจะเสนอท่านว่า ทุกขณะ ทุกย่างก้าว เราสามารถจะขายตัวเองไต้ นักธุรกิจบางคนไม่ยอมเผยตัวเองว่าทำธุรกิจอะไร คือพอใจในสภาพ อันมีขอบเขตจำกัดของตนเอง อยู่กับใครก็ไม่ยอมพูด ไม่ยอมแนะนำ แว่นกันแดด
ระหว่างการเดินทางไกลกลางทะเลทรายของเจ้าชายแขกผู้ ทรงอำนาจพระองค์หนึ่ง ปรากฏว่าไต้สูญเสียม้าไป ๑ ตัว เจ้าชาย ออกคำสั่งให้ทหารคนสนิทไปเลือกม้าพนธุดีมาแทน
ในที่สุดไต้ม้าสองตัวมาพร้อมกับเจ้าของม้าสองคน เจ้าของม้า ต่างเกี่ยงกัน โดยอ้างว่าม้าของตนแก่แล้วและอ่อนแอ ไม่เหมาะกับ กองคาราวานของเจ้าชาย ทั้งนี้ก็เนื่องจากเจ้าของม้าต่างไม่อยากจะให้ ม้าของตนไปกับเจ้าชาย
เจ้าชายจึงร้'บสั่งว่า "เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน ลองแข่งกันดูซิ แล้ว ข้าจะเลือกเอาตัวที่ชนะ"
นายทหารคนสนิทไต้ยินเช่นนั้น ก็กระซิบเจ้าชายว่า "ขอเดชะ วิธีนี้เราไม่มีทางรูใต้เลยว่าม้าตัวไหนวิ่งเร็วกว่า เพราะเจ้าของม้าแต่ละ คนต่างก็จะดึงม้าของตนเองไว่ไม่ให้ชนะ"
เจ้าชายแขกทรงพระสรวลแล้วตอบว่า "เจ้าไม่ร้อะไร ข้ารับรอง ว่าพวกเขาจะต้องแข่งกันอย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อเอาชนะใหได้ ทั้งนี้ก็เพราะว่าข้าจะออกคำสั่งให้เขาสลับม้ากันขี่"
นิทานเรื่องนี้หยิบยกขึ้นมาคุยกันก็เพื่อที่จะเสนอแง่มุมว่า ปัญหา ต่าง ๆ ที่ดูเหมือนว่าพบกับทางตันนั้น แท้ที่จริงเราสามารถต้นหา ทางออกให้กับปัญหานั้น ๆ ไต้ ถ้าเรารู้จักหาแง่มุมในการมองและ พยายามที่จะไปเอาชนะมันแว่นกันแดด
วันพฤหัสบดีที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2558
เพื่อยกระดับจิตสำนึก ความรับผิดชอบ ของลูกน้องให้ดียิ่งขึ้น
ลูกน้องมีความรับผิดชอบตํ่า ทำอย่างไรดีครับ มอบหมายงานไปแล้ว ก็ละลายหายเหมือนคลื่นกระทบฝัง หรือถ้าจะทำ ก็ทำอย่างขอไปที ได้ผลงานตํ่ากว่ามาตรฐานมาก ลูกน้องบางคน ไม่ใช่แต่ตัวเองไม่รับผิดชอบเท่านั้น ยังพาให้
เพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ เสียงานไปด้วยก็มีให้เห็นทั่วไป
การชี้แจงจุดมุ่งหมาย การสอนแนะนำงาน การแกอบรมอะไร
ต่าง ๆ ก็คงด้องทำกนไปนะครับ เพื่อยกระดับจิตสำนึก ความรับผิดชอบ
ของลูกน้องให้ดียิ่งขึ้นแว่นตากันแดด
นี่ก็เป็นหน้าที่ของฝ่ายบริหารอยู่แล้ว
ยังมีอีกวิธีหนึ่งครับที่ได้ผลตรงเป้าตามต้องการ นั่นคือการตั้ง
เปิาหมายและกำหนดวิธีการ รวมทั้งกำหนดวันเวลา
นายลี ไอ เอ คอกคา นักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่ชาวอเมริกันใชวิธีตั้ง * คำถามกับลูกน้องเสมอๆ ว่า
"คุณมีแผนงานที่จะทำอะไรใน ๓๐ วัน อะไรคืออันดับความ
สำคัญของคุณ คุณหวังว่าจะไดัอะไรจากแผนงานนี้และคุณจะได้มัน
มาด้วยวิธีใด"
นายลีได้ชี้ให้เห็นครับว่าวิธีนี้จะช่วยให้ลูกน้องของคุณเดินตรง ไปตามเป็าหมาย และยังช่วยให้ลูกน้องของคุณเป็นคนรู้จักรับผิดชอบ ทั้งต่อเจ้านายของเขาและต่อตัวของเขาเอง
ทำธุรกิจพูดโดยรวมๆ แล้วดูจะต้องออกแรงมากกว่าทำราชการ เพราะเป็นข้าราชการนั้น เป้าหมายของการทำงานค่อนข้างจะเป็น นามธรรม มองไม่เห็นว่าผลที่เกิดจะเป็นรูปธรรมอย่างไร แต่ทำธุรกิจ นี่ด้วเลขขาดทุนกำไรมันฟัองถึงฟืมือในการทำงานครับแว่นกันแดด
ผู้บริหารจะต้องรับผิดชอบต่อเจ้าของกิจการและผู้ถือหน ถ้า ปีไหนทำกำไรไม่ถึงเป้าที่ตั้งไว้ แสดงว่าประสิทธิภาพตํ่า ปีไหนขาดทุน ก็ยิ่งส่อแสดงว่า ไม่มีความสามารถ
นักบริหารธุรกิจจึงต้องมีความรู้อย่างน้อย ๔ อย่างด้วยกันครับ
๑. ความรู้เกี่ยวกับสินค้า ต้องรู้รูปพรรณสัณฐาน นํ้าหนัก ขนาดคุณภาพ จุดดี จุดต้อย ประโยชนIช้สอย การบำรุงรักษาและอื่นๆแว่นตา
๒. ความรู้เกี่ยวกับบริษัท เช่น ระเบียบกฎเกณฑ์ นโยบาย บริษัทสายงาน การบังคับบัญชา อำนาจหน้าที่ความรับผิดชอบ เป็นต้น รวมถึงเงื่อนไขในการให้เครดิต การชำระเงินต่างๆ ต้วย
๓. ความรู้เกี่ยวกับลูกค้า เป็นเรื่องสำคัญมาก ลูกค้ามีฐานะ แค่ไหน มีอำนาจซื้อหรือไม่ ลูกค้าอยู่ที่ไหน จะเข้าถึงลูกค้าไต้อย่างไร
๔. ความรู้เกี่ยวกับคู่แข่งขัน ผู้บริหารหลายคนยังให้ความสนใจ น้อยไปกับความรู้นี้
บริษัทเรายืนอยู่ตรงไหน มีส่วนแบ่งตลาดเท่าไร จุดอ่อนจุดแข็ง
แว่นตา
เพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ เสียงานไปด้วยก็มีให้เห็นทั่วไป
การชี้แจงจุดมุ่งหมาย การสอนแนะนำงาน การแกอบรมอะไร
ต่าง ๆ ก็คงด้องทำกนไปนะครับ เพื่อยกระดับจิตสำนึก ความรับผิดชอบ
ของลูกน้องให้ดียิ่งขึ้นแว่นตากันแดด
นี่ก็เป็นหน้าที่ของฝ่ายบริหารอยู่แล้ว
ยังมีอีกวิธีหนึ่งครับที่ได้ผลตรงเป้าตามต้องการ นั่นคือการตั้ง
เปิาหมายและกำหนดวิธีการ รวมทั้งกำหนดวันเวลา
นายลี ไอ เอ คอกคา นักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่ชาวอเมริกันใชวิธีตั้ง * คำถามกับลูกน้องเสมอๆ ว่า
"คุณมีแผนงานที่จะทำอะไรใน ๓๐ วัน อะไรคืออันดับความ
สำคัญของคุณ คุณหวังว่าจะไดัอะไรจากแผนงานนี้และคุณจะได้มัน
มาด้วยวิธีใด"
นายลีได้ชี้ให้เห็นครับว่าวิธีนี้จะช่วยให้ลูกน้องของคุณเดินตรง ไปตามเป็าหมาย และยังช่วยให้ลูกน้องของคุณเป็นคนรู้จักรับผิดชอบ ทั้งต่อเจ้านายของเขาและต่อตัวของเขาเอง
ทำธุรกิจพูดโดยรวมๆ แล้วดูจะต้องออกแรงมากกว่าทำราชการ เพราะเป็นข้าราชการนั้น เป้าหมายของการทำงานค่อนข้างจะเป็น นามธรรม มองไม่เห็นว่าผลที่เกิดจะเป็นรูปธรรมอย่างไร แต่ทำธุรกิจ นี่ด้วเลขขาดทุนกำไรมันฟัองถึงฟืมือในการทำงานครับแว่นกันแดด
ผู้บริหารจะต้องรับผิดชอบต่อเจ้าของกิจการและผู้ถือหน ถ้า ปีไหนทำกำไรไม่ถึงเป้าที่ตั้งไว้ แสดงว่าประสิทธิภาพตํ่า ปีไหนขาดทุน ก็ยิ่งส่อแสดงว่า ไม่มีความสามารถ
นักบริหารธุรกิจจึงต้องมีความรู้อย่างน้อย ๔ อย่างด้วยกันครับ
๑. ความรู้เกี่ยวกับสินค้า ต้องรู้รูปพรรณสัณฐาน นํ้าหนัก ขนาดคุณภาพ จุดดี จุดต้อย ประโยชนIช้สอย การบำรุงรักษาและอื่นๆแว่นตา
๒. ความรู้เกี่ยวกับบริษัท เช่น ระเบียบกฎเกณฑ์ นโยบาย บริษัทสายงาน การบังคับบัญชา อำนาจหน้าที่ความรับผิดชอบ เป็นต้น รวมถึงเงื่อนไขในการให้เครดิต การชำระเงินต่างๆ ต้วย
๓. ความรู้เกี่ยวกับลูกค้า เป็นเรื่องสำคัญมาก ลูกค้ามีฐานะ แค่ไหน มีอำนาจซื้อหรือไม่ ลูกค้าอยู่ที่ไหน จะเข้าถึงลูกค้าไต้อย่างไร
๔. ความรู้เกี่ยวกับคู่แข่งขัน ผู้บริหารหลายคนยังให้ความสนใจ น้อยไปกับความรู้นี้
บริษัทเรายืนอยู่ตรงไหน มีส่วนแบ่งตลาดเท่าไร จุดอ่อนจุดแข็ง
แว่นตา
หนักหน่อยก็ภาคทัณฑ์เอาไว้
สมชายกำลังขยับปากกาเขียนโครงการใหม่ที่เจ้านายมอบหมาย
ให้ทัน
บังเอิญจะต้องค้นเอกสารเก่ามาอ้างอิง ก็พบว่าเอกสารของตน จัดไม่เป็นระเบียบ วางสุมๆ ไว้ ไม่แยกแยะใส่แฟ้มให้หาง่าย จึงหัน ไปจัดแฟ้มของตัวใหม่ ใช้เวลาไปตลอดเช้าในการจัดแฟิม
ตกม่ายเพื่อนโทรศัพท์มาหาขอมาคุยด้วยจึงนั่งคุยเรื่องส่วนตัว กับเพื่อนสักชั่วโมงหนึ่ง พอเพื่อนไปแล้ว เปิดลิ้นชักโต๊ะออกมาจะหยิบ กล่องนามบัตร ก็พบว่าในลิ้นชักมีข้าวของเกะกะเต็มไปหมด จึงใช้เวลา รื้อลิ้นชักใหม่ทั้ง ๓ ลิ้นชัก หมดไปอีก ๑ ชั่วโมง
เหลือบไปเห็นหนังสือเล่มหนึ่งปกขาดกะรุ่งกะริ่ง จึงตกลงใจ ไปหยิบสกอดเทปมาจัดแจงซ่อมปกหนังสือให้เรียบร้อย ห่อปกใหม่อย่างดี แว่นตากันแดด
เห็นจดหมายเพื่อนวางอยู่บนโต๊ะ ๒ จันแล้วบังไม่ได้ตอบสักที จึงจัดแจงรีบตอบจดหมาย
ดูเผินๆ สมชายก็เป็นคนขยันดีนะครับ ทำทุกอย่างที่ขวางหน้า ไม่ว่างานเล็ก งานใหญ่ สำคัญไม่สำคัญ ขอไหได้ทำ
งานก็เสร็จละครับแต่ไม่ใช่งานหลักที่เสร็จ กลายเป็นงานย่ออ งานที่ไฝสำคัญ ไฝเร่งด่วน
จะต้องเอาเช็คเข้าบัญชีธนาคารให้ทันก่อน ๑๐ นาฬิกา กลับไป
พนักงานทำผิด ขาดความรับผิดชอบ ทำงานออกนอกแนว ปฏิบัติที่วางไว้ เกิดผลเสียต่อบริษัท สิ่งที่ผู้จัดการถนัดทำคือ เรียก พนักงานมาเตือน หนักหน่อยก็ภาคทัณฑ์เอาไว้
การตักเตือนแต่เพียงอย่างเดียวบังไม่พอครับ เพราะไม่ไต้ก่อ ให้เกิดความเติบโตทางสติปัญญาอะไรขึ้นมา สิ่งที่ควรจะตามมาต่อจาก การตักเตือนคือ วิธีที่ถูกต้องเป็นอย่างไรแว่นกันแดด
ผู้จัดการจะต้องมั่นใจด้วยว่า สิ่งที่ตนสอนและแนะนำไปนั้น เกี่ยวข้องกับการปรับปรุงความสามารถของพนักงานให้มีมากขึ้นตังนั้น วิธีสอนแนะนำจึงต้องการคำอธิบายที่ละเอียดชัดเจน
เมื่อสอนและแนะนำไปแล้ว พนักงานรับปากแต่คำว่า "ครับ" ก็ยังแน่ใจไม่ไต้ว่าเขาเข้าใจแล้ว เพราะเขาอาจจะครับอย่างขอไปทีก็ไต้แว่นตา
ตังนั้น ผู้จัดการจึงต้องเปิดโอกาสให้พนักงานออกความเห็น โต้แย้งไต้เพื่อให้เขาไต้รับการชี้แจงที่ละเอียดแจ่มแจ้งยิ่งขึ้นไปอีก
เมื่อตักเตือนและแนะนำไปแล้ว ผู้จัดการยังจะต้องติดตามผล ด้วยว่า เขาได้ปฏิบตตามคำแนะนำหรือเปล่า ผลเป็นอย่างไร ต้องรู้จัก ชมเชย ถ้าเห็นเขาทำงานไต้ดีขึ้น ที่สำคัญก็คือ ผู้จัดการจะต้องเชื่อมั่น ว่าสิ่งที่สอนและแนะนำไปนั้นจะเป็นผลดี ถ้าไม่เชื่อมั่นเช่นนี้แล้ว พนักงานก็จะไม่มีความมั่นใจในผู้จัดการคนนั้นไต้
แว่นกันแดด
ให้ทัน
บังเอิญจะต้องค้นเอกสารเก่ามาอ้างอิง ก็พบว่าเอกสารของตน จัดไม่เป็นระเบียบ วางสุมๆ ไว้ ไม่แยกแยะใส่แฟ้มให้หาง่าย จึงหัน ไปจัดแฟ้มของตัวใหม่ ใช้เวลาไปตลอดเช้าในการจัดแฟิม
ตกม่ายเพื่อนโทรศัพท์มาหาขอมาคุยด้วยจึงนั่งคุยเรื่องส่วนตัว กับเพื่อนสักชั่วโมงหนึ่ง พอเพื่อนไปแล้ว เปิดลิ้นชักโต๊ะออกมาจะหยิบ กล่องนามบัตร ก็พบว่าในลิ้นชักมีข้าวของเกะกะเต็มไปหมด จึงใช้เวลา รื้อลิ้นชักใหม่ทั้ง ๓ ลิ้นชัก หมดไปอีก ๑ ชั่วโมง
เหลือบไปเห็นหนังสือเล่มหนึ่งปกขาดกะรุ่งกะริ่ง จึงตกลงใจ ไปหยิบสกอดเทปมาจัดแจงซ่อมปกหนังสือให้เรียบร้อย ห่อปกใหม่อย่างดี แว่นตากันแดด
เห็นจดหมายเพื่อนวางอยู่บนโต๊ะ ๒ จันแล้วบังไม่ได้ตอบสักที จึงจัดแจงรีบตอบจดหมาย
ดูเผินๆ สมชายก็เป็นคนขยันดีนะครับ ทำทุกอย่างที่ขวางหน้า ไม่ว่างานเล็ก งานใหญ่ สำคัญไม่สำคัญ ขอไหได้ทำ
งานก็เสร็จละครับแต่ไม่ใช่งานหลักที่เสร็จ กลายเป็นงานย่ออ งานที่ไฝสำคัญ ไฝเร่งด่วน
จะต้องเอาเช็คเข้าบัญชีธนาคารให้ทันก่อน ๑๐ นาฬิกา กลับไป
พนักงานทำผิด ขาดความรับผิดชอบ ทำงานออกนอกแนว ปฏิบัติที่วางไว้ เกิดผลเสียต่อบริษัท สิ่งที่ผู้จัดการถนัดทำคือ เรียก พนักงานมาเตือน หนักหน่อยก็ภาคทัณฑ์เอาไว้
การตักเตือนแต่เพียงอย่างเดียวบังไม่พอครับ เพราะไม่ไต้ก่อ ให้เกิดความเติบโตทางสติปัญญาอะไรขึ้นมา สิ่งที่ควรจะตามมาต่อจาก การตักเตือนคือ วิธีที่ถูกต้องเป็นอย่างไรแว่นกันแดด
ผู้จัดการจะต้องมั่นใจด้วยว่า สิ่งที่ตนสอนและแนะนำไปนั้น เกี่ยวข้องกับการปรับปรุงความสามารถของพนักงานให้มีมากขึ้นตังนั้น วิธีสอนแนะนำจึงต้องการคำอธิบายที่ละเอียดชัดเจน
เมื่อสอนและแนะนำไปแล้ว พนักงานรับปากแต่คำว่า "ครับ" ก็ยังแน่ใจไม่ไต้ว่าเขาเข้าใจแล้ว เพราะเขาอาจจะครับอย่างขอไปทีก็ไต้แว่นตา
ตังนั้น ผู้จัดการจึงต้องเปิดโอกาสให้พนักงานออกความเห็น โต้แย้งไต้เพื่อให้เขาไต้รับการชี้แจงที่ละเอียดแจ่มแจ้งยิ่งขึ้นไปอีก
เมื่อตักเตือนและแนะนำไปแล้ว ผู้จัดการยังจะต้องติดตามผล ด้วยว่า เขาได้ปฏิบตตามคำแนะนำหรือเปล่า ผลเป็นอย่างไร ต้องรู้จัก ชมเชย ถ้าเห็นเขาทำงานไต้ดีขึ้น ที่สำคัญก็คือ ผู้จัดการจะต้องเชื่อมั่น ว่าสิ่งที่สอนและแนะนำไปนั้นจะเป็นผลดี ถ้าไม่เชื่อมั่นเช่นนี้แล้ว พนักงานก็จะไม่มีความมั่นใจในผู้จัดการคนนั้นไต้
แว่นกันแดด
สวัสดิการของเรายังไม่ดีเท่าบริษัทอื่น
มีประสบการณ์มากมายเกี่ยวกับการรับคนเข้าทำงานใหม่ ที่มัก จะเสียใจภายหลังว่า "เขาไม่ดีอย่างที่คิด" "เขาไม่เก่งอย่างที่หวัง" - ทั้งนี้เพราะกระบวนการในการคัดเลือกคนที่ใช้อยู่ในปัจจุบันไม่อาจ ตดสินได้แม่นยำเต็มที่
พนักงานใหม่จำนวนมาก เมื่อตอนสัมภาษณ์ก็รับปากรับคำได้
ทุกอย่าง
ทำงานเกินเวลาได้มั้ย-ได้ครับ
เงินเดือนตํ่ากว่ามาตรฐานมีปัญหาไหม - ไม่เป็นไรครับ
ออกต่างจังหวัดนานๆ จะมีปัญหากับครอบครัวไหม - ไม่มี
ปัญหาครับ
ห้องทำงานแคบไปหน่อยนะ - เรื่องเล็กครับ สวัสดิการของเรายังไม่ดีเท่าบริษัทอื่น - ไม่สำคัญครับ เรียกว่าสามารถจะรับได้ทุกอย่าง จนแทบจะไม่รับเงินเดือนเลย
ก็คงจะเอา ขอแต่เพียงให้1ด้ทำงานก็พอใจแว่นตากันแดด
ระยะทดลองงานสามเดือนนี่ เอาการเอางานที่สุดครับ ทำงาน
ยังกับพายุบุแคม เรียกว่าไม่ไล่ไม่อยากกลับบ้านกันทีเดียว
ทันทีที่ได้รับการบรรจุเป็นพนักงานประจำเท่านั้นแหละ
ลวดลายก็เริ่มแสดงออกตั้งแต่วันแรกที่ได้รับบรรจุทำงานเลย คนคนเดียวกัน
เพื่อนร่วมสถาบันศึกษาเก่าของผมรํ่ารัองจะจัดงานสังสรรค์ มาหลายปีแล้ว จนแล้วจนรอดก็ยังจัดไม่ได้สักที เพราะมัวแต่คิดและ "ว่าจะ" จัดกัน วันหนึ่งได้เจอเพื่อนในงานศพ เพื่อนก็ปรารภว่า อยากจะจัด ทำอย่างไรดีแว่นตา
ผมรีบเปิดปฏิทินดูวันเวลาที่สะดวกของผมแล้วกำหนดลงไปว่า เย็นวันที่เท่าไร วันอะไร เพื่อนผมตกลงด้วย แล้วก็ช่วยกันทำงาน ปรากฏว่าเป็นการชุมนุมร่นที่มีเพื่อนมามากที่สุดกว่าครั้งใด ๆ ที่ผ่านมา
งานมันเริ่มเดินตั้งแต่มีกำหนดวันที่แน่นอนครับ ถ้าไม่ได้ กำหนดวัน ปานนี้ก็ยังไม่ได้จัด กำหนดวันลงไปแล้วทุกอย่างก็จะตามมา ได้วันแล้วต้องหาสถานที่ ได้สถานที่แล้วด้องออกจดหมายเวียน ด้อง โทรศัพท์ตาม ต้องวางแผนว่าจะจัดงานวันนั้นอย่างไร สภาพบังคับให้ ทำงานมันเริ่มจากมีกำหนดวันที่แน่นอนนั่นเองแว่นกันแดด
มีหลายคนยังทำงานกนโดยไม่กำหนดวันเวลา คิดจะทำอะไร สักอย่างหนึ่งก็ได้แต่คิดได้แต่ฝ็นอยู่นั่นแล้วเมื่อไม่มีกำหนดเวลาก็ปล่อย เลยตามเลย ไม่เสร็จก็ไม่เป็นไร ไม่ทำก็ไม่เป็นไร ผลงานจึงเกิดไม่ได้
แม้แต่ในที่ประชุมขององค์การของบริษทของสมาคมหลายแห่ง ที่ผมไต้พบมา มีการเสนอแผนงานสวยหรูน่าสนใจมาก แต่ไม่บอกว่า จะทำเสร็จเมื่อไร แล้วในที่สุดงานนั้นก็ไม่ไต้ทำครับ
ผู้จัดการหรือประธานในที่ประชุมที่ทำงานเป็นเขาจัดตั้งคำถาม
แว่นกันแดด
พนักงานใหม่จำนวนมาก เมื่อตอนสัมภาษณ์ก็รับปากรับคำได้
ทุกอย่าง
ทำงานเกินเวลาได้มั้ย-ได้ครับ
เงินเดือนตํ่ากว่ามาตรฐานมีปัญหาไหม - ไม่เป็นไรครับ
ออกต่างจังหวัดนานๆ จะมีปัญหากับครอบครัวไหม - ไม่มี
ปัญหาครับ
ห้องทำงานแคบไปหน่อยนะ - เรื่องเล็กครับ สวัสดิการของเรายังไม่ดีเท่าบริษัทอื่น - ไม่สำคัญครับ เรียกว่าสามารถจะรับได้ทุกอย่าง จนแทบจะไม่รับเงินเดือนเลย
ก็คงจะเอา ขอแต่เพียงให้1ด้ทำงานก็พอใจแว่นตากันแดด
ระยะทดลองงานสามเดือนนี่ เอาการเอางานที่สุดครับ ทำงาน
ยังกับพายุบุแคม เรียกว่าไม่ไล่ไม่อยากกลับบ้านกันทีเดียว
ทันทีที่ได้รับการบรรจุเป็นพนักงานประจำเท่านั้นแหละ
ลวดลายก็เริ่มแสดงออกตั้งแต่วันแรกที่ได้รับบรรจุทำงานเลย คนคนเดียวกัน
เพื่อนร่วมสถาบันศึกษาเก่าของผมรํ่ารัองจะจัดงานสังสรรค์ มาหลายปีแล้ว จนแล้วจนรอดก็ยังจัดไม่ได้สักที เพราะมัวแต่คิดและ "ว่าจะ" จัดกัน วันหนึ่งได้เจอเพื่อนในงานศพ เพื่อนก็ปรารภว่า อยากจะจัด ทำอย่างไรดีแว่นตา
ผมรีบเปิดปฏิทินดูวันเวลาที่สะดวกของผมแล้วกำหนดลงไปว่า เย็นวันที่เท่าไร วันอะไร เพื่อนผมตกลงด้วย แล้วก็ช่วยกันทำงาน ปรากฏว่าเป็นการชุมนุมร่นที่มีเพื่อนมามากที่สุดกว่าครั้งใด ๆ ที่ผ่านมา
งานมันเริ่มเดินตั้งแต่มีกำหนดวันที่แน่นอนครับ ถ้าไม่ได้ กำหนดวัน ปานนี้ก็ยังไม่ได้จัด กำหนดวันลงไปแล้วทุกอย่างก็จะตามมา ได้วันแล้วต้องหาสถานที่ ได้สถานที่แล้วด้องออกจดหมายเวียน ด้อง โทรศัพท์ตาม ต้องวางแผนว่าจะจัดงานวันนั้นอย่างไร สภาพบังคับให้ ทำงานมันเริ่มจากมีกำหนดวันที่แน่นอนนั่นเองแว่นกันแดด
มีหลายคนยังทำงานกนโดยไม่กำหนดวันเวลา คิดจะทำอะไร สักอย่างหนึ่งก็ได้แต่คิดได้แต่ฝ็นอยู่นั่นแล้วเมื่อไม่มีกำหนดเวลาก็ปล่อย เลยตามเลย ไม่เสร็จก็ไม่เป็นไร ไม่ทำก็ไม่เป็นไร ผลงานจึงเกิดไม่ได้
แม้แต่ในที่ประชุมขององค์การของบริษทของสมาคมหลายแห่ง ที่ผมไต้พบมา มีการเสนอแผนงานสวยหรูน่าสนใจมาก แต่ไม่บอกว่า จะทำเสร็จเมื่อไร แล้วในที่สุดงานนั้นก็ไม่ไต้ทำครับ
ผู้จัดการหรือประธานในที่ประชุมที่ทำงานเป็นเขาจัดตั้งคำถาม
แว่นกันแดด
สมัครสมาชิก:
บทความ (Atom)